653 resultaten.
Het leven
poëzie
4.0 met 36 stemmen
9.506 Onder min en kozen
Welken aardse rozen,
Worden Tempe's* duin;
Onder spel en dansen
Vlecht de grijsheid kransen
Om de kale kruin.
't Glinsterend smalt* der weide
Wordt een vale heide
Voor de ouderdom;
't Koor der Filomelen*,
Hoe ze om bloeitijd kwelen,
Blijft voor 't harte stom.…
Onze gemoedstoestand
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
492 Van die mooie bomen met hun kruinen zo hoog.
Bewonder de schilder die de bladeren heeft gekleurd
je wordt er vast van beter gehumeurd
Ieder seizoen heeft zijn charme op zijn eigen manier
daarom beleef hier en nu veel plezier.
Denkt eens rustig na, wanneer je gaat stappen in de natuur
dat is voor iedereen een ideale kuur.…
‘n Donderdag met raadselachtige honger.
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
622 Wind striemt als lasso, als los koord van een giek
rustiek licht te vroeg duisterend met menig hogere piek.
’t Weer plukt kruiend kruinen eensgezind frisser gezwind
aanzwellend herfstig met deze allesoverheersende wind.
II
Nee vandaag antwoord 't getij niet echt gedwee,
‘t zwiept golvend klotsend zeewater wier mijlenver mee.…
Het rad van avontuur
poëzie
4.0 met 6 stemmen
3.600 Maar gezwenkt, in vlugge vaart,
Tilt het andren op van d'aard,
Die zich slingeren om zijn speken;
’t Voert hem voort, uit slijk en puin,
Tot op zetels van arduin,
Waar zij ’t hoofd ten hemel steken,
Met de roofprijs op de kruin.
’t Werpt, in ’t onbesuisde loop
Wat omhoog snelt overhoop,
En verheft wie nederzijgen;
’t Rolt naar boven met…
GEMIJMER
poëzie
3.2 met 6 stemmen
1.932 Die het beukenwoud
Ginds de kruin van verre
Tooit met vloeiend goud;
Ziet gij uit den hogen,
Van 't balkon, uw vaart
Door de helderste ogen
Peinzende aangestaard?
Blijft ge dus die boeien
Dat, in de eenzaamheid,
Tranen haar ontvloeien
Nooit zo zoet geschreid?…
Festina lente; 6. De Oude Eik
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
399 Broeiend in de hoge zon druppels
gevallen uit de hemel op mijn kruin
mijn schouders en jeugdige armen
stoeiend met de kracht van hun gewicht
om verder te vallen tot op de bodem zelf."
Opgaan in de aarde
vergaan in het leven
geheel omgaan
in de som der delen.…
Vincent van Gogh
poëzie
4.5 met 15 stemmen
5.565 Bomen die kruinen worden,
kruinen: der bergen wit gehelmde horden.
Het arme leed wanneer het wordt ontzaggelik
in het dragen aller leed,
wordt scheppend leven weer.
Wie al de noodbaren in zich stort,
tot een fontein van helder water wordt hij weer.…
DE AARDRIJKSKUNDE
poëzie
3.0 met 7 stemmen
4.237 Dan kweekt het maangebergt’, wiens kruin door d’ether dringt,
Een Humboldt, die het meet, een Halle, die liet zingt.
Gewis, de wetenschap blijft onverdelgbaar leven!
Zij spreidt zich over de aard’; geen lot kan haar doen beven:
Zij is de graankorn, die, de vruchtbre grond betrouwd,
In duizend halmen leeft, en golft in vloeibaar goud.…
Pinokkia
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
735 Hij volgde het glooien van de nerf
van voet tot la più bella kruin
en zo ontstond Pinokkia en zij beërfde
naast Pinokkio de paradijselijke tuin.’
Tracht de schrijver hier met mij te spotten?
Krijgt zíjn neus nu soms een flinke boost?
Tref ik mijn gelijke in bedotten
of biedt hij mij waarachtig troost?…
Matinee met annie m.g.
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
559 De frêle markiezin van courlannooy
Had zich van kruin tot tenen gesoigneerd
Monsieur valice had haar geïnviteerd
Voor zijn verjaardagsfeestje
in 't gooi
Destijds had hij haar in het park ontmoet
Bij teppanyaki sushi
hosokawa
Met witte rijst als op de
fuji yama
De smaak van 't verre oosten deed hen goed
Monsieur valice was dichter…
Proeve van dichterlijke waarnemingen
poëzie
4.3 met 7 stemmen
3.124 Laat vrij de hel dan zinloos woeden,
De hemel in de pekelvloeden
Zich storten van der Alpen kruin;
Ons lacht de gouden zonneregen
In 't druivennat der perzik tegen
En voert, langs ongenaakbre wegen,
Ons naar 't gewest van smart en zegen.…
het kind in het woud
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
663 In het woud wordt het licht door de kruinen getemperd.
De humus geurt koppig. Het kind wacht
geduldig/verlangend
op de terugkeer van haar broeders:
zij jagen: hun is bet woud
een speeltuin voor de driestheid
van bun harde speren:
die zij juichend planten in de zachte buik van de ree.
Reeds valt de avond, nog wacht het kind.…
Het Menselijk Leven
poëzie
4.0 met 1 stemmen
3.266 wat schimmen
Omsingelen op nieuws uw kruin!
Nu vlucht de slaap reeds in de vroege morgen,
Ja, somtijds heeft de nacht geheel voor u geen rust.
Vermoeden, vrees, wantrouwen, zorgen
Verdoven kennis, ijver, lust.…
DE RIJMELAAR
poëzie
4.2 met 8 stemmen
3.226 Hij richt zijn kruin omhoog gelijk de ragebollen,
En roept citroenen uit bij voosgevrozen knollen.
Hij is der gekken gek, een kind der duisternis;
Hij is niet wat hij waant, en waant niet wat hij is.
Hij voelt de loden last der rijmtrans wel drukken,
Maar woelt als water voort, want palmen zal hij plukken.…
RUWRIJM
poëzie
4.3 met 15 stemmen
3.586 ruwrijmt - er ligt rijp
het brimmelt - het vriest lichtjes
varings - weldra
stond... en treuren - stond te treuren
‘t en zal - het zal niet waar zijn
zo zaan - meteen
wordt - begint
spinnekopnet - spinneweb
elsens - elzen
hulsten - hulstbomen
schoonder - mooier
ijfteblad - klimopblad
't gestreuvelde sperhoofd - de verward opstaande kruin…
Koffielied
poëzie
3.7 met 3 stemmen
2.197 't Is in het land der Arabieren,
Volop gekoesterd door de zon,
Dat, ene weelde- en wellustbron,
De koffieboom vooreerst zou tieren;
't Is daar, dat hij, als pyramied,
De flinke kruin naar boven schiet...…
HET DENNENBOSJE
poëzie
3.0 met 2 stemmen
2.160 muurwerk draagt;
Niet, dat Ge als wiek of molenrad
De mens uw bijstand biedt,
Is 't, dat ik uwe lof bezing
In mijn eenvoudig lied;
Maar als en boom en heester dort,
Van bloem en blaadren kaal,
Geen gras de harde grond meer siert
In 't koude nevelvaal,
Dan rust nog 't oog met stil genot
Op 't altijd frisse groen,
Waarvan Ge uw kruin…
BELLO, DE TREKHOND
poëzie
3.8 met 19 stemmen
4.743 En dan gaan we naar de duinen,
Waar de zilte zeewind speelt
Jij rent naar de hoogste kruinen –
Plotseling …stokstijf! Als een beeld!
Dan weer pijlsnel naar beneden,
In een tomeloze vaart,
Zaligheid der zaligheden!
Tuimelend over kop en staart.…
Onweder
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.389 Spoedig bemerken ze nu, hoe het stof op het veld en de landweg
Door de dwarlende wind, in lichtgrauwe wolken omhoogsteeg;
Hoe zich de bladrijke kruinen der linden als golvend bewogen;
Hoe, als vlokkige sneeuw, de bloesem der kersen daarheen vloog;
En hoe de onweersbui eensklaps op bruisende vlerken,
Met onstuimige vaart, al loeiend en donderend…
Lief is de Lente
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.169 Leven en rijkdom
Vloeit van hun kruinen
Diep in het dal.
Zeeën bedaren;
Bergen en rotsen
Krijgen gevoel.
Lief is de Lente!
't Mensdom bemint zij;
't Mensdom geniet.
Niemand verstoot zij,
Slechten noch dwazen,
Koning noch slaaf.
Balling en vreemde.
Zelfs de verachtste,
Ieder geniet.…
Aan het kasteel van Antwerpen
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.310 Of zult gij met een groot gerucht,
Uw kruin verheffen in de lucht,
Gelijk de gier op de Alpentop,
Zich opheft met ompluimde kop;
En zult gij in die hemelvaart,
Bij 't daavren van de siddrende aard,
De trotse, ondankbre Scheldestad,
Met al haar huizen, goud en schat,
Haar adeldom en muitziek grauw,
Omvangen met uw reuzenklaauw,
En…
WELDADIGHEID
poëzie
3.1 met 11 stemmen
7.969 De Piramide, in ’t zweet der volken
Gesticht, pers’ vrij elks eerbied af;
Mijn oog ziet in haar slechts een graf,
Schoon zij haar kruin verheft door ’t dundoek van de wolken.
Maar zeegnend, dankend zie ik neer
Op ’t veld, waarop een zee van koren
Haar liefelijk geruis doet horen,
En ’k denk daar aan gene eerzuil meer.…
Mei (Boek I)
poëzie
4.2 met 52 stemmen
9.569 Blij en verwonderd of ze nòg niet wou
Geloven 't water, tot verwond'ring week
Voor veilig lachen en ze beurt'lings keek
Naar schuimfonteinen en de gladde kruin
Van golven in die witgebloemde tuin
Der zee, of naar de Wind, die danste aan
Als 'n jonge kerel op een kermisbaan,
Of naar 'n vis, die rode vinnen uit
Het water stak.…