861 resultaten.
Verrassend open
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
387 de wenkbrauw boog
boven je oog
rondde zonder
onvertogen woord
stilte in volmaakt zijn
geen streep of
vluchtig aangezet
maar wel het heerlijke
naturel van pas
ontloken genen
frisse kleuren
van het lente palet zijn
cirkelvormig bij elkaar
gezet in een verrassend
open voorjaarsblik
het neusje dat
zich terughoudend
prononceert…
Het Leven Is Een Droom
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
493 we leven in onze eigen droom
soms is het een fijne - vluchtig luchtig
of een nietszeggende korte kleine
soms zo’n niet door te komen rakker
daarin ben je de mislukkeling
de arme schlemielige stakker
of eentje waaruit je nooit wil ontwaken
je voelt je hierin zo heldhaftig zo dapper
we blijven in dromen onszelf overkomen
en een ieder droomt…
SCHAFFHAUSENS RIJN
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
423 Tussen rotseilandjes en steile wal
zweeft ijle waternevel, omhelst minzaam
dansende regenbogen, maakt grote naam:
een vluchtig, toch altijd durend kleurig bal.
Watertoonkunst en luchtschilderingen
draaien door elkaar heen, scheppen zwerflust
in hun eindeloze wentelingen.…
‘zijn’ vogels
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
397 die hij zocht
op de muren
het scherm
benauwen
vernauwen hem
maar als hij
de vogels volgt
in vlugge formatie
duikend
in de toekomst
die te na komt
over die lijn
die middenlijn
deze witte regels
als witte muren
schurende deuren
op losse kieren gezet
dat drukt de pret
zogezegd
daarom refereren
‘zijn’ vogels ook
aan vluchtig…
drie-eenheden
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
364 Vast
vloeibaar en vluchtig.…
SCHIETGEBED
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
295 In alle haast even vluchtig roepen,
bij plotselinge angst of schrik, tot God,
kan wellicht lijken op verholen spot:
smekingen, die er onbewust uit floepen.
Men wil zich, dankzij zwak gevoel, beroepen
op de Hemel, Die ziet naar ieders lot.
Deze uitspraken, vrijuit wijs of zot,
snellen om de wereld in dolle troepen.…
nu gaan we dichten
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
110 het stoelgerij onder mijn kont
ademt zwaar de luchten van de
nacht, het tekent het meegereisde
vermogen waarmee mijn vingers
zich krommen na een vluchtig
doch dapper ontbijt
woorden raken diepe zinnen en
terloops zie ik dat mijn eigengereide
woordenschat zich bezigt om te
begrijpen waarmee ik ze belast
ach, laat de meug zich in vreugd…
Het wordt later
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
54 Mensen hebben wensen
en ze hebben geleerd
dat geluk vluchtig is
dus hopen ze er het beste van
en maken ze er het beste van
maar dat is nog niet goed genoeg -
Zo zit de wereld nog niet in elkaar
We moeten het doen met onze gebreken
Geluk komt later
En later wordt alsmaar later
zodat we niet leven maar lijden
voor de belofte
van vrede…
schemer
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
63 zo valt de herfst in de schemer
van tollende bladeren en wijkt
het leven af van licht en spel
schaduwen dolen met hun
lichtbrekers en laten zich
als vluchtige gedaantes
mennen door windvlagen
door de paden van de
reeds gekapseisde seizoenen
iets mistroostig placht dan toch
in dit weemoedig najaar het nut
te ervaren waarom het komen…
Warchild
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
1.106 twee grote, bruine ogen proberen
aarzelend en voorzichtig naar boven
te kijken en de zon te begeren, voor
wat licht om de pijn te verdoven
vluchtig werpt het kind een blik
over het uitgestrekte land en ziet,
overal draden gespannen en dat
overal elkaars liefde is verbannen
ze probeert een stap te zetten
maar de betonnen, oude rijweg…
LUCHT
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.487 niets dan lucht ben ik helaas geworden
onbegrijpelijk vluchtig zonder houvast
onzichtbare papieren baas vingerloos
vind ik mijn weg op de tast morgen
overmorgen de dagen daarna een klucht
voor velen anderen zijn boos vergaand
geïsoleerd informatieloos ik ben lucht
niet bestaand of anders een vliegende vis
die hapt en hapt naar adem verstikkend…
Peulenschil en kerstgebed
hartenkreet
2.0 met 9 stemmen
4.088 ik bewonder tussendoor
het lieve licht
zacht de nacht stil in het donker
straten vredig stil
blijmoedig klein en kinderlijk
voor kerst
improviseer ik vluchtig
een heel vrijmoedig liedje
dit kan zo altijd zijn o Heer
voor u een enkel handgebaar
lijkt me o zo fijn o Heer
alle dagen voor elkaar
dat is voor U een peulenschil
dat mag ik…
Last post
hartenkreet
3.7 met 12 stemmen
2.698 In 't leven is sterven laatste grote feit
ik weet niet wanneer m'n laatste uur slaat
m'n familie, na 'n leven lang samen, verlaat
met een pijnlijk vluchtig afscheid.
In deze afscheidsbrief beschrijf
ik complimenten die ik je niet heb gegeven
alles was zo vanzelfsprekend tijdens leven.…
Ontwaken
poëzie
3.6 met 13 stemmen
2.422 Een hofhond slaat aan 't blaffen, vluchtig glipt
De haan het hok uit, op het eenzaam land
Roept hij de dag uit, hel en triomfant.…
diepgang
netgedicht
4.1 met 33 stemmen
1.674 ik dicht licht en
vluchtig vandaag
of de zon wel of niet schijnt,
is even niet de vraag
verhaal vooral van eenvoud
vederlicht gewogen,
zo zeg ik tegen mijzelf
neen, geen gezouten tranen
en diepe voorhoofdsrimpels
als ik in onpeilbare zieltjes delf
daarop
zult u mij heden
niet betrappen
laat ieder het verstaan…
Nieuws
gedicht
4.3 met 65 stemmen
5.870 Vandaag de krant opengeslagen,
de koppen vluchtig langs gescand,
in hoofdzaak honger, armoede, ellende
waarvan ik langzaam leerde dat het wende,
leven gaat verder, zo is ons bekend.
Maar kijk dan, onderweg naar school,
een moeder met haar kind op straat vermoord.
Ik zag hen liggen 's avonds laat bij het journaal.…
veelzeggend
netgedicht
4.3 met 27 stemmen
2.356 vochtig zwijgend toestaan
dat de trilling haar verrast
zal zij komen
moet hij weggaan
is het fictie
of een waarheid
dat intense “willen hebben”
dat hen eigenlijk niet past
in een grondeloos beleven
legt hij handen op haar lichaam
dat lief en leed vergetend
in een vacuüm verkeert
zal zij geven
moet hij nemen
is het blijvend
of slechts vluchtig…
De scheiding
poëzie
2.9 met 28 stemmen
5.263 Doch vluchtig als het weerlicht
Was haar begoochling heen…
Het beeld wordt weggedragen
De koopman wacht beneên.
Zo namen de tweelingzusters
Daar afscheid van elkaar:
Een oude gebogen vrouwe
En een meisje van zestien jaar.…
Vinden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
514 vaal is het vluchtige water
dat boven mijn zintuigen vloeit
bruidssluiers lonken voor later
twee zielen voor eeuwig geboeid
trage roodgloeiende stromen
veroorzaakt door liefde en smart
dringen in rustloze dromen
waar telkens het lot wordt getart
bottende, bloeiende bomen
symbolen van eenheid en kracht
fluist’ren van dat wat gaat komen…
Herboren
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
674 Geboren in de hel
maar het leven is vluchtig
opgaan in het licht
water stroomt
snel weg
weg van alles
het vriest daar
in de hel
het water stroomt
te snel
snelweg
wielen rijden
de kar
voortgetrokken door 6 zwarte paarden
en die witte
slaaf van dit bestaan
ier hugenoot of een schipbreukeling
bataviaan uit uit het oude Java
door de ring…
Streling
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.260 Vluchtig als lucht, licht als dons.
Ze kleven als spiderman aan de muur,
plakken tussen je vingers,
Smaken naar suiker als je likt,
kraken als knieën,
strelen je tong.…
BOSANEMONEN
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
575 't Opbeurende wit, met wazig wijnrood,
der tere grondsterren spreekt luchtig,
maakt de schuchtere lente machtig groot:
"Ik wek het bos bescheiden, maar eerzuchtig,
geef nieuw leven aan woudreus, nietige loot,
besta toverachtig sterk _ schoon vluchtig."…
Spirit?
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
655 Het schoonste woord wat ik mij wens
dat me licht maakt en tevens zwaar
een vluchtige mens tussen de planeten
je bent de schepper van een wereld
ik ben slechts de buit, vertrouw me toe
aan de toegevoegde aarde, beleef de
tijdloze zin in dat ene woord,
het neemt bezit van alles met een ziel,
de vaste kern van eigenwaarde
op een vroege…
nog
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
501 nog draag ik kleine voeten
in mijn handen op weg naar
de grote aarde, zoekend naar
enig houvast is slechts het
hart het kloppend baken
ogen vertellen zinnen, doch niemand
leest mijn verhaal
het toegekend vermogen om als kind
groter te zijn dan de reikwijdte van de sterren
had reeds het stelsel verlaten
vluchtig als vuur dat telkens…
Zoals het is
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
494 helder blauw overspant mijn wereld
zeker, met wat vluchtig wit verweven
zwarte vleugels knippen in de lucht
zo toont zich de ochtend, mijn leven
dat wat niet zichtbaar is, stemt mijn kleur
het voelt als noordelijk wuiven
ook al toont de zon zich aan mij;
het is niet aan 't voorjaar snuiven
de tijd is zoals dat wel wordt genoemd,
het seizoen…
Ik steek een storm op
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
369 Het fort: ik rol mijn mat uit
in de stilte van slapende cicaden
De wind is warm, de tijd kruipt
met de zon naar Napels
Het zit allemaal in mijn hoofd
hoog boven het leven
van volle straten en winkels
waar het geld nooit ver rolt
blikken beducht, kussen vluchtig
en handen handtastelijk zijn
Dat is niet goed
Ik steek een storm op
blaas…
Vieze oude hond
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
427 , maar nooit
aanspreekt of aankijkt, een glimp
is genoeg van die vieze oude hond
Persephone neemt hem mee
boven de grond, verscholen
tussen haar benen kijkt hij
naar de Koningin van het land
wuivend in een gouden koets
Hij is zelf een Koning
in zijn eigen wereld
tevreden met zijn lot
tevreden met zijn faam
als vieze oude hond
Vluchtig…
Houdbare tijd?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
431 De morgen kleedt zich in de
jute zakken van oude plunje,
de zon drapeert z’n stralen en
vertekent de ornamenten van een
verdwijnend jaar, een vluchtig
contrast tussen schaduw en licht,
wat zich op de kortste dag
weer heeft opgericht, Ik zag
je roerige wijzerplaat op je
slapen, een kloppend bewijs
van een gevoelsstroom in
ontembaar…
laat wonderen groeien
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
592 uit een klein zaadje ooit
dat zich mengt met eicel
groeit machtige leven
door aandachtig bewaterde wortels
met aandacht en liefde
zich evoluerend en ontplooiend
door met liefde te vermeerderen
wat passie expandeert
houd daarbij het hart vrij
vrij van geroofd bezit en vluchtig geweld
dat dankbaarheid doet verdorren
waar het plezier en vreugde…
nergens staat tijd zo stil
gedicht
4.0 met 5 stemmen
1.528 stalen deuren
als bevelen zij reizigers onbehuisd
het uitbeveiligde onthevene gegruizelde raamloze binnen te gaan
niets sluiten ze nog af
wie daar binnen staat voelt zich buiten
de wind wervelt bladeren in een hoek
droge takken en dode libellen
in de koelte van aardewerken borden amper onder water zie ik amfibieën
copuleren
het beweeg van vluchtig…