780 resultaten.
Met pek of veren?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
394 In de nacht blikt het
gestorven licht terug
op wat hem de dag
ervoor is verweten, hij
ontvangt postuum een
karig loon naar werken,
het zicht gericht naar
onverrichte taken in
schuldvragen die ons
raken, het begrip van
recht zou echt zijn als
er geen onrecht zou
bestaan, onlosmakelijk
met elkaar verbonden
wie het onverhoopte…
BEHOUDEN AANKOMST
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
393 Naast elkaar lopen twee mensen
bedroefd weg van Jeruzalem
terneergeslagen en bedrukt
klinken hun lome stappen
naar het vertrouwde huis
in hun dorpje
de verhoopte bevrijder
van het door Romeinen
overheerste land
is de marteldood gestorven
de ontgoochelde wandelaars
zien nog slechts een toekomst
vol grijze leegte voor zich
opeens…
Het album
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.365 Haast iedereen is gestorven, die foto’s
zijn meer dan 60 jaar oud.
Opeens denk ik aan wat vandaag weleens
op doodsprentjes staat.
Hij leeft voort in onze herinnering.
Een troostend alternatief in een samenleving
waarin het hiernamaals niet meer bestaat
of minstens tijdelijk gesloten is wegens werken.…
WIJ LIJDEN MET UW LIJDEN MEE; LIED VOOR DE KERKEN, PASSIETIJD!!
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
630 Wij lijden met Uw lijden mee
Maar ons lijden valt in ’t niet
De kruisweg U moest ondergaan
Met de dood in het verschiet
Wij wenen met Maria mee
Haar zoon aan ’t kruis op Golgotha
Haar tranen wekken de onze
In deze smartelijke Cantica
Wij danken God voor Zijn Zoon
Hij voor onze zonden gestorven
Opdat wij levend vrij mogen zijn
En door…
Hysterie
netgedicht
2.6 met 16 stemmen
1.217 gepeins verzonken
Hallo mijn liefste
ben zojuist verdwenen
als een glimlach in de nacht
in mezelf verborgen
onbeduidend en onschuldig
zwevend naar een stille kracht
Zoekend op het stille pad
van vergetelheid en voeten
ga ik tastend door de stad
de ogen van een grijze rat
steeds mezelf ontmoeten
Hallo mijn liefste
ben zojuist gestorven…
sporen als toen
hartenkreet
2.7 met 7 stemmen
1.633 stil wandelen wegen naar de witgekalkte huizen
alsof zij ingesneeuwd tegen een grijze hemel leunen
en ’t water waarop vroege nevelsluiers liggen
leeft reeds zijn eigen herfstige eenzaamheid
op pleinen echoën de lang gestorven schreden
in dagen die door ‘t gisteren zijn ingehaald
niets dat de vredige zondagsrust kan storen
oogst wordt nog met…
Het troostconcours
gedicht
2.4 met 33 stemmen
31.629 O wat het allemaal niet deed:
een doedelzak, een hangbuikzwijn,
een heroïnehoer van vijftien jaar,
het hoofd van een gestorven meisje
met nog confetti in het haar.
En het plezier van obers voor hun dienblad
om zowat vijf voor middernacht.
Een laatste bracht er tranen mee en groot applaus,
een spraakgebrek, wat kippenvel, zichzelf.…
Thuiskomst
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
912 Sindsdien gevangen in het web van ruimte en tijd
zijn wij duizend doden gestorven:
van geboorteschreeuw tot laatste snik
leven na leven na leven
eendere echo’s van het ‘ik’.…
Het troostconcours
gedicht
4.0 met 1 stemmen
6.314 O wat het allemaal niet deed:
een doedelzak, een hangbuikzwijn,
een heroïnehoer van vijftien jaar,
het hoofd van een gestorven meisje
met nog confetti in het haar.
En het plezier van obers voor hun dienblad
om zowat vijf voor middernacht.
Een laatste bracht er tranen mee en groot applaus,
een spraakgebrek, wat kippenvel, zichzelf.…
Zoveel Vincent te veel te veel
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
537 Paris, Nuenen,
's Gravenhage, Londen, Bourinage, Etten,
Auvers Sur Oise
Wil ik meer schorem noemen die door
mij zijn afgeschuimd, waar mijn kwasten
canvas raakten in het groen, heb al mijn
energie erin gestoken, noppes heb ik er
verworven, het was bijna niet te doen,
geen blik, geen streling hen nog waard
waar mijn hart en ziel in zijn gestorven…
De man met wie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
606 Opeens miste ik de man
met wie ik door de jaren
een dyade vormde
maar wist niet dat hij al
een dag ontslapen lag,
gestorven in een botsing
tussen hoge bloeddruk en
een misslag van het hart.
Lest alleen bewoonde hij
sociale woningbouw in
een oude provinciestad
en deed dat met gemak.…
Dood In De Woestijn!
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
430 De stad waarvoor mijn ziel gestorven is
Voor zij wijs kon worden en oud.
Ik heb mijn graf gegraven
In deze hete hel van hebberigheid.
Voor compassie en voor inkeer
Is er geen rust meer in deze tijd.
Ik weet mij in gezelschap
Van de geesten van deze tijd.
Het geld, het goed en de grootheidswaanzin
Zijn mijn broeders in de strijd.…
Van baby naar meisje, naar vrouw- naar Oma
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
796 Van die vijftien is er niet eentje meer over
in de loop van de jaren
zijn ze gestorven van ouderdom of aderlaten
maar dat ze er waren weet ik zeker, wat ik je brom.…
VERZUCHTING
poëzie
3.0 met 2 stemmen
7.082 Hij leefde lang genoeg, die zalig is gestorven.
18 dec. 1757.…
Voorspook
poëzie
2.8 met 6 stemmen
1.330 Zij die dood zijn en die gauw moeten,
Schijnen elkaar vooruit te ontmoeten;
In 't laatst van hun leven hebben zij dromen
Waarin reeds gestorven binnenkomen
En rustig met hen zitten te praten
En zeggen: ‘Je moet het leven laten
Glijden, dan gaat het haast vanzelve...’…
Afscheid...
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
687 Over haar man, en hoe hij was gestorven,
de vele reizen die ze had gemaakt.
Doorspekt met heel veel anekdotes...
haar hele leven, ik werd erdoor geraakt.
Vanmiddag bleef het stil.
Ze lag daar maar.
Ik heb naar haar gekeken.
Een afscheid van een bijzonder mens.
Ja, zo bijzonder, maar haar leven nam een end.…
Literair Kanon en Reisschrijver
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
399 gigantisch oeuvre
Als literator immer overeind;
fier
Als Mulisch, een Literair
Kanon
Geruime tijd reeds ziek, verzwakte
hij zeer
Een halve eeuw zwierf hij over
globe
Van West naar Oost en onderen naar
hoog
Majestueus auteur
Globetrotter pur sang
Als literator immer overeind
Relaxed, zonder spanningsboog
Cees is nu helaas gestorven…
Eenzame Sinterklaas
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.408 De koude wind bijt door z'n dunne tabberd
nog nimmer voelde hij zich zó belabberd
bespot, verguisd, beledigd en vernederd
met pek besmeurd bijkans bekippenvederd
Hij weet zijn goedheid met geweld beloond
door onbegrip en argwaan weggehoond
steunt hij vermoeid op zijn vergulde staf
't Is pikkedonker nu hij staat bij 't graf
Van zijn gestorven…
Den Haag: politiek of cultuur?
snelsonnet
4.0 met 3 stemmen
687 Kijk, Jantje heeft een mandje aan zijn handje
Zijn and’re hand wijst naar de overkant
Daar zetelt Rutte, baas van ’t vaderland
En als je vraagt: ‘Ben jij zijn geestverwantje?’
Zegt hij: ’Ik ben niet gek, u bent abuis!
Toevallig wijs ik naar ’t Mauritshuis!’…
Een berk
netgedicht
1.5 met 8 stemmen
2.490 en laat hij dan voor de gelegenheid
gelijk zijn aan een minnende vrouw
mocht hij verzaken ondanks mijn verzoek
dan zal ik als zaakwaarnemer
hem bewaren in mijn eigen hart
een vreemde ziel, een oude bekende
op mijn weg, Gilbert die naam
zegt mij voor altijd meer
________________________________________________
mijn internetvriend is gestorven…
cel
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
1.279 - cel -
wenende muren
sporen in gehouwen steen
van zilte eenzaamheid
gestorven gedachten
pulver onthecht in schrijnend
wachten op een loze dageraad
wenende muren
voegen murw geplet
gevangenen in zwaartekracht
geloken venster
traliën gelijk een stramme wacht
onwrikbaar in hun kille kader
wenende muren
deur vergrendelde verrader…
Het armenhoekje
netgedicht
4.4 met 16 stemmen
975 bloemen
zetten zij behandeld als verdoemden
hun leven in armoe na de dood voort
hun enige hoop is nog de hemelpoort
in groteske pompeuze familiegraven
liggen de invloedrijken van weleer begraven
gehuld in vele vierkante en kubieke meters aarde
veronderstelt hun grote huis nog steeds hun waarde
maar teleurstelling voor elkeen die rijk is gestorven…
Farao Kavafis
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
555 Kavafis)
Een Griekse liereman uitte zijn tederheid
voor het stadsleven in Alexandrië,
waar de geliefde moederschoot hem baarde,
baarde hij met woorden zijn piramide -
zijn donkere ogen zochten het oude mysterie
en de vrije liefdesuiting, geheel naar zijn aard,
die niet gestorven of verstikt is geraakt,
die als koele wijn het hart verwarmd…
Grootvader
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
1.315 Op een zomerse junimorgen
in 'tweeënzestig herinner ik mij,
wijl het hooi te drogen lag
is m'n grootvader gestorven.
Die dag waren in één hartslag
m'n wonderjaren plots voorbij.…
Wanhopig verlangen…
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
531 reflecteert in het zwart
diep in de holst van de nacht
zelfs het maanlicht schuilt…
Noodwendigheid
gebogen onder hoop
bedorven in verpakking
onder geschuurde huiden
louche ogen dichtgeknepen
realiteitsangst…
Wrevelig
het bitter tussen lippen
loopt de kwetsbare wanhoop
met versleten steunzolen
dood in het vooruitzicht
de handreiking gestorven…
GEMASKERDE TRAAN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
880 in bed gleed haar ’t masker af
pas laat in bed liet zij haar tranen gaan
De weg, waarop ze zich destijds begaf
bleek de weg van de gemaskerde traan
Pas als de maan zijn vage licht gloeide
pas dàn blonk ineens haar waar gezicht
In de duisternis was dat ’t traan vloeide
in ‘t reine eenzaam buiten het voetlicht
Pas als het straatrumoer gestorven…
Doorschijnend zand
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
454 Er is een licht door de noorderwinden aangespoeld
een krans van schuim stift de lippen van het avondrood
haar grond gemarmerd, de honger is gestorven, de dood
gewit met kokosmelk , de lach ontbloot in elk kindergebit
Daar worden mensen door de zonnegod aangeraakt
regeren trommels waarin de mensen de krijgskleur tonen
de vervoering een…
Het pad van gruis
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
459 het vooruitzien is gestorven
ik zoek naarstig naar het heden
had ze ooit verworven
soms zelfs krachtig beleden
de ochtend kent thans geen gloren
het licht voelt als verdoofd
wanneer word ik opnieuw geboren
en door wie wellicht uitgeloot
ik heb weet, dat ikzelf
zal moeten herscheppen
het lijkt nog reiken naar een te hoog gewelf
of op…
de straat als lijkwade
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
458 mijn vlinders zijn gestorven door de vele
speldenprikken in het verleden, verdwenen
is datgene wat ik nooit heb geweten, het bestaan
van warmte die je omarmt zoals slechts
een lijkwade mij ooit zal lieven…
De reizende ziel, een gesprek met Cailleach
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
656 Hoe vaak ben je gestorven?
Ik stierf duizenden doden
voor ik in dìt leven trad
en sindsdien tientallen,
als ik alles verloor wat ik had.
Hoe ga je om met de eindigheid?
Dat zwaard van Damocles
is voor mij een goede reden
om van dag tot dag te leven
op het scherpst van de snede.
Wat is het dat je zult verliezen?…