2935 resultaten.
Mijn laatste dag
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.779 Op die laatste dag van mij
volgde rap de laatste nacht
Daarna kwam het generlei
alwaar ik werd opgewacht
Op die laatste dag van mij
wilde men afscheid nemen
Tranen vloeiden er ook bij
ik kende amper problemen
Op die laatste dag van mij
zag ik naar ’t hemelgewelf
Elkeen daar keek toch blij
het is er zalig, zeg nou zelf
Op die laatste…
Afscheid
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.332 We wennen nooit aan ’t sterven,
aan ’t loslaten, het afscheid;
maar laat er dankbaarheid
toch zijn, en hoop en sterkte.
Laat licht vervullen
dit duister, deze afgrond,
dit moeten laten gaan,
zonder waarom, zonder begrijpen.…
Onheilspellend
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
900 het gehuil is niet van de lucht
maar dringt door tot op het bot
grijze nevel nadert de grote stad
spreidt zich uit met diepe zucht
onheilspellend schijnt het dwaallicht
tikt een rijs zachtjes tegen een zerk
klinkt geritsel van bladeren dichterbij
daar gehoor het overneemt van 't zicht
penetrant de geur van vergetelheid
onder de voet gelopen…
Rouwt afscheid
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
515 waar stilte
ademt in de
laatste tekens leven
rouwt afscheid
in het alom
aanwezig zijn van pijn
er is geen strijd
maar een serene rust
van overgave
de hand
voelt warm in
bevestiging van samen
nog klonk je naam
in de herkenning
van zijn laatste blik
inkeer ademt stilte
heel zachtjes
sluit ook zijn gezicht…
Im Abendrot
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
566 De dag heeft mij al vroeg vermoeid
met kralensnoer van licht en luid.
Zo pas nog liep ik ongeschoeid
door landen van gespannen huid,
gestolde mist en sterrenwolk,
en om mijn haar, licht als een kosmos,
de nimbus van het vuurvliegvolk.
Hun vinger wijst naar ‘t zwijgen bros,
naar spiegel van het Himmelslicht,
naar schoonheid van…
Ik lig op mijn stil-doodbed
poëzie
3.4 met 9 stemmen
2.998 Ik lig op mijn stil dood-bed, heel alleen,
ik weet het wel: - nu zal het hart gaan breken;
uit mijn onheelbre, wijde wonde leken
de trage, donkre droppen, één voor één.
In drop bij drop vloeit mijn rijk leven heen,
ik wacht het stil, - zie naar het staag verbleken
der kleuren mijner wereld, - zij geleken
zó onverganklijk, - nog zó kort geleên…
Voor het missen van zusjes en broers
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
1.579 Onze reis nam zijn start in dezelfde haven
en we dansten een tijd op dezelfde zee,
onze ogen gericht op dezelfde verte
en dezelfde golven namen ons mee.
Soms waaide de wind ons naar andere oorden,
ver van elkaar en van waar het begon,
maar we wisten elkaar in dezelfde waters,
want we zeilden nog steeds in dezelfde zon.
En als wolken die…
Rembrandtcyclus 19: anno 1669: Rembrandt sterft
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
705 Mijn tijd is gekomen en neem ik afscheid van mijn dochter Cornelia, geboren uit mijn samenleving met Hendrickje Stoffels:
Verwarring
schept zwarte plekken in mijn geest
van alles dat ontnomen is
ontgoocheld en vervlogen is
verpulvert langzaam ook mijn leven
uit jouw leven weg
jij dartelt in mijn schaduw kind
evenzo als Titus deed
wat…
Sterfbed
poëzie
3.6 met 9 stemmen
4.427 Ik zie de zon nog in het venster staan
maar reeds vervaagt de schemering de uren.
ik weet dat het niet lang meer duren kan,
totdat ik met de dood alleen zal zijn.
gij hebt mij lief; ik heb vergeefs getracht
u zo volledig lief te hebben als gij mij;
vergeef het mij: ik heb het slecht gedaan,
en bid voor mij en ga dan van mij heen;
hoe teer en…
Vlinder in maart
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
929 Ik heb voor jullie een verhaaltje bewaard
van een broer en een zus en een vlinder in maart.
Vroege vlinders zijn altijd een beetje speciaal,
luister maar eens naar dit kleine verhaal.
'Ik heb een vlinder gevangen', zei het zusje blij,
'en nu blijft die vlinder voor altijd bij mij.
Ik ga voor hem zorgen iedere dag,
want misschien was hij 't…
SCHADUW VAN HET LICHT
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
1.506 Van verre slingert een koude zon
mij slechts stralen naast ‘t gezicht
Als een veraf gelegen luchtballon
schenkt ze schaduwen van ’t licht
Ik ril en tracht warmte te voelen
doch koude kruipt mij in het hart
En donkere zon, zonder gevoel en
met stralen slechts uit pure smart
Warmte, zou zij dienen te bieden
zoals dit een eerlijke zon betaamt…
Zoals een vroom man in een heidens land
poëzie
4.3 met 3 stemmen
1.094 bij 't geel brevier, dat openslaat
Met donk're bladen siddrende in zijn hand: -
Zó ga 'k door al het volk, op straat en plein,
Onwijsheid kwanslend, juist als hij en zij:
Sprekend met vreemden, die ik nauw versta:
Maar 's avonds lees ik in de gele schijn
Der lamp 't boek onzer liefde en bid dat gij
Mij lief zult hebben tot ik sterven…
Stervensstrijd
netgedicht
4.0 met 24 stemmen
1.212 Zelfs de stilte is nu breekbaar
terwijl elke ademhaling de lucht snijdt.
Je hartslag klopt nog in de ruimte
met tussenpauzes van net niet opgeven.
Wat bindt je nog in dit leven
dat je krampachtig vasthoudt?
Ik voel jouw vingers die niet meer bewegen
en jouw huid voelt klammig koud.
Hoe cynisch is dit wachten,
wachten op jouw heengaan.…
Goede Vrijdag
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
548 Aan het kruis
of aan een draadje
met een doorboord lichaam
in de schaduw van alles
wat liefde was
Het blad sterft weg
kent geen Pasen
leeg blijft het sterfhout achter
de toeschouwers huiswaarts
zonder te beseffen.…
GEBROKEN LEVENSDRAAD
hartenkreet
2.8 met 12 stemmen
1.727 Kraaien bij het ochtendgloren
‘t laat mij, mij eenzaam voelen
Tranen lieten vele diepe sporen
die mij nog altijd overspoelen
Tranen al bij de morgenstond
om die gegaan is, te betreuren
Haar lichaam zakte in de grond
onder bloemen die teer geuren
Stilte beheerste de nieuwe dag
’t hanenkraaien klonk zo schril
De dag die zij niet beleven…
met naam en toenaam
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
497 met naam en toenaam
vlogen wel honderd vogels
in zijn regels rond
toen zag hij honderd grassen
naamloos mooi in bloei en stierf…
help - riep ze nog- we vallen
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
1.318 neem me mee - smeekte ze - neem me mee
terwijl vanuit de verre lucht
eerst van opzij dan weer omhoog
hij opzettelijk in haar blikveld vloog
zo dicht bij haar en bij de zee
ving zij de vogel in zijn vlucht
ik wil met jou - sprak ze toen weer
de vissen en de bomen
de mensen en hun kerken
niets zal ons meer beperken
zelfs niet een spookbeeld…
één been in het graf
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
545 één been in het graf
wil hij nog blazen inzicht
verspreiden
maar het schort hem aan adem
en de wind maakt zich meester…
Ambachtelijk
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
636 die sobere kleur
van vergankelijkheid
Voordat het licht verspringt
naar de tint van de oorsprong
vloeit alles bijeen
de doden hebben hun mantels
breed uitgespreid
de snit verwijst nog naar de drager
oogappels worden achteloos
uit het licht getrokken
de wind waait elk geluid
terug in de stilte
van de laatste werkplaats
waar sterven…
Ik heb haar niet gekend
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
493 Soms val ik terug in psalmen
samen met de paplepel
en dan denk ik aan haar:
mijn grootmoeder zong
met een glimlach rond de mond
de heer is mijn herder
mij ontbreekt niets
welterusten~~~~
zich op de zij draaide
en op haar sterfbed in slaap viel.…
De overlevende
gedicht
2.3 met 39 stemmen
19.327 Zo, treurend, zou ik willen sterven ook.
Maar hoe te sterven, zo ver boven hen?
Erbarm u mijner, treurboom die ik ben,
Gedoemd te bloeien onder de stadsrook,
In 't tweeslachtig plantsoen, geen stad, geen land,
Dalend als sneeuw en stijgend als de bruid
Boven mijn vaders dode handen uit
In deze aarzellichte tussenstand.…
Hand begon
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
885 Gekortwiekt, verschrompeld,
geknakt, half gevallen
rottend en afgestompt
de aarde laat moeizaam los
wat het ooit begon
maar laat tinten bestaan
totdat er geen sterren meer zijn
onzichtbaar de scheppende hand
die nooit laat gaan
vuisten ontspant en palmen opent
soms pas diep in de herfst
als de laatste mist het erf opsluipt
'sterven…
Wees welkom DOOD!
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
1.203 Als de dood
zo welkom is
maar zo lang
op zich
laat wachten
verzacht dan
wat nog
aan leven is.
Dood de
helse pijnen
en bied
de stervende
de hemelse zijnen
de dierbaren
die hem of haar
zijn voorgegaan
vooruitzicht
tot spoedige
hereniging!
-------------------
Deze hartenkreet draag ik op aan de Werkgroep voor Liturgie Heeswijk…
Oktober
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
508 [Haiku]
heen en weer geschuif
van weerloos stervend lover -
de herfst is aan zet…
Donker & Licht
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
1.027 Hier lig ik tussen donker/licht
Geen leven trekt aan me voorbij
Geen tunnel open, geen deur dicht
Ik weet: dit is een nieuw begin voor mij!
Gedwongen vlucht uit tranendal
Doch de wangen niet meer nat
Al wat ik hoor, dat wist ik al
Al wat ik kreeg heb ‘k al gehad
Geen zoeken meer, naar levensdoel;
Geheimen openbaren zich
Wat blijft over…
Wintersilhouet
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
544 Misschien zag ik wel
de schaduw die je aantrok
als een zware jas
zo een die je slechts draagt
in barre winters
schuifelend over gesteven lakens
in een wereld zonder kleur
op weg naar huis
maar besefte het pas
toen de thee
waarmee ik op je wachtte
koud geworden was…
VERKLEUREND DONKER
hartenkreet
2.0 met 5 stemmen
1.406 Naar het donker om mij staren
en daarin de stilte rond mij zien
Ik voel mij zo vreselijk naar en
ik vraag mij af of ik dit verdien
In ’t diep duister om mij tasten
met het eenzaam als reisgenoot
Draag ik een heel zware last en
nadert de drempel tot de dood
Bij het donker zo stille wenen
om erin de tranen te laten gaan
Voel ik mij gruwelijk…
Kort voor de val
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
476 in rode schijn
gevangen door de lage zon
tonen bladeren hun afscheidsgloed
doen zich
een laatste maal tegoed
aan licht en warmte
in dit teer moment
kort voor de val
geeft herfst zijn stervensgroet…
DESPERAAT GEBED
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.234 Toen mijn klok twee had geslagen
gleed uit mijn mond een stille zucht
De diepe stilte kon ik niet verjagen
voor het leven was ik op de vlucht
In het duister, in het kille eenzaam
weerklonk stervend verkeersgeluid
Mijn oog zag naar ’t beslagen raam
en als vanzelf stapte ik het bed uit
Uit mijn mond fluisterden woorden
iets als een droevig…
Liefdesverdriet
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
813 Van liefdesverdriet kun je echt sterven,
Zo is wetenschappelijk bewezen.
Maar ik had al bij Nijhoff gelezen:
“Mijn stuk hart rammelde van de scherven”.…