869 resultaten.
Mysterieuze vrouw
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
528 pal voor mij
en zij glimlacht minzaam
naar mij en dat begrijp ik niet
want dat gebeurt niet zo vaak
en na een lullig 'hallo' volg ik haar
naar de godsdienstboeken
waar ze een boek uit pakt
en vlug verdwijnt
haar schone heupen schommelen voor
mijn benevelde ogen
die vaag en zonder daadkracht
naar haar vulva gissen
maar er meteen vanaf wijken…
Kattenbroek
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
605 naakte rode steel
Fonteinen ruisen in het emiclaer
Le va et vient gaat schuil
achter een masker
Het watert en men loopt dwars
door elkaar
Een hema, maar geen damesmode past er
Aan bakboord maakt een zwaan
de boel onklaar
Marcheert met volle borst
door stille straat
Als nietsontziende solowandelaar
Neemt hij, als ik, de wijk…
Nederland verdroogt
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
930 Gebroken poten bij het vee
Rijn en Maas worden wadi’s
Wrakken met roestige ribben
liggen vast in droge gracht
Getuigen van vergangen tijden
waarin handel welvaart bracht
Zoute kwel rukt op
Grachtenpanden scheuren
op palen met rotte kop
De MP is op TV
Het is ernst, huiver mee
Drinkwater gaat op de bon
Douchen één keer in de maand
Elke wijk…
Een beetje...
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
469 Geld en rijkdom wordt gezien
als je van het, alles moet ervoor wijken.
Toch kom je in je leven
ineens dit klein pakketje tegen.
En je beseft, dit klein pakket
omvat iets wat je steeds had weggezet.
Zo klein, maar kostbaarder dan
goud of edelstenen.
Sterker dan de grootste diamant.
Daar ligt het, zomaar in je hand.…
All about Eve, dans van licht en schaduw
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
375 zij zagen het meteen:
er is iets met Eva
een gloed die op het
gezichtje schemerde
een ongeneeslijk lachje dat
niet van wijken wilde weten
ogen die schitterden
als zonlicht niet gefilterd
door schaduw zo legde zij
haar glimlach bloot zo
sneed haar lach het ijs door
om het lekker te laten smelten
vloeibare liefde ongefilterd
recht…
Onbegonnen werk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
278 De einder kan ik niet bereiken,
die blijft maar van mij wijken,
hoe snel ik ook ga, ’t maakt niet
uit, d'einder blijft in’t verschiet.
Achter d’verre horizon ligt de schat,
waar ‘k al lang m’n oog op had,
die verloren zo zeer begeerde
schat, die 'k al zo lang ontbeerde.
Mijn queeste bleek onbegonnen werk.…
ROUW EN VREUGDE
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
350 Om een kleine wei beschermt een groene dijk
van gekapte takken opkomend zaad
tegen elke aansluipende veelvraat:
haas en ree dubben even, nemen de wijk.
Voorjaarszucht verzamelt allerlei geuren,
blaast hen opgewekt met milde streling
over de grond van herdenken en treuren.…
SCHIJN EN AANPLANT
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
193 Diens top draait rond, aarzelt wat _ en wijst raak:
"Van die rode beuk mag ik wat verwachten;
vele bomen verliezen hun krachten,
moeten wijken voor zonnestraalvermaak."
Nieuw warmtelicht laat struiken, zwaar van bloemen,
hier wonen en vrolijke schittering
in de verruimde vijver opdoemen.…
Sociaal werk werkt
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
292 In vergadertalen heten jullie “kostenpost”
of “instrument in het sociaal beleid”,
maar in de wijken zijn jullie kompas en vangnet,
ademruimte, stil vertrouwen, lankmoedige nabijheid.…
AAN MATHILDE
poëzie
4.0 met 16 stemmen
3.422 Wanneer de moeder van het licht weer licht,
En voor haar goud de zwarte mist doet wijken,
Dan laat ze er stralen langs de bloemen strijken,
En dankbaar doet elk bloemeke zijn plicht.
Zodra de bloem de lieve zon ziet prijken,
Dan wolkt ze wierook op in wolken dicht,
En geurenmoeder wordt het moederlicht...…
Moeders handen
gedicht
3.1 met 199 stemmen
66.304 Hebt de melk afgedekt
en ons toffees verstrekt
en kranten de wijk rondgedragen,
hebt geschild en versteld
en de hemden geteld...
allemaal met je handen.
Hebt ons menigmaal
ook het warme onthaal
van een oplawaai gegeven.
Hebt ons grootgebracht,
we waren met acht,
zes zijn nog in leven...
allemaal met je handen.…
Vol weemoed
hartenkreet
3.9 met 12 stemmen
1.090 vrijen weer
Vol hartstocht op de grond
Maar dan…
De dag vol van verdriet
De dag dat men jou vond
Jij lag zo stil
Een triest gezicht
Jouw leven weggevlogen
Ik huilde vol van onbegrip
Dit had toch nooit gemogen
Verdwenen is nu alles
Waar ik zo veel om gaf
Ik kan nu nooit meer naar je toe
Want weg is ook jouw graf
Natuur heeft moeten wijken…
Wijkplaatsen voor de ziel
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
904 Wie moet waarvoor wijken? Of is het zo
dat naast de dagelijkse zorgen het heel goed is
dat we nu en dan even op verhaal komen?
We drammen en dreunen maar, rennen ons rot
tot we plots moeten stilvallen, door ziekte of
ongeluk, door alles wat we menen dat zonder
ons niet kan, of zeker niet zo goed.…
De kunst van het verleiden 2
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
1.685 gewoon opnieuw proberen
doe absoluut mijn best
ik sjans met beide heren
krijg twee-nul op rekest
verslagen dwaal ik rond
vertrouwen sterk geschaad
mijn haren niet eens blond
toch weet ik me geen raad
toen zei een wijze dame
‘prijs jezelf nou eens aan’
dus maak ik nu reclame
ga dansend voor hem staan
wijk niet meer van zijn zijde…
En spat open op wat verloor
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
509 mijn pubertijd
morgen misschien zullen mijn tanden zwichten
vandaag veren de zielen der oneindigheid nog heel even op
in heilzaam wiegen
met hun hoofden tegen een kei van een dag
de groten zijn kwaad en steunen op de kinderen
ik schrijf een gedicht
lees een boek
luister naar punk en ik word zonder pardon achterna geschoten in mijn eigen wijk…
Vrouwen
gedicht
2.5 met 97 stemmen
24.066 II
Winkel schemering, veel stoffen op de toonbank
Zij buigt voorover in begerig kijken
Ik zie haar blouse soepel open wijken
en ben verzonken - diep en blank.
III
Haar benen lang en glad - zij lacht en ligt
loom achterover - ik zie hoe diep en ver de lijnen
van haar benen zijn en
denk eraan met afgewend gezicht.…
Dorpje
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
603 Je groene weiden zijn veranderd
in grote, drukke wijken,
je paadjes in betonnen banen
waarlangs 'fermettes' prijken.
Het kerkje bij de lindeboom
was ooit je middelpunt.
Nu wordt jou zelfs pastorij
of kroeg niet meer gegund.…
Sneeuw
poëzie
3.0 met 7 stemmen
4.323 Een verre wijken van wat Leven scheen...
- Luister van 't Ongerepte Reine alleen.…
- Impertinent -
netgedicht
4.2 met 26 stemmen
557 Impertinent beledigend,
ironisch, in zijn onschuldige vraag
wenst het leven te achterhalen
denkt vriendschap aan om uit te wijken,
beloond met het tegengestelde,
brutaal komt het hardnekkig diepere weten
deze vrijheid maakt uiteindelijk,
de beginselen en grondslagen
als een stevige verdedigingsmuur.…
NIEUW AMSTERDAM
poëzie
3.0 met 5 stemmen
2.026 In jonge wijk van de oude stad gekomen
Waar eind'loos straat aan nieuwe straat zich reit,
En langs de banen steenloos geplaveid,
De nieuwe wagens zonder paarden stromen,
Gevalt mij vaak een vreemde droom te dromen
Door een verwisseling van tijd en tijd,
Dat zij, die 'k ging door 't lange leven kwijt,
Mij konden hier, weer levend, tegen komen…
Het raam.
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
893 ‘s Avonds laat loopt hij in zijn wijk,
Eengezinswoningen zonder tuin.
Krom en langzaam slentert hij voort,
Langzamer indien gordijnen geopend,
En geen lantaarnpaal die stoort.…
De Twee Koningskinderen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.214 elkaar niet bereiken
Want dat zwarte gat was veel te diep
De zon had tot dan toe
Hen met hart en ziel beschenen
Maar door het diepste duister
Was het licht voorgoed verdwenen
Tot uit de zondvloed van duisternis
Een duif van vrede verscheen
Met een klein groen takje in zijn bek
Licht en leven bracht zij mee
Het donker begon te wijken…
Nederlanders leven met water.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
541 Dus bouwen wij dijken
In de watervolle wijken.
Het bescherming tegen water
Kan niet wachten tot wat later.
Jaren lang wij zijn in strijd
Tegen het water alle tijd.
Daar zijn wij goed in, allerbest;
Dat zit al binnen onze geest.
Wij zijn niet moe, wij blijven staan,
Wij zullen uitdagingen verslaan.…
Gedaanteverwisseling
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
669 Zinnengeprikkeld nu vliegen wij
als vlinders
op noten van de accordeon
subliem door de Papillon
bespeeld
Montmartre als hoge heuvel en wijk
trekt al heel lang veel kunstenaars
en vooral schilders
Als ooit Van Gogh en Picasso
hebben zij zich hier
gevestigd.…
Septictank Sepp
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
505 Sepp zit al in zijn tachtigste levensjaar
en nog wil hij niet van wijken weten,
hij maakt geen enkel nederig gebaar
en zijn corruptie is hij allemaal vergeten.…
vluchten kan niet meer
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
673 ontmoet ik
mannen en vrouwen die
iedere dag of nacht,
soms in het zweet, rouwen
als slachtoffer van toen;
wie had dat in '45 nog verwacht
"nooit meer" zeggen we op 4 mei
en gedenken dat vaak ook in stilte
ik ontmoet "de ver van mijn bed show"
en kilte, zelfs vernederende woorden
nu ik zoveel mensen zie op de vlucht
voor hen die wijken…
Nefertiti
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
521 Ze hebben haar als een ketter weggepropt,
terwijl de dood ook Toetanchamon onthoofde,
die vervolgens met de eer mocht strijken,
maar achter al die zotte pracht en praal
komt nu eindelijk de aap uit de mouw
en zullen de schandalige muren gaan wijken
en is de Godin Nefertiti de Heilige Graal,
komt er eindelijk een eerlijke doodschouw.…
Wie zijn wij?
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
1.072 Wie zijn wij dat we we kunnen leven
zolang de adem gaat en er bewustzijn is
maar ook nog verder ooit, in onbekend
gebied dat van geen wijken weet
maar dat echt mens-zijn en genade heet?…
Christus stervende.
poëzie
4.7 met 3 stemmen
905 aan 't wijken.
Een doodse donkerheid komt voor zijne ogen strijken
Die kwijnen als een roos die dauw en warmte derft.
Ach wereld, die nu al van zijne volheid erft:
Gestarnten, Engelen, met uwe Hemelrijken,
Bewoonderen der aarde, ey! toeft gij te bezwijken,
Nu Jezus vast bezwijkt, nu uwe Koning sterft?…
als het dromen voorgoed begint
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
761 leven
dat meestal perfect begint
en, hoe ongeneeslijk het leven ook is,
het lichaam reilt en zeilt, van vlies tot
ziel, hart tot holtes, lief voor leden
als haast volmaakte kunst
het grijze heelal van gedachten dat zich uitstrekt
tot ver in onze ademtocht
soms als een koers
van de wind die gorgelt in de keel van tijd
om langzaam uit te wijken…