1079 resultaten.
Bleek gezicht
netgedicht
4.7 met 11 stemmen
1.529 koud spillebeenden voeten
over de striemen
van gezwollen tepels naar
de kille handen waarin
ik heb gewoond
met een handgebaar
en enkel ogen
schopten schoenen
naar zeepbellen;
leeg geblazen
op ongehoorde windvlagen
woorden werden gescalpeerd
en tranen beschilderd
met oorlogskleuren
die in langgerekte jaren
het knikken deden beven…
Mozaïek
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
865 Naast de deur van de kerk op de Lammenschansweg
schopt een jongen een bal met de punt van zijn schoen
zoals jongens van elf dat op muren vaak doen
het geluid stuitert mee terwijl ik hem passeer
de kerk valt niet om, zelfs geen steen laat zij krenken
zo rotsvast torent zij boven dit voetbalspel
Waar de zon op de grond schitterde, op het beeld…
blootsvoets
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.137 met stille trom is hij vertrokken
op een lange reis naar ergens anders
waar het fluiten van vogels komt
niet van verdwaalde vuile kogels
dat hij geen schoenen heeft
bezorgt slechts bloedende voeten
wonden die wel kunnen helen
in het beloofde land van elders
klein en wereldwijs te vroeg
zoekt een kind een nieuwe thuis
een niet kapotgeschoten…
ouder worden
hartenkreet
3.8 met 13 stemmen
2.395 Een mooie schoen aan mijn voet,
staat me goed.
Nieuwe bril op mijn neus
een tikkeltje rood op de brug,
dat is mijn keus.
Ik voel me nog jong van geest,
maar het karkas is er geweest.
Er zit sleet op,
maar niemand die het ziet.
Meer dan een halve eeuw
meedraaien in het leven
en van alles kunnen beleven.…
dit is stilte
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
1.276 moeder, waarom zijn mijn benen zo dik
zo rood, de stappen die ik zet
of bloedend de borst waartegen ik sliep
jij leerde me lopen, de schoenen dragen
waardoor de aarde kantelde en vaak
bevroor op het hout van mijn lippen
waarom zijn mijn armen zo dun
zo doorzichtig, de leegte die ik voel
door het naakte kind in mijn keel
ik heb het zo…
Morgen probeer ik het weer
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.411 Schoorvoetend liep ik naar de telefoon
toetste de nummers in
eindelijk vond ik de moed
om jou te bellen
de zoemer ging over
vijf zes keer
en ik wachtte
met een brok in mijn keel
maar het bleef stil
er werd niet opgenomen
de moed zakte in mijn schoenen
tranen sprongen in mijn ogen
driftig veegde ik ze weg
morgen probeer ik het weer…
veel te
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
648 hoe vaak in dit zo grillig leven
liep ik mezelf voorbij
of naast mijn schoenen
werd keihard in het gat gesmakt
van mijn onwijze wens
te snel in bloei getrokken
waren soms mijn dromen
te zoet de geur van hemelsblauw
de regendruppels snel verdampt
voor 't groeiend hout
te laat te gast geweest
ik haalde mijzelf in
op mijn verzonnen feest…
fout gedaan
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.444 de mensen om me heen
ze bedrukken mijn keel
de mensen om mij heen
behandelen me als een crimineel
ik heb nog nooit iets fout gedaan
heb mensen willen helpen
ik heb echt alleen maar een beetje
hun problemen proberen te verhelpen
blijkbaar was het niet goed
en had ik het niet moeten doen
het bleek aan hun reacties
ze gooide met mijn schoen…
KNUFFELEN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
859 Kousenflarden om haar benen;
tenen staken uit haar schoenen
Kusten bij elke stap ’t steen en
niettemin was zij om te zoenen
Lorren rondom haar schouders;
grote vlekken op haar vale rok
Met haar wat moeilijke, ouders
had ze het dikwijls aan de stok
Rode haren in wilde wind en;
ze wuifden al van ver naar mij
Oh ze was een heerlijk kind en…
Mysteries
gedicht
3.3 met 3 stemmen
3.405 De schoenen van de ballerina.
Het uitschuiven van glimlachjes.
De warmte van het wisselgeld in de hand.
Het louter theoretische van ware arbeidsvreugde.
De bereidingswijze van perfecte risotto.
Zonnegloed in amber.
--------------------------
uit: 'Woekering', 2005.…
eenzaam woud
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
913 ik herinner mij een tuin
die vol spiegels was
waarin men glazen schoenen droeg
de zon scheen er bleek
boven onze jonge waanzin
het veroveren van de borsten
deze dagen die verdriet verslonden
kanonnen vuurden op ons ritme
ik herinner mij de eerste stenen
een omhelzing in lantaarnlicht
dat jij in de hoek van de tuin
een viool bespeelde,…
Helend licht
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
826 De vrouw trekt de schoenen
van haar vermoeide voeten
Een meeuw vliegt laag over
alsof hij haar rechtop trekken wil
Krom gebogen loopt ze verder
Haar ogen starend in het niets,
probeert ze in het nu te komen
Los van alle teveel
gedane concessies
een leven lang
Uitgeput
zakt ze neer op het zand
De lege schelp in haar…
Deal
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
644 Dood had zich al aangekondigd
maar staat nu te wachten op de hoek
hij heeft zich gekleed
als een zakenman iedere ochtend weer
driedelig pak, stropdas, een puike schoen
klaar voor de slag van de dag
alleen de dood gaat nergens heen
als men hem groet kijkt hij snel weg
hij wacht tot de tijd gekomen is
tijd onderverdeeld in secondes
is…
ont spannen
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
469 als ik de krampen in mijn lijf
verbuig naar positieve energie
in aangepaste schoenen overblijf
dan gaat het goed, maar
ik moet niet weten wie mij moed geeft
overeind te blijven
als een oordeel dit beklijft
ach, de evenknie van wie ik ben
loopt zoals ze lopen moet
ze danst de foxtrot tot het eind
een chachacha of vier
flamenco, tot in…
tussenbalans
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
485 er is haast mee, er zijn plannen
om uit te rollen, planten te
bewateren, een maaltijd te verteren
voortgang te bewaken, het
teamproces, goals en objectives
een liefde om te hebben, het
lichaam dat we delen
het hart zonder tong
dat alles voor de kiezen krijgt
tijd die we ons gunnen, te kort
om te vergeten
een moed zonder schoenen…
in je hoofd varen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
456 vaar naar Socotra
als je snakt naar schaduw
en drakenbloed
wilt oogsten
vergaap je aan reuzen
getooid met dichte
brede kronen in het
drakenbloedbomenbos
staar ademloos naar
het ontzagwekkende
terwijl de klei onder
je schoenen kleeft
lange puntige bladeren
plukken neveldruppels
als de oceaanmist over
Socotraanse toppen jaagt…
Mijn ziel zoekt het zoete leven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
521 We zijn ons eigen publiek
van ons is de stad, de fontein
speelt mijn toneel, het mag niet
maar de nacht is warm
en ik heb er zin in
Marcello komt de trappen af
hij kijkt liever, maar toch
bukt hij zich, zet zijn schoenen
naast het glas melk
en stapt het water in
Strelend vouwt hij zijn handen
om mijn hoofd, nog zonder
me aan te raken…
een waas van blauwe lucht
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
866 schoenen stoepten tegels
je kleedde je met zien
trok het zachte groen
van bomen aan een waas
van blauwe lucht en
dadelijk de zon misschien
ineens was er het huis
het raam met een gezicht
dat wegdook in ontmoeten
alsof het niet van mensen wist
nog ging je arm omhoog
in een vertwijfeld groeten
je voelt ogen in de rug
en zucht…
bloemen in prikkeldraadgroen
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
928 ik heb ze gezien
schoenen en wat laarzen
de voeten miste ik
ze zijn toch ooit gedragen
zocht sporen
in barakken en kampen
voelde de kilte
ondanks talloze lampen
las op de muren
de wanhoop van toen
ze doodden hun uren met
bloemen in prikkeldraadgroen
vloeren zijn versleten
en deuren kraken hun
het eindeloos vergeten
als de wind ze…
Ochtendroerselen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
586 Een been buiten bed
andere been erbij
ochtendplas met ogen dicht
en even blijven zitten
dan trekken aan de sprei
en in t geheugen spitten
tandenpoetsen douchen
drogen en, deodoreren
voeten benen oksels
lijnen,vouwen,plooien
met smeerseltjes besmeren
schoenen halen aandoen strikken
terug weer naar de plee
zitten in verwachting
en…
buigzaam leven
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
470 de vrouw zeilt haar reis
over een zee van rouw
gooit haar schoenen overboord
wie vaart haar tegemoet?
vragen is zoveel hoger dan weten
wie leeft een buigzaam leven?…
Obladi oblada
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
504 Zie je me vliegen, trek je stoute schoen an
mijn nestasvogala, weet jij nog hu
hic jou na jouw aubade liet unbidan
wanhopig zong, o lief, waar blief je nu?
Hinase zingt obla di obla du
kom dan bij mij, wat unbídan wi nu?…
Het palet van jouw dromen
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
315 Je zei dat ik groen was
als de kikker en het gras
maar ik voelde me zwart
op het palet van jouw dromen
in een ingewikkelde wereld
zonder vrees gekomen
in het vervolg, de nachten blauw
dacht ik steeds in kleur aan jou
ik voelde mij niet fris of groen
bekeek het glimmen van mijn schoen
ik vond mijn kracht in donkerrood
jouw droom had…
Voor de sopraan
gedicht
2.0 met 14 stemmen
13.620 Zomer wordt het nooit zonder pioenen
te bezingen, jou, mij, jullie en ook u,
regen die ze schudt, ieder dol en dommer
van de lente, terwijl schoenen, paraplu
van die overoude droeve dingen bleven
uit die tijden, nu wij zomaar en hoognodig
mee met de pioenen moeten bloeien,
doof en blozend en terzijde.…
Alleen lopen in de stad
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
1.042 De wind geselt mijn wangen
Het rood vloekt met het groen
De regen maakt me half blind,
sijpelt langzaam in mijn schoen
Maar ik moet door
geen tijd voor rust
dus ga ik door
gedreven door lust
De hemel in de verte,
prachtig blauw en open
Dat sterkt mij in mijn wil
Helpt me verder te lopen
Het is stil rond mij op straat,
ik lijk de enige…
ik heb mij met moeite alleen gemaakt.
poëzie
3.1 met 74 stemmen
25.014 je schoenen zijn van perkament
o - mijn vriend - deze wereld is niet de echte.…
Moederdag
hartenkreet
3.1 met 26 stemmen
6.270 En dan is het bijna moederdag, en zij,
"hoeft" niet bij haar langs te gaan,
maar weet je, ze zou best één keer in
ándermans schoenen willen staan...
Van die ánder die wél naar moeder gaat,
mét of zonder een boeketje bloemen,
één dag maar, alleen maar om te wéten
hoe of het voelt....
En ik, ach ik gún het haar zo.....…
Dapper
gedicht
2.3 met 70 stemmen
32.935 Meer dan een paar ochtendzoenen
heb ik nood aan stoute schoenen.
-----------------------------------------
uit: 'Verzamel de liefde', 2006.…
samen blijven
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
709 nooit anders te zijn geweest
op de glanzende keien trok je sporen
in het patroon van je schoenzolen
zodat ik je altijd wel herkennen zou
zelfs als de maan haar stralen brak
op het randje van je linkervoet
je sierde alle ramen met de afdruk
van je glimlach naast de mijne
nooit had ik gedacht aan blijven
maar onze jassen naast elkaar
schoenen…
de fat
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
920 hij draagt zijn kleren
met de flair van een fat
de das gestrikt, het hemd gesteven
als op zijn lijf geschreven
en schoenen om naast te lopen
verrukkelijk leer in repen
rond zijn voeten gelooid
hij tooit zich met juwelen
die haar niet zouden misstaan
en misbruikt het hele alfabet
om exclusief te kunnen claimen
wat een ander reeds heeft gezegd…