2289 resultaten.
voor altijd thuis
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
528 zonnebloemen
in een aarden
vaas stilleven
in drie
tinten geel
vernislagen
vermengden zich
onlosmakelijk
met wie je van
origine bent
bewogen
over verre
grenzen
reizen uit de
comfortzone
het fragiele
overschrijdt niet
langer grenzen
het kostbare oude
verplant men niet
zonnebloemen in
een aarden vaas
stilleven…
Lentebloemen
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
440 de sneeuw
smolt zacht
waar jij je
voeten zetten
om de eerste
kleuren op
lentebloemen
te leggen
kleine eilandjes
waar het groen
pril was
opgeschoten
knoppen
door de kou
tussen open
en gesloten
wachtend
op de warme
adem van
je stralende lach
de sporen
lezend die je
al van verre
glinsteren zag…
Verjaardag
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
725 Ik haalde me je lichaam
voor de geest
wat verre van onaangenaam was.
Doordringen in je verstand
je gevoelens
was zoveel moeilijker.
Maar er ontstond
een magische ruimte
waarin we eindeloos
ons voortbewogen
in volkomen harmonie
en taal niet meer belangrijk was
zelfs niet
om gelukkige verjaardag te zeggen.…
wat het is
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
405 transparante
engel op de ladder
die haar vleugels
samenvouwt
het broze woord
dat sterft in
stromen van
vergetelheid
het kiezelpad
in de tuin
de regen die
onbedaarlijk huilt
de zee die
glinsterend
groen
eindeloos deint
de doorzichtige
witte maan
het licht dat naar
de grond glijdt
de kleine duivenveer
in het zand
het verre…
Ik wou zo rustig zijn
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
413 In mijn binnenst stampen beesten
Samen met het ontluisterd licht
Ik heb mezelf van nog geen ding bevrijd
Ik zie het verre water blinken
Het gras gloeit op dooft uit is donker
Er is geen einde en geen begin aan deze nacht
O hand schrijf door totdat de vingers zijn verbrand
Ik heb geen lichaam en geen zwaarte meer
Ik wou zo rustig zijn en…
Haar ludieke intrige
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
446 ik zag op
het wiegen
van de wind
de gele schicht
van een verre bloem
zo op de
grens van
horizon en
opgeschoten
weidegroen
zij markeerde
in haar ludieke
intrige het einde
van de nog
zichtbare wereld
haar grootsheid
dwong mij in
gepaste eerbied
dichterbij te komen
haar droomgrens
te raken om van
van wind en wiegen
met zonnebloem…
zou ik
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
696 en als ik dat zou mogen
met jou willen dansen
zou ik je dan mogen vragen ten dans
en als ik dat zou mogen
jou vragen of jij met mij wil dansen
en ik zou je vragen
om met mij te dansen
zou je dan met mij willen dansen
zou je dan met mij willen dansen
in de druilerige regen
jij met mij
dansen
in de druilerige regen
met uitzicht
op een verre…
Ont-moeten
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
551 Blauwe kuisheid sluimert stil,
gebodsbord noch verbodsbord wacht,
slapen lijkt een verre wil —
het hart verlangt een zachte nacht.…
Dromerig verdwalen.
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
596 Ze maakt zich los van deze tijd
leeft zich vrij
tot ze ooit eens verdwijnt
als een verre herinnering
vervaagt ze in vergetelheid
door nachtelijke stilte ingefluisterd.
Ze verdwaalt dromerig.…
niemand die het weet
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
546 met zachte handen
het maanlicht dragen
naar de wilde tuin
van al het aardse
enkel stil worden
ademend doorstaan
terug in de tijd
valt het verre licht
op vulkanisch as
een gekleurd geheim
met zachte handen
het maanlicht brengen
in schommelend licht
de kleur van kersen
in stralend duister
van de wilde tuin…
Vladimir Poetin
snelsonnet
4.1 met 9 stemmen
973 Het vuil en bloed dat er aan Poetin kleeft
Komt van de Krim geniepig binnenvallen,
Een vliegtuig naar beneden laten knallen -
Nadat hij Ireen Wüst geknuffeld heeft.
De standaardvraag bij Poetins januskop:
Welk masker heeft de macho nu weer op?…
Woorden
poëzie
3.7 met 19 stemmen
2.950 Zij hebben zich stil volgezogen
Met geur en kleur, contour en klank
En zijn als vogels opgevlogen
En rusten op het vers als bank
En heffen zich ten langen leste
Met licht geworden vleugelslag
En vliegen naar harts verre nesten
En slapen tot een nieuwe dag.…
schipper
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
896 de volle zeilen bol
van zilten bries
de lippen zout
en zongebeten
is hij alleen nog
vastberadenheid
de blik blijft
strak gehecht
aan verre horizon
hij heeft de tijd
getemd glijden de golven
weg onder zijn voeten
en winden wijken terug
voor zijn gelouterde gelaat
hij is een god
totdat hij klein en koud
de haven binnengaat…
anne 13 mei 1944
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
726 meeuwen krijsen hongerend
in vrijheid in de blauwe lucht
naar gerechtigheid en verre vrede
de grote kastanje draagt kaarsen
in het bezette en grauwe amsterdam
na de schrille dagelijkse kreten
komen de zilveren nachtvogels weer
dreunend de zekere dood aankondigen
van kinderen die net als ik verlangen
naar vrede en de betere wereld…
fabeldieren
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.506 In verre bossen,
dichtbij de zeeën.
Bestaan ze nu echt
of alleen in verhalen?
Ik zal ze vinden,
zonder te falen.
Kobolden en dwergen.
In de woestijn,
of in de bergen.
Bestaan ze nu echt
of zijn ze verzonnen?
Ik zal het weten,
mijn tocht is vandaag begonnen.
Draken en weerwolven.
In de grotten,
bij de golven.…
Van duizend woorden
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
877 hij is de tattooking
van duizend woorden
zelden uitgesproken
omdat weinigen hem hoorden
beschreef op lijf
en onderdanen zijn gevoel
kleurde onderhuids een
een eigen koninkrijk
in blauw en rood van
verre zee met verlangen
naar het groen en in
het doen neemt hij je mee
naar daar waar hartsverlangen
eindelijk gestalte krijgt
tekent…
dagen herfst
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.012 mijn nat geluk
golft in de dans
van zeven sluiers
en ogen bronsten
waar schemer
melkwitte parels
vlecht tot een glinsterend net
over adembruggen
rode nevels
aan verre horizonten
druipend omstrelen
de zoom van jouw mistig kleed
trek ik het uit
in naakte helderheid
wil ik de dagen
van deze herfst
gemeenzaam met je drinken.…
Klankbord
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.543 Een dichter is gestorven
zijn leven werd ontkracht
doordat het einde onverwacht
z’n laatste adem heeft verworven
de man nam alle woorden mee
die hij door zin verheven
poëzie had willen geven
maar helaas het is passé
de mensheid leest gerichter
zijn nalatenschap; zijn werk
en concludeert: dat is toch sterk
van verre is hij zelfs nog dichter…
Kind van de zee
hartenkreet
1.8 met 6 stemmen
966 als kind van de zee
golf ik mee met eb en vloed
in een komen en gaan
van verzinnen en bezinnen
zoek ik nog steeds
de echte zin
misschien brengt
dat verre schip
wel een alternatief
het leven kabbelt
het geeft en steelt
voortdurend door
alleen ware liefde
brengt rust en aanvaarding
wanneer spoelt ze aan
voor mij…
ook in je ogen
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
655 ik deel je zon
een simpele matras
gewoon op het terras
hoog wit schrijft
verre reizen in het
blauw ook in je ogen
lijnen iets verbogen
omdat de warmte trilt
en jij mijn handen wilt
om ons leven te bekijken
de jaren vergelijken en
te tellen wat er is verspild
ik draai je om
en kus met jou de toekomst
vandaag is er alleen…
lege nest
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.061 hoewel zij naar een verre stad vertrok
lijkt ze thuis aanweziger dan ooit
ligt haar beduimelde knuffel nog altijd
op ‘t kussen staan Jip en Janneke
haast stukgelezen in de kast
waar ik die verhalen elke avond tot
leven liet komen, zie ik haar nog
met slaap omrande ogen
muisstil naar dromenland gaan…
een goed verstaander
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
540 niemand begrijpt me
geen familie
geen buur
of verre vriend
geen dokter
specialist
of psychiater
niemand begrijpt me
alleen m’n hond
we kijken elkaar even aan
en besluiten een heerlijke
lange wandeling te maken
in die prachtige stilte
praten we honderd uit
niemand begrijpt me
alleen m’n hond…
Nomade
netgedicht
4.6 met 36 stemmen
1.151 Voor mijn reis naar verre oorden
heb ik elk huis verlaten
dingen die mij toebehoorden
staan scharrig langs de straten
weg van de gesteven boorden
heb ik alles afgedankt
uit verstorven slotakkoorden
is mijn stem opnieuw verklankt
dansend in een jas van jade
span ik mijn strakke koorden
vrijuit zwervend als nomade
woon ik in eigen woorden…
WAAR DE OASE LOKT
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
707 Moordend heet
het brandend zand
alles is geel
de wind blaast bergen
een pad ontbreekt
onze leidsman de zon
water onze vijand
slepen voort met onze gedachten
geel wordt toch groen
teruggeworpen op ons zelf
ontstaan zielenspinsels,
die wegvliegen naar verre oorden
waar de oase lokt
FATA MORGANA…
voorbij de horizon
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
618 deze verte benaderen
het gaat me niet lukken
dus troostdroom ik mezelf
met verre horizonten
en de geur van meigroen gras…
Lente in Amsterdam
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
669 Het meisje in haar blauwe jurkje
heeft haar laarsjes met belletjes aangedaan
van verre hoor je haar al komen.
Boven op steigers en daken laten mannen
even rusten hun hamer, troffel en katrol
geven een fluitconcert en luid applaus.…
Noorderzon
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
539 Er gaat geruisloos een verhaal rond
over de verre hemel van het noorden.
Daarin schijnt altijd een gouden gloed.
Goud- of wellicht rooskleurig
en niemand die nog onheil vermoedt.…
Vaart naar vrijheid
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
463 Ruimte in golven eindeloos
en roep van blanke vogels
vrijheid tot verre horizon
wind als onzichtbare streling
geen grens die bindt
aan herinneringen
vrij naar de kim
in hoopvol streven
volgt op afstand verleden mee
gedachten gelijk woorden
verborgen in vreugdvol gevoel
het oog gericht op toekomstig doel.…
Sterrenlicht
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
559 Ik kijk naar je
zie je stralende sterrenziel
Het verre licht
knalt uit je gezicht
Je ogen fonkelen me tegemoet
Bevruchten me
veróntrusten me
Jij en jij en jij en jij
jullie allemaal kom ik nu tegen
zie ik
ineens dringen jullie binnen
voeden mijn bodem van verlangen
Belicht en verlicht
dat
En misschien
meer
En soms gewoon…
Aan de natuur
gedicht
2.6 met 9 stemmen
5.049 Hier raken alle windstreken de aarde
land ingelijst door verre dorpen
knipperlicht tussen zinkwit schuim
kaatst zwarte vegen dansend over de weiden
wegen totdat het erbij neervalt
in regenbogen eerst
dan zakt het doek in beken stromen
ach, de natuur behoeft geen woorden
-----------------------------------
uit: 'Het depressionisme', 1988…