8651 resultaten.
in ronde vormen
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
845 te vertoeven
beter dan rechtlijnige
omdat ze onvoorwaardelijker zijn
en mooier en warmer
het ronde woont in de kom van de hand
die vorm geeft aan dingen;
het woont in duintoppen
in borsten van vrouwen
en in harten niet te vergeten
ronde vormen zijn zachter
soepeler en lieflijker
dan recht gelijnde hoekige
meer dan enkel zwart en wit…
het kind en het glazen vogeltje
netgedicht
3.7 met 16 stemmen
706 een lief woord
dat deed vermoeden dat ik bestond
met het oor tegen een helderblauwe hemel
om in geluid
van nergens eindigende warmte
te kunnen wonen
ik tastte dan aan mijn hart
aan het kind
dat daar stond, hoopte dat God
het zou horen
dat de regen, die het verdriet
bleef verdragen, mij zou inschepen
vanuit mijn onrustig bed
met witte…
In een oogopslag,
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
610 Mijn ruimte is te klein,
ik schuif de luiken dicht,
je kracht omhelst het bloot,
de nacht is ver en zo dichtbij,
het morgenlicht is boterzacht,
smeert mijn hart in een peilloos
meer, zo weids, zo diep, levend
wit van golvend schuim als je
glimlacht om je tanden en
mijn zinnen te ontbloten weet
ik wat je van mij verwacht, ben
daarin…
Doodse stilte
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
722 rijdt
waarin een laatste zucht
staan zwijgend
drie getuigen
met elk hun eigen
verhaal
in ogen handen en voeten
ze keken toe
zwijgen ook nu
angst voor represailles
ketent
hun stembanden
zonder ruggengraat
sjokken ze huiswaarts
waar op elke hoek
in een vuistje
wordt gelachen
elders huilt een moeder
ze verloor
onder een wit…
Zwartgemaakt
hartenkreet
3.1 met 14 stemmen
1.473 Dat jij aan witte magie doet via de
huidige technieken is mij duidelijk,
dat ze jou hebben zwartgemaakt
doet God in een lachbui uitbarsten.…
Dagen van sneeuw
netgedicht
4.5 met 59 stemmen
1.522 tussen weilanden van
wind en water waar ik jou
de laatste rozen bracht
zie ik de reflectie van een
glimlach in de lucht ,volg een vogel
op zijn verre vlucht
zijn vleugels dragen
de droom terug
naar een eiland waar enkel
herinnering wacht, jouw leven
trekt aan mijn ogen voorbij
zoveel verder dan het vallen
van sneeuw in mij
stil, wit…
Herkenning
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
671 het roepen van roekoe roekoe
naar de bediening
wat ik eigenlijk niet wilde
was toch op de grond kijken
zij liet iets vallen: plets
lieve rode duif gaf een kopje
waar de kleintjes naar staarden
vind het een schatje
viel me niet tegen
ik moest gewoon iets zeggen:
dag Marijke :o) ze knikte
en fladderde weg
daarna vloog er weer een witte…
IN NEVELEN
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
527 Het mist, ik kan de kleine kerk niet zien
De kleine, witte kerk van Simonshaven
Waaraan mijn ziel en ik ons altijd laven
Het is een prachtig ijkpunt bovendien
Er liggen oorlogsslachtoffers begraven
Dat kun je bij ’t gesloten hekwerk zien
De sleutel maar eens ophalen misschien
Tweehonderd jaar geschiedenis meemaken
Het kleine godshuis binnenin…
Eenvoudig wonderen
hartenkreet
2.0 met 6 stemmen
1.144 Zie tussen witte wolken
stralend blauw
op aarde tussen schaduw de zon
avondschemer in duister overgaan
’s morgens de kim vol vlammen
heel de wereld is nog steeds één wonder.…
Venezia
gedicht
2.9 met 29 stemmen
11.833 Witte gevels staan
als schimmen in de lege zon
te trillen, fraise nevels gaan
als gazen langs de horizon.
Het grauwe water fluistert met de huizen.
Het zwarte water klotst onder de trappen.
Het purper water kabbelt aan de muur.…
Gedichtendag
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
429 honderd meter
poëzie
ligt er
tussen mij
en de kleine
winkelgalerij
witte tandartsassistentes
die in het laatste tegenlicht
kleumend met de armen gekruisd
wolken rook uitstoten
zeven oude bomen
niets vermoedend
van de kap
in stille overmoed
nog met kale armen
naar de hemel reikend
de diepe plof
van onze wijnfles
op de de bodem…
Broze schaal?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
621 Tijd verschuift het zachte dons, bepaalt het
gewicht uit de ruïnes van het verleden en
steelt voedsel uit de harten van de hemelkar,
waar starre blikken worden versluiert, breken
vonken door, geheeld door bloesemgolven
uit een veilige kudde lammeren, die het land en
zee bezetten, een witte meeuw vangt de zilte
boodschappen als broedsel…
vakantietijd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
713 volgeladen genoeglijkheid draagt tijdloos
stukjes thuis
de claxon roept gedag, tegen alle
vrije vogels, alle witte buiken en een
schuwe lach
dag, dáág!…
Zoals een blad dat valt...
gedicht
2.0 met 110 stemmen
18.810 Je as dwarrelt neer,
je witte bloed zindert en zoekt zich een vrijplaats,
een plein in de stad waar de liefde je loutert,
een liefde die geen blad voor de mond neemt,
een mond die zich aanbiedt, een kus op de Kouter.
--------------------------------------------------
uit: 'De luwte van het late middaguur', 2002.…
Bekentenis
gedicht
3.2 met 23 stemmen
7.941 En dit is de liefste herinnering:
hoe op het plein, een honinglied van linden,
vanuit de schaduw over witte straten
je aan kwam lopen. Speelse zomerwinden
sloegen de gele zijde van je kleed
tegen je ranke lichaam, en je ogen
waren van heimwee raadselig verwijd.
Hoevele zomers zijn sindsdien vervlogen.…
De dieren in mij
gedicht
3.2 met 15 stemmen
8.201 Mijmeren is het juiste woord niet
nijd verwringt je gezicht en je nagels
krassen zijn naam in mijn witte buik
de naam van je Vader die
gestikt is in het sleutelbeen van een konijn.…
Een wonderlijk gedicht
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
553 Gisternacht heb ik een wonderlijk gedicht geschreven
Soms gebeuren er gewoon van die dingen
Het kostte me geen enkele moeite
Het rook aan alle kanten goed
Het danste fijn op wit papier
Het probeerde op te stijgen
Vederlicht en vlindermooi
Maar wilde ook graag blijven
En iedereen vond het zeer prachtig
Zelfs die juffrouw van mijn lagere school…
Een vale maan
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
1.561 oogjes kijken schuin
lachjes zijn weer vol betekenis
er hangt spanning in het huis
buiten schijnt een vale maan
en schaduw speelt waar
schoorstenen wit roken
het welterusten ritueel
na liedjes en verhalen lijkt
eindelijk eens goed te gaan
toch komen ze wat later
een voor een weer voor je staan
het lukt niet goed met slapen
schoenen…
wind
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
476 zelfs de vogels dwarrelen
hun witte buiken beurtelings gekeerd
in lichte flitsen kleurt de zon, vrij spelend langs het dons
geen waterkou rond zachte vleugels
boven bomen hangt het aardse van de weg
daaronder schemert schaduwleed
in krullen
rond de oudste stam
er blaast een zucht, tot lucht gekeerd
en bladeren vereren thans een storm…
Geluk staat zo voor jouw deur, let maar op!
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
2.364 Geluk
Het zit vaak in kleine dingen
Zoals net even dat contact
Je gaat er zelf vrolijk van zingen
Geluk is wat jou zomaar pakt
Het vinden van het steentje
Dat bijdraagt tot geluk
Een gedachte in je eentje
De dag kan niet meer stuk
Het eerste vogelgeluid
De lente signaleren
Een maagdelijk witte bruid
Het nu moment in juiste sferen…
ALS NARCISSUS
hartenkreet
2.3 met 6 stemmen
1.425 rinkelt
en ze gaan praten en laten me naakt
ALS zonder enige ondersteuning
van hoofd en nek ik rechtop word gezet
ALS ze mijn rolstoel onhandig bedienen,
of ze vermorsen mijn voeding op bed
ALS ze te vroeg het toilet binnenkomen,
vergeten mijn ondergoed netjes te doen
ALS ze mijn schoenen te stevig strikken,
ruiken naar rook in hun witte…
waar de dood schreeuwt
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
722 ik laat de stilte na
als allerlaatste beeld
elk oog, door zwart en wit omrand,
hecht zich als een zwerver aan het spoor
waarlangs zij liepen
gekleed in flarden van wanhoop
die bleven haken aan elkaars hand
en het schrale, nog bestaande licht
ik veeg gaten in de sneeuw
wil met naakte voeten stemmen vinden
achter de tralies van de aarde…
Droom en werkelijkheid
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
835 De rood-witte paal ging omhoog en ik liep
door, ik liep door en toen kwam tóch de
trein, die zoefde voorbij en waaide mijn
haren in de war. Ik was meteen klaarwakker.
Door en door word ik ook door mooie kunst,
goede kunst geraakt, plotseling wakker gekust
en in mijn wonden wordt wat zout gewreven...…
2012
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
633 het wit van waanzin scherpt
de muren rondom mijn burcht
ik ben een waker zonder gevolg
dit slot troeft de regisseur het tot
munt geslagen lot af en reist
de hemel door in exploderend puin
zou god zijn nagels breken aan
onreligieuze voorspellingen die zonder
enige vorm van waarneembaarheid zijn
schaduw werpt over het verwoeste land waar liefde…
Verdoemde tijdverspilling
netgedicht
1.9 met 10 stemmen
1.304 Zit ik weer in de schoolbanken
Hetzelfde als gister
en de dag ervoor en die dag daarvoor
Daar moet ik deze maatschappij dan voor bedanken
Bedankt voor alle nutteloze uren
Die ik beter aan mijn taalkunsten
zou kunnen besteden
Nu zit ik een beetje voor me uit te turen
Al die kale witte saaie muren
In het begin der tijden gevuld
met posters…
Portret van de postbode
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
622 Zomer
Herfst met wind
Witte winters
Raam met bloem
Joseph, krachtig, pakt
dan door
Trotseert vele stormen
Vingert post. Blik alert
Mensen zien uit
Naar bericht
Van geliefde
door Joseph
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
n.a.v. 'Portret van de
postbode Joseph Roulin'
van Vincent van Gogh
gedateerd 1889…
Bijzonder gevoel van liefde
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
802 Als magische witte sneeuwvlokken,
die ronddwarrelen in mei.
Een ware winterwonderland,
waarvan ik de warmte voel in dit getij.
Wauw,ik voel me geweldig,
ik voel me bijzonder,speciaal en goed.
Ik denk niet dat je in de gaten hebt,
wat je allemaal met me doet.…
Ansichtkaart
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
536 zag het zand dat stoof in de wind
Ik zag hoe de zon in het water scheen
Half in het donker maar ongedoofd
Kaatst het licht van wand tot wand door mijn hoofd
Flitst en stuitert van hier naar daar
Gedachten vinden, verliezen elkaar
En half in het licht: de ansichtkaart
Van het blanke strand, die ik heb bewaard
Ik tuur en tuur langs het witte…
Geluk
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
672 Zolang er ruimte is
en stilte om te schrijven
Zolang ik mijzelf kan denken
in de blauwe lucht gaan liggen
‘t licht kan eten en ‘t donker vasthouden
Zolang witte kou in mijn kamer staat
en ik met volle ogen
‘t ochtendlicht voel steken
Zolang durf ik
elke dag mijn huis uit te gaan
mensen te groeten
en verder te lopen met mijn lach…
Titanic
gedicht
4.5 met 2 stemmen
6.441 De taal is wit en mistig.
Ik ben door bijna niets tot bot geharst.
Zij was ooit mijn dagverdrijf, maar verging
als de Titanic en later de kleurenfilm.
Het is in scheef proza waarin ik zing.
-------------------------------------------------
uit: 'Het boek van de beminnelijkheid', 2000.…