Alle inzendingen over sterven

2935 resultaten.

Sorteren op:

Mijn laatste dag

hartenkreet
2.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.779
Op die laatste dag van mij volgde rap de laatste nacht Daarna kwam het generlei alwaar ik werd opgewacht Op die laatste dag van mij wilde men afscheid nemen Tranen vloeiden er ook bij ik kende amper problemen Op die laatste dag van mij zag ik naar ’t hemelgewelf Elkeen daar keek toch blij het is er zalig, zeg nou zelf Op die laatste…
Ton Rijkers21 oktober 2010Lees meer >

Afscheid

netgedicht
3.8 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.332
We wennen nooit aan ’t sterven, aan ’t loslaten, het afscheid; maar laat er dankbaarheid toch zijn, en hoop en sterkte. Laat licht vervullen dit duister, deze afgrond, dit moeten laten gaan, zonder waarom, zonder begrijpen.…
Adeleyd27 oktober 2010Lees meer >

Onheilspellend

netgedicht
3.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 900
het gehuil is niet van de lucht maar dringt door tot op het bot grijze nevel nadert de grote stad spreidt zich uit met diepe zucht onheilspellend schijnt het dwaallicht tikt een rijs zachtjes tegen een zerk klinkt geritsel van bladeren dichterbij daar gehoor het overneemt van 't zicht penetrant de geur van vergetelheid onder de voet gelopen…
LadyLove27 oktober 2010Lees meer >

Rouwt afscheid

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 515
waar stilte ademt in de laatste tekens leven rouwt afscheid in het alom aanwezig zijn van pijn er is geen strijd maar een serene rust van overgave de hand voelt warm in bevestiging van samen nog klonk je naam in de herkenning van zijn laatste blik inkeer ademt stilte heel zachtjes sluit ook zijn gezicht…
wil melker9 september 2013Lees meer >

Im Abendrot

netgedicht
4.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 566
De dag heeft mij al vroeg vermoeid met kralensnoer van licht en luid. Zo pas nog liep ik ongeschoeid door landen van gespannen huid, gestolde mist en sterrenwolk, en om mijn haar, licht als een kosmos, de nimbus van het vuurvliegvolk. Hun vinger wijst naar ‘t zwijgen bros, naar spiegel van het Himmelslicht, naar schoonheid van…

Ik lig op mijn stil-doodbed

poëzie
3.4 met 9 stemmen aantal keer bekeken 2.998
Ik lig op mijn stil dood-bed, heel alleen, ik weet het wel: - nu zal het hart gaan breken; uit mijn onheelbre, wijde wonde leken de trage, donkre droppen, één voor één. In drop bij drop vloeit mijn rijk leven heen, ik wacht het stil, - zie naar het staag verbleken der kleuren mijner wereld, - zij geleken zó onverganklijk, - nog zó kort geleên…

Voor het missen van zusjes en broers

netgedicht
4.2 met 17 stemmen aantal keer bekeken 1.579
Onze reis nam zijn start in dezelfde haven en we dansten een tijd op dezelfde zee, onze ogen gericht op dezelfde verte en dezelfde golven namen ons mee. Soms waaide de wind ons naar andere oorden, ver van elkaar en van waar het begon, maar we wisten elkaar in dezelfde waters, want we zeilden nog steeds in dezelfde zon. En als wolken die…

Rembrandtcyclus 19: anno 1669: Rembrandt sterft

netgedicht
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 705
Mijn tijd is gekomen en neem ik afscheid van mijn dochter Cornelia, geboren uit mijn samenleving met Hendrickje Stoffels: Verwarring schept zwarte plekken in mijn geest van alles dat ontnomen is ontgoocheld en vervlogen is verpulvert langzaam ook mijn leven uit jouw leven weg jij dartelt in mijn schaduw kind evenzo als Titus deed wat…

Sterfbed

poëzie
3.6 met 9 stemmen aantal keer bekeken 4.427
Ik zie de zon nog in het venster staan maar reeds vervaagt de schemering de uren. ik weet dat het niet lang meer duren kan, totdat ik met de dood alleen zal zijn. gij hebt mij lief; ik heb vergeefs getracht u zo volledig lief te hebben als gij mij; vergeef het mij: ik heb het slecht gedaan, en bid voor mij en ga dan van mij heen; hoe teer en…

Vlinder in maart

netgedicht
4.7 met 7 stemmen aantal keer bekeken 929
Ik heb voor jullie een verhaaltje bewaard van een broer en een zus en een vlinder in maart. Vroege vlinders zijn altijd een beetje speciaal, luister maar eens naar dit kleine verhaal. 'Ik heb een vlinder gevangen', zei het zusje blij, 'en nu blijft die vlinder voor altijd bij mij. Ik ga voor hem zorgen iedere dag, want misschien was hij 't…

SCHADUW VAN HET LICHT

hartenkreet
3.5 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.506
Van verre slingert een koude zon mij slechts stralen naast ‘t gezicht Als een veraf gelegen luchtballon schenkt ze schaduwen van ’t licht Ik ril en tracht warmte te voelen doch koude kruipt mij in het hart En donkere zon, zonder gevoel en met stralen slechts uit pure smart Warmte, zou zij dienen te bieden zoals dit een eerlijke zon betaamt…

Zoals een vroom man in een heidens land

poëzie
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.094
bij 't geel brevier, dat openslaat Met donk're bladen siddrende in zijn hand: - Zó ga 'k door al het volk, op straat en plein, Onwijsheid kwanslend, juist als hij en zij: Sprekend met vreemden, die ik nauw versta: Maar 's avonds lees ik in de gele schijn Der lamp 't boek onzer liefde en bid dat gij Mij lief zult hebben tot ik sterven…

Stervensstrijd

netgedicht
4.0 met 24 stemmen aantal keer bekeken 1.212
Zelfs de stilte is nu breekbaar terwijl elke ademhaling de lucht snijdt. Je hartslag klopt nog in de ruimte met tussenpauzes van net niet opgeven. Wat bindt je nog in dit leven dat je krampachtig vasthoudt? Ik voel jouw vingers die niet meer bewegen en jouw huid voelt klammig koud. Hoe cynisch is dit wachten, wachten op jouw heengaan.…
Katty17 april 2011Lees meer >

Goede Vrijdag

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 548
Aan het kruis of aan een draadje met een doorboord lichaam in de schaduw van alles wat liefde was Het blad sterft weg kent geen Pasen leeg blijft het sterfhout achter de toeschouwers huiswaarts zonder te beseffen.…

GEBROKEN LEVENSDRAAD

hartenkreet
2.8 met 12 stemmen aantal keer bekeken 1.727
Kraaien bij het ochtendgloren ‘t laat mij, mij eenzaam voelen Tranen lieten vele diepe sporen die mij nog altijd overspoelen Tranen al bij de morgenstond om die gegaan is, te betreuren Haar lichaam zakte in de grond onder bloemen die teer geuren Stilte beheerste de nieuwe dag ’t hanenkraaien klonk zo schril De dag die zij niet beleven…

met naam en toenaam

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 497
met naam en toenaam vlogen wel honderd vogels in zijn regels rond toen zag hij honderd grassen naamloos mooi in bloei en stierf…

help - riep ze nog- we vallen

netgedicht
4.4 met 22 stemmen aantal keer bekeken 1.318
neem me mee - smeekte ze - neem me mee terwijl vanuit de verre lucht eerst van opzij dan weer omhoog hij opzettelijk in haar blikveld vloog zo dicht bij haar en bij de zee ving zij de vogel in zijn vlucht ik wil met jou - sprak ze toen weer de vissen en de bomen de mensen en hun kerken niets zal ons meer beperken zelfs niet een spookbeeld…

één been in het graf

netgedicht
2.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 545
één been in het graf wil hij nog blazen inzicht verspreiden maar het schort hem aan adem en de wind maakt zich meester…

Ambachtelijk

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 636
die sobere kleur van vergankelijkheid Voordat het licht verspringt naar de tint van de oorsprong vloeit alles bijeen de doden hebben hun mantels breed uitgespreid de snit verwijst nog naar de drager oogappels worden achteloos uit het licht getrokken de wind waait elk geluid terug in de stilte van de laatste werkplaats waar sterven…

Ik heb haar niet gekend

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 493
Soms val ik terug in psalmen samen met de paplepel en dan denk ik aan haar: mijn grootmoeder zong met een glimlach rond de mond de heer is mijn herder mij ontbreekt niets welterusten~~~~ zich op de zij draaide en op haar sterfbed in slaap viel.…

De overlevende

gedicht
2.3 met 39 stemmen aantal keer bekeken 19.327
Zo, treurend, zou ik willen sterven ook. Maar hoe te sterven, zo ver boven hen? Erbarm u mijner, treurboom die ik ben, Gedoemd te bloeien onder de stadsrook, In 't tweeslachtig plantsoen, geen stad, geen land, Dalend als sneeuw en stijgend als de bruid Boven mijn vaders dode handen uit In deze aarzellichte tussenstand.…

Hand begon

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 885
Gekortwiekt, verschrompeld, geknakt, half gevallen rottend en afgestompt de aarde laat moeizaam los wat het ooit begon maar laat tinten bestaan totdat er geen sterren meer zijn onzichtbaar de scheppende hand die nooit laat gaan vuisten ontspant en palmen opent soms pas diep in de herfst als de laatste mist het erf opsluipt 'sterven…
Kees Keizer17 augustus 2011Lees meer >

Wees welkom DOOD!

hartenkreet
2.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.203
Als de dood zo welkom is maar zo lang op zich laat wachten verzacht dan wat nog aan leven is. Dood de helse pijnen en bied de stervende de hemelse zijnen de dierbaren die hem of haar zijn voorgegaan vooruitzicht tot spoedige hereniging! ------------------- Deze hartenkreet draag ik op aan de Werkgroep voor Liturgie Heeswijk…
Jean Fermate18 september 2011Lees meer >

Oktober

netgedicht
1.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 508
[Haiku] heen en weer geschuif van weerloos stervend lover - de herfst is aan zet…

Donker & Licht

netgedicht
1.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.027
Hier lig ik tussen donker/licht Geen leven trekt aan me voorbij Geen tunnel open, geen deur dicht Ik weet: dit is een nieuw begin voor mij! Gedwongen vlucht uit tranendal Doch de wangen niet meer nat Al wat ik hoor, dat wist ik al Al wat ik kreeg heb ‘k al gehad Geen zoeken meer, naar levensdoel; Geheimen openbaren zich Wat blijft over…
iede K4 oktober 2011Lees meer >

Wintersilhouet

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 544
Misschien zag ik wel de schaduw die je aantrok als een zware jas zo een die je slechts draagt in barre winters schuifelend over gesteven lakens in een wereld zonder kleur op weg naar huis maar besefte het pas toen de thee waarmee ik op je wachtte koud geworden was…
sacrajewa14 oktober 2011Lees meer >

VERKLEUREND DONKER

hartenkreet
2.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.406
Naar het donker om mij staren en daarin de stilte rond mij zien Ik voel mij zo vreselijk naar en ik vraag mij af of ik dit verdien In ’t diep duister om mij tasten met het eenzaam als reisgenoot Draag ik een heel zware last en nadert de drempel tot de dood Bij het donker zo stille wenen om erin de tranen te laten gaan Voel ik mij gruwelijk…
Ton Rijkers26 oktober 2011Lees meer >

Kort voor de val

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 476
in rode schijn gevangen door de lage zon tonen bladeren hun afscheidsgloed doen zich een laatste maal tegoed aan licht en warmte in dit teer moment kort voor de val geeft herfst zijn stervensgroet…
wil melker17 oktober 2012Lees meer >

DESPERAAT GEBED

hartenkreet
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.234
Toen mijn klok twee had geslagen gleed uit mijn mond een stille zucht De diepe stilte kon ik niet verjagen voor het leven was ik op de vlucht In het duister, in het kille eenzaam weerklonk stervend verkeersgeluid Mijn oog zag naar ’t beslagen raam en als vanzelf stapte ik het bed uit Uit mijn mond fluisterden woorden iets als een droevig…
Ton Rijkers18 december 2011Lees meer >

Liefdesverdriet

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 813
Van liefdesverdriet kun je echt sterven, Zo is wetenschappelijk bewezen. Maar ik had al bij Nijhoff gelezen: “Mijn stuk hart rammelde van de scherven”.…