8947 resultaten.
Voorbij mij
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
565 ik voel ver weg
ook in het denken
niet te vatten,
toch wil je me ergens
roepen of wenken
zo ik dat ook ken, doch
het ligt in de tijd besloten
als het eenmaal daar is,
word ik in herinneringen
gegoten, soms in de
nis van een kloppend hart
je zult jezelf aanschouwen
(als ooit het grijs jou bedekt
dan wel eerder)
het is een moment…
De wolken
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
820 Maar ’t leven gaat niet als de wolken;
het lacht en schreit maar keert nooit weer
en zelfs geen vers kan echt vertolken
wat ik hier nu van wolken leer:
laat dromen steeds je ziel bevolken
maar leg je ook bij feiten neer.
Naar het gedicht van Martinus Nijhoff: De wolken...…
De olifant
gedicht
2.0 met 2 stemmen
4.575 Hij draagt me naar mijn jeugd terug toen vader
bij 't olifantenperk dit vers begon:
Nu zal ik u iets wondermoois verhalen:
Heer olifant gaat aan het koffiemalen.
Hij deed het nooit, maar 'k wist dat hij het kon.
-------------------------------
uit: 'Het dagjesdier', 1995.…
Hij kende de mensen van binnen
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.196 en spijkers –
toch, niet te geloven
heeft Hij ons liefgehad
Hij kende de mensen van binnen
achter het masker zo arm
lachend uit angst
bijtend uit pijn
van groter te willen
een godje willen
en maar mens te zijn
Hij kende de mensen van binnen
wist dat de dood er op stond
maar vroeg om opnieuw te beginnen
stem uit een mensenmond
Zo ver…
schaap
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
506 wanneer in voorjaarsgras
dartelend wij de lente boden
dan nog zijn wij schattig
boodschapt blatend het schaap
maar de waardering daarna
een beetje meer respect
die is ver te zoeken
zo mekkert het voort
worden wij niet als lammetjes
ter slachtbank geleid
dan wel aan goden ter offer
eerst gekeeld dan geslacht
schande wacht de brave…
Anno 2017
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
698 gehersenspoeld om zich in te zetten voor
geweld nog altijd met de paplepel wordt ingegoten
de vermisten nog altijd niet terecht zijn
zolang politieke partijen keer op keer kunnen falen
de natuur een langzame dood sterft dankzij onze vervuiling
lontjes almaar korter worden
grote bekken het van beleefdheid lijken te winnen
is vrede op aarde ver…
Heb het hart straal gerust
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
511 Een voor grote rustige passen
een atelier met een kruk en tafel
en geuren van vers dennengroen.
Een voor lege doeken en penselen
die ook jou vandaag wenken.
Kom, blijf niet mistroostig staan
loop even hierheen vol verlangen
verwoord jouw regenboogzielskracht .…
Langs de wegkant
gedicht
5.0 met 1 stemmen
6.344 Morgen vers in de krant:hoe Jackson Pollock
de nacht doorsneed, dat hij heeft geleefd toen
hij kleuren niet te stelpen ons in de ogen wreef
en schoof met vlakken - schouwspel telken kere
zoals hij holtes vulde met spetters licht,
onbesuisd tuurde door witte wolken heen -
en dan zo'n regen.
-----------------------------------------------…
Mijn langharige maatje
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
586 Van vers gevallen regen op wangen voelen
tot deze plek koesteren geeft ook haar 't gevoel
van thuiskomen, zij is geschapen om te zijn.
Wie zij is, een maatje, al dagen en maanden.
En vergeef mij als ik je niet dat kan vertellen
wat zich dan soms in mij spontaan openbaart.…
Later
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
715 Natuurlijk is later altijd later
later is je hondje dat vier meter
voor je uit loopt aan de lange lijn
later is het vooruitzicht
daar waar hij nu is en jij straks
ook zult zijn
later is daar waar
je hondje net nog liep
en jij hem omdat hij iets
te ver achterbleef weer schijnbaar naar
het nu terug riep
Nu is het geluid van enkele
secondes…
Haar mimiek
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
453 zij kende de wegen
kon ze in haar ogen lezen
zag in haar mimiek hoe diep
de paniek had toegeslagen
chaos kleurde rood
tot ver in haar hals
woorden kregen geen kans
om tot klank te komen
bleven steken in
niet weten hoe emoties te
vertalen zijn komend uit een
verre onuitspreekbare pijn
jij hebt haar zachtjes
bij de hand genomen
om…
Alleen met ons beiden
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
566 Wij eten op tijd, maar niet aan dezelfde dis,
jouw en mijn tafel staan daarvoor te ver uiteen,
hoewel jouw tafelgenootschap veel groter is,
nuttig jij en ik ook, de maaltijd heel alleen.
Ik kom alle dagen je gezelschap zoeken,
want ik wil zo, ja zo dolgraag bij je zijn,
maar onze werelden zijn voorgoed gescheiden.…
Zaden van de berk
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
385 Kennelijk onmogelijk de
toegemeten tijd in te ruilen
voor alle ervaringen waarin ik
mij achter kon verschuilen zonder
naar de bestemming te vragen
om al de kritische antwoorden
te vermijden, waar mijn ideeën kiemen
kunnen, niet al te ver verspreid.…
Slijtende liefde
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
391 Ik mag me vlijen tegen je lichaam,
een arm om je heenslaan,
maar als m’n hand je borst omsluit,
m’n vinger het gleufje van je poes besluipt,
dan ga ik te ver.
Ik mag zacht zeggen dat ik van je hou
als ik je blote schouder zoen,
maar niet dat ik met je vrijen wil
terwijl mijn lippen je hals beroeren,
dan kom ik te dichtbij.…
en hier liggen wij omringd door eeuwigheid
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
530 jouw mooie Griekse neus
en je gesloten ogen
je grijze haar dat
zachtjes in de wind
honden huilen
en blaffen naar elkaar
van de ene berg naar de andere
sterft geluid langsaam weg
en hoog in de lucht
trekt een straaljager
een streep door de hemel
tot ver over de Aegeïsche zee
weet jij wat de helm kost
van zo ‘n piloot, zeg jij
vijf…
Arcadische kopie
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
376 ingestapt
route onverwacht
als ik maar bij je was
herkende in
opkomend licht
het panorama
dat onder ons
gleed in een
eerst ontwaken
serene rust
voelde weldadig aan
in een harmonische
balans kreeg natuur
eindelijk weer
zijn optimale kans
waarbij techniek
geen spoor had
nagelaten slechts
een arcadische
kopie van de wereld
ver…
Het meisje uit het kamp
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
465 ergens heen
Daar zingen vogels in de palmen
een beek stroomt door het dal
het water blinkt zachter dan goud
en zij is een witte roos
in juni en in januari
Van haar wil ik zonnenstralen
dichten in het eeuwige bos
een bruisend lied uit mijn hart
in helder groene woorden
en vlammend rode muziek
Zij is mijn ziel, ze smelt
wapens met veren…
Perfecte dwaler?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
497 Ze heeft het overwogen in mijn
gedachten te verblijven, niet
gezwicht of heb ik mij dat slechts
verbeeld en mijzelf voorgelogen,
de leugen is al verdwaald in het
rode morgenlicht, in haar bestaan
als meeuw dwaal ik mee ver over zee,…
Onderhuids
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
482 en zocht
het onderhuidse
waarvan je niet wist waardoor
Het mobiel als tussenpersoon
Maar je liet het los,
nam het niet mee
gaf je over aan mijn handen
wat me altijd ontroert
Terwijl ik het ondergrondse
weg wilde werken,
oplossen in je onbesprokene
Hoevaak je in slaap viel
Je moeheid eruitgeperst werd
En als een ander mens
Nog ver…
apocalyptisch
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
460 De dode oevers zal ik
dood en droevig laten,
de weidse verte weids en ver,
maar geen grashalm blijft nog over,
en geen zon of maan of ster.
Ik zal het gele lege
bootje zijn dat dobbert,
dobbert, dobbert,
dobbert in de leegte.…
Kafkas
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
473 Met ziedende hand sloeg de hemel
de nieuwe stad en de enorme toren
uiteen, de Hangende Tuinen vlogen
Vertrekken werden vliegtuigen
en tapijten met gedekte tafels
landden ver weg in de lange zee
Een zware regen
van kamers vormde met een plons
een hemelhoge bergrug
De mensen uit de Toren
verspreiden zich in vijftig talen
en vochten om…
Vrij land
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
430 En ver de nevelige bomen
Voor d’ horizon tussen dorp en hei
Een paard dat daar staat te dromen
Ergens in een hoek van de wei
De nachtegaal zingt tussen ’t groen
Uitbundig met zijn schoonste tonen
Heel Holland is gelijk een visioen
Het mooiste land om in te wonen.…
vissen aan de IJssel
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
516 zo ver te zien grijpt rimpeling
aan lichte koorden die dringen
naar waterkringen.
er is een begin aan geluk
onder een vlekkeloze hemel,
zonder tijd, de uren op land,
bij een visser langs de kant.
hij laat het snoer ondergedompeld
in oneindigheid lopen.…
Zingen mogen wij nu allen....
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
442 Want de God van alle liefde
blijft steeds trouw aan ieder mens;
Hij ontsteekt de vreugdevuren
ver voorbij de levensgrens.
In dat licht kunnen zij wonen
waar ook wij eens mogen gaan;
laat ons maar vertrouwvol hopen
op dit vreugdevol bestaan.…
laat de nieuwe mij bloeien.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
511 Waarom liet je het zo ver komen.
Het enige wat ik nog kan doen is blijven hopen.
nu laat ik de tranen vloeien.
Ik laat het verleden los zodat de nieuwe mij kan bloeien.…
De DAGEN DRAGEN NACHTEN
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
594 de dagen dragen alleen nog nachten
en ver vooruit zie ik geen ommekeer
gebed kan het verdriet verzachten
al zit ik het liefst in een stil geween
nog bind ik mij aan herinneringen
die moeizaam zwerven door mijn hart
van mooie dagen die te vlug vergingen
en nu lange uren vullen vol van smart
de pijn die niet wil verzwinden
schrijf ik in droeve…
Frits van Eerd
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
436 Een appeltaart met daarop verse kersen,
een hele kraam met spul om steen te grillen.’
De wielen van de winkelwagen trillen,
nog eventjes de slaolie verversen
Het karretje remt af bij kaas met gaten.
‘Hier links en wacht op mij terwijl ik koek pak
en nu vol gas op weg naar de biscuitjes!’…
De gewenste string
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
428 zichtbaar in nacht-
clubs en discotheken
speurend speelt
de muziek met
haar beat in op
losse eindjes om
die te verbinden
tot de gewenste
string naar het
begeerlijke einde
ze zuipen schuiven
en snuiven alles
wat voor handen is
voor de ultieme
kick die orkanen
het zwarte gat laten
vullen waarvan de
schaduw al zichtbaar is
pas ver…
De Kringen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
441 iets van steen
valt in het water
het gevolg zie je
enkele tellen later
een kring nog een kring
en nog een grotere kring
door de val van dat stenen ding
en een klein gaatje in het water
zo gaat dat met een bom
ook met kringen omgeven
verstorende gevolgen rondom
vernielde huizen en menig leven
en zelfs heel ver weg zullen velen
de inslag…
Ukraine
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
562 verstilde straten huilen vandaag
ik zag immers ontelbare rode stenen
daar ver weg, met bloed als water
stromend uit lijven met gemankeerde
armen en benen, aangericht door beren
aangemoedigd door gestoorde heren:
het is niet alleen de directeur van zijn eigen theater
maar ook de chef de l'église, in een goddelijk kleed
die bidt voor vrede,…