959 resultaten.
de beelden II
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
735 duinen bedolven hun doornen
de muziek zweefde over helm
en aardsterren, ik keek verdwaasd
hoe haar vingers dansten, hoe
ze hier was geraakt langs slikken
en graven van oude vissersboten
zoveel gezichten legde zij bloot
vreemde namen klonken het land in
waar de hazen zich ingroeven voor
de komende winter, dorpjes stillekes
onder het vallend…
Doornpark
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
1.099 vergeten duin in overvolle stad
door huizen afgesneden van de zee
de schilder Mesdag hield er atelier
de dichter Kloos heeft er ooit liefgehad
een stille, praktisch ongeschonden schat
bedekt met groen en zand in goudlamé
of ... stedelijke offerplek in spe
de buit van politiek op dievenpad
is het wel goed je gaven te beschrijven
je bloemen…
't is de wind die ieverans klinkt
netgedicht
3.5 met 16 stemmen
657 mijn polderland waar
duinen wassen, patatten
bloeien en bieten rijpen
dorpen verbannen
stilte met vlas vrijt
zonder buiging
later gekwetst, geslagen
in vezels wordt gevlochten
ik speel mijn handen vrij
proef jouw hand
in dit zoute land
waar wind verhuist
tussen de dijken,
klokken luiden over riet
het is dit schone land
dit vlakke…
Volle maan
poëzie
3.0 met 11 stemmen
2.983 Tegen 't duin de lichten van de huizen...
En heel achter aan de verste rand,
Gloeiend als een pas begonnen brand,
Maneschijn op donkre kerkhofkruisen.…
Zinvol?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
580 bleek maanlicht schijnt
op blanke duinen
dunne strepen wit schuim
sieren woelige golven
de zee deint onvermoeibaar
dat grote grijze wezen
lijkt uit zichzelf
steeds opnieuw geboren
ik sta daar met koele voeten
als iel en breekbaar wezen
maar te staren naar dat grijs
dat eindeloos lijkt te reiken
naar het zwarte van de nacht
vol onbereikbare…
overveen
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
1.041 Ik zie graven in de duinen
onttrokken aan het zicht
maar die roepen, eens per jaar
mij tot een plicht om de klok te
luiden die daar is geplaatst en
laat weten dat hier afschuw heeft
geraasd.
Want die graven vertellen over
mensen met de vijand op de
hielen die uiteindelijk door
een geweerschot vielen...…
Kennemerduin*
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
3.616 De zon van de liefde beschijnt het duin,
waar wij de platgetreden paden mijden
en van lichaam maar niet van geest gescheiden
verliefd de weg vinden van kruin tot kruin.
Heerste het koudste van de jaargetijden
kil over deze woeste doornentuin,
met de Zomer is het dat ik hier struin,
terwijl fietsers schel bellend langs ons rijden.…
Apocalyptische wederopstanding
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
530 In donderend geweld is verzet gebroken
mijn huid gescheurd en wonden open
ledematen met lood verzwaard
de adem afgesneden
rotsen geteisterd door beukende golven
stranden gespoeld tot stinkend drab
duinen geëffend, vervallen,
bescherming verloren
velden bruin verbrand door de droogte
wouden in vuurzee opgegaan
dieren door dorst gestorven…
Herdenken
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
639 Van oorlog wist je niets, maar het pad
dat door de duinen sneed gaf stijgend, dalend
uitzicht op de dood. Op wat groot en
onverzettelijk was: het kruis, de helden
in hun graf. Je wist, ze stierven niet alleen
voor ’t vaderland, ze stierven ook voor mij.…
Niemandsland.
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
549 De einder ver weg van duin en paviljoen.
Alles verlaten, in vergetelheid geraakt.
Maar langs wegen gaat men onvermoeid verder.
De zoektocht tussen aard en hemelrijk gaat
ongebreideld door.
Ik sta op een pier, hoor het ruisen
van de golven en word onder het gekrijs
van meeuwen bedolven.…
Om jou
gedicht
4.0 met 1 stemmen
25.134 Het kind wurgt een kauw
Vingers zijn er om te graaien
Het puin glinstert van de dauw
Het duin staat in lichtelaaie
De uren jagen op elkaar
De dagen korten in elk seizoen
De weken halen elkaar in
De maanden verwelken
Het jaar is minder dan een vlinder
Minder dan de spin die 's avonds
Hoop geeft en 's ochtends rouw *)
Alom dit alles alleen…
En de zee was niet meer
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
643 De houten zee schep ik in blikken emmers
drenkelingen worden eruit gezeefd
sloepen en boeien werp ik terug
op de door eb schoongespoelde bodem
een zwoele bries blaast de kleuren droog
dolle meeuwen storten zich
op een zeekaart zonder water
duinen en dijken kijken werkloos toe
in het stuifzand dolen de schippers
er valt vers licht op eeuwenoude…
Water als taal
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
589 Zoals taal
is er geen vorm
dat water niet beheerst
grillige wanden en massieve randen
omarmen zeeën en oceanen
die meedogenloos stranden
duinen en dijken testen
elke golf opwellend uit diepe
troggen is een woord op de lippen
van de branding
daar schuimt het spuwsel
van zeegeesten tot
onleesbare ruige verhalen
vloeibare bladzijden…
Wintertijd
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
494 Je denkt aan een duin
En aan golven
En verten
Het eindeloze
En het héél broze…
Een blauw gedicht van Vincent.
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
570 Het strand paarsig en zachtrood
op het duin pruisisch-blauwe struiken
wachtend op een schilderij.
[4 juni 1888 Saintes-Maries-de-la-Mer]…
Het huis
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.046 Dit huis heeft de rust van de maagdelijke duinen
Gebroken noch verstoord;
Het ligt in het nest van zijn geurige tuinen,
Als bracht de grond het voort.
En waarlijk, het wèrd ook gewonnen, geboren;
Een eedle kunstnaarsdroom
Bevruchtte, als het zaad, dat zich mengt met de voren,
Het steenblok en de boom.…
Op reis
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
510 En tijdens warme zomerdagen,
zat ze heerlijk op het duin.
Maar de herfst bracht lange dagen,
eenzaam lag ze in haar bed.
Zo nu en dan kwamen de kinderen,
en werd er even opgelet.
De wind kwam haar bezoeken,
en herhaalde steeds haar naam.
Ze kon niet langer wachten,
en toen is ze maar gegaan.…
Op de boot
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
579 En ik zag in de verte de duinen
waarin je speelde,
de golven waarin je zwom,
de wolken die je schilderde,
maar vooral zag ik jouw dierbaren
tegen de reling arm om arm als om heling,
hun tranen in bedaren nu,
turend naar het ongrijpbare,…
Vaarwel
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.289 En zelfs in Java's wondertuin
Vergeet ik nooit mijn Hollands duin.
Lief Vaderland, lief Vaderland, vaarwel!
Vaarwel! Vaarwel, vaarwel!…
Zon en regen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
588 Het zomert als de rozen bloeien
En geuren in de zonneschijn
Kleurrijk de mensen weer boeien
Naast vele bloemen groot en klein
Het zomert als mensen in tuinen
Genieten van warmte iedere dag
Of baden in zee achter duinen
In de week of een mooie Pinksterdag
Maar toch klinkt ook die zomerdag
Geruis van regen door het blad
En schrikt men op…
hoe schaduwen zich langer maakten
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.686 we liepen hard
de duinen op, waren
bijna boven, zijn
door ademnood gestopt
ik zag de pijn
voelde tranen om
het falen, wist dat we
de top niet zouden halen
we waren niet alleen
zagen hoe schaduwen
zich langer maakten, hoe
alle licht rond ons verdween
we hadden elkaar ingepakt
een teveel aan goede zorgen
wisten hoe de dag verliep…
Setengah belanda
netgedicht
2.7 met 11 stemmen
344 Struikelend schuifelend
aan de vloedlijn der
hondsbossche zeewering
waart setengah belanda
als de tolk van java
in warrige deemstering
door Indische duinen
ongenood gaat de gast
pa triot uit de tropen
zonder vaderland - een vloek
die hier niet wordt geprezen -
doch niet afkerig van eigen wezen
zijnsweegs tot de schemer
in het duister…
Weelderig land
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
325 Nog steeds is er uitzicht over het duin,
dat gras eet en met stenen is verfraait,
de plant werd naar een andere tuin verzet.…
Loop van gedachten
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
136 En zittend op toppen van duinen
zie ik die woorden mengen
in een machtige massa
tot waar aarde en hemel
ineen smelten in onzichtbare lijn.…
Een dagje naar het strand
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.911 Ik zuig mijn longen vol
Ik kijk en consumeer de zee
De duinen drukken op mijn rug
Nooit meer wil ik terug
Mijn stappen sporen in het zand
Iedere stap iets minder zwaar
Het koude water groet mijn voet
Het wordt donker, het is vloed
Niet één keer kijk ik achterom
Want achter mij valt niets te zien
En ik moet verder bovendien
De golven…
Schiermonnikoog, januari 1996
hartenkreet
2.6 met 7 stemmen
1.779 Je staat daar als een reus,
trotseert de wind die door de duinen rijdt.
Je danst en hebt een hoedje op. ’t Is heus!
Maar wat later kwamen de dilemma’s
en barsten in de glazen bol van toen:
de dooi trad in. Het leek zo dwaas
dat ’t smelten kon.…
Een paar passen .....
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.159 Boven op het grillige duin
kijkt zij uit over verleden
ziet in een mist van tranen
de vele gouden randjes om de
grijze wolken en strekt haar
handen uit richting horizon
verward door golven van de tijd
verdwijnt ze langzaam in de
ondergaande zon, de laatste
schaduw veegt het licht uit
beide ogen terwijl haar mond
geluidloos krijt in het…
In jou
hartenkreet
3.8 met 17 stemmen
4.339 In jou zijn is het genot van duizenden lachen
reizen van eindeloos terug verlangen
naar de glooing van jouw duinen.
In jou wil ik zijn, mijn ranke lijf die jou beeldhouwt,
je naaktheid neemt, je wil verovert
je ogen die vragen naar geen einde.
In jou wil ik zijn...kom jij in mij…
ballade van de tijden van weleer
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
994 Vroeger, voor wie nog weet hoe het was,
Verbleven blijvend bedroefden en zwaar zenuwzieken
In door bossen en duinen omgeven klinieken
Waar de tijd soms genas
Wie, al of niet genezen, weer wilde werken
Maar in de maatschappij nog steeds een vreemde was
Kon beschermd beschut het gesticht versterken
In kaarsenmakerij of in de plantenkas
Nooit…
Leiden onthaalt meeuwen
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
1.037 de meeuw heeft het wel gehad
met zee duin en strand
ziet ze krijsen slaan woest
hun vleugels uit op Rapenburg
Levendaal Hoogwoerd den Burcht
Claresteeg ja op de Stille Mare
burgers klagen zeg wat mot dat
durven niet meer uit hun huizen
een misstand net vele pluizen
heden kan ik verklaren:
geen tot gering presteren als meeuwenverschrikker…