3158 resultaten.
De schijn doorboort?
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
486 We zijn door de realiteit vermomd,
wachtend op de naderende bui
het getijde neemt ons de maat,
verstoort de bedoelde contouren
van een nog uit te vinden toekomst
mistige verten in het
landschap van het ongewisse.,
beelden verstrengeld,
in luiheid niet te onderscheiden
in de tweedeling van gedachten,
hun schaduwen reiken
steeds…
Wat ben je lief
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
536 ik ben geen psycholoog
of een relatiecoach
toch graaf ik dieper dan
de meeste wortels reiken
geen analyse en grafieken
maar eerlijk en oprecht
met interesse de mensen
in hun ogen kijken
de hand schept al
een warme band
in eerst ontmoeten
als formeel begroeten
woorden vullen
elkaar moeiteloos aan
in een voorzichtig tasten
naar verder…
Mist
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
791 En dan is er mist
je ziet
nog net een hand
voor ogen
Mist kent
geen mededogen
het komt plots
je mist zicht
Duur komt
het je te staan
als 'witte wieven'
je de weg versperren
Geen enkel gedicht
mantra noch wachtwoord
doet hen wijken
ze blijven-hologig-naar je kijken
Gesluierd, gehuld
in witte gewaden
ze wenken, reiken
naar…
Die Mooie Toekomst...
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
703 Vervuld van hoop hol ik erachteraan,
hoewel zijzelf me steevast blijft ontwijken,
want telkens als ik haar de hand wil reiken,
dan loopt ze vliegensvlug bij mij vandaan.
Daar staat ze me dan vrolijk aan te kijken,
heel eventjes laat ik haar wel begaan,
dan ga ik er weer dapper tegenaan
en 'k hoop dat zij deemoedig zal bezwijken.…
Dat zwart oogt
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
549 het ritselen van bladeren
maar de oertaal van de vaderen
de krak waarmee hij
zijn jarenlange spanning
laat vieren in hervinden
van evenwicht en macht
het ven gezien dat zwart oogt
bij een helder blauwe lucht
en doodstil kleine bellen gas
aan de spiegel laat ontsnappen
bomen praten in het
meervoud van soorten
door elkaar in hun reiken…
Oktobervrouw
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
469 duwtjes, dagen uit
Ik raap het laatste afgevallen fruit
Je bladeren glanzen, zo ook asfaltwegen
Ik zie het liefste je aan stille stranden
Of je in bossen; windstil, geen geluid
Behalve knisperen waarop ik stuit
Je dorre kant ervaar ik als een zegen
Ik neem je dennenappels, beukennootjes
En in de verte blaffen blije honden
Je takken reiken…
Woorden zullen schilderen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
831 de kamer waar mijn ingelijste land
aan muren haakt, legt het zwijgen op
het is er winterstil
ik kijk naar diepe velden
ik kijk naar hoge luchten
al wat hier leeft groeit uit mijn handen
er is geen wereld
er is alleen de dood zegt men
maar mijn kleuren blijven ademen
mijn woorden zoeken zinnen
ze reiken naar ongekende verten
het…
Droom
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
613 Probeer ik te reiken naar waar ik thuishoor,
zoals de zanger die op zoek is naar zijn lied?
Ik zing opnieuw voor de wereld, mijn eigen kleine wereld.
O nee, ik kan mij niet vergissen,
dat vertrouwd gevoel, dat verterend vuur van binnen.
Ikzelf ben de zanger,
zanger van het gedroomde lied...…
Gulden mêlee
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
472 Ver na de allerlaatste kleine uurtjes
Heerst doodse stilte in engelenbak
Gespeend van hemelrijk en merelzang
Nog voor het vroegste krieken van de dag
Nog voor de allereerste zonnestralen
Reik ik hals uit naar goud der dageraad
En doe ik kond in 't uur der morgenstond
Van 't rijk der chaos die mij zal belagen
En mijn gemoed zal kwellen…
Niet stoffelijke zielen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
442 strak dreven
de wolken
hoog langs
ontdaan van
hun last
zelfs de kleuren
waren even
te gast in
het nog
donkere kielzog
zij contracteerden
de immense leegte
die het onbenoemd
grote universum
had te vergeven
mijn kijken
kon niet verder
reiken dan wat
lichtende sterren
voorbij de planeten
hun plaats
en benoeming
ben ik…
Niet .....
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
1.536 Niet de nachten zullen tranen
al kust het kussen jouw verdriet
nee, de dagen zullen slikken
wanneer men oogt en waarheid ziet
niet de oren zullen horen
noch de stemmen zullen verstaan
nee, de monden zullen spreken
vertalen verbeten levenswaan
niet de handen zullen reiken
nimmer zijn zij meer gevuld
nee, zij breken sterke dijken
klauwen…
laatbloeier
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
628 Wijnrode vlekken over haar vel
Dat blinkt van de hitte
Haar groeven gloeien glad op
Een rare wenk dwingt me nader
En ik reik en raak de galm
Vervuld van een geheime pijn
Waar het lot geen grip op heeft
Haar stem rolt als de donder
Dan werpt ze een bijl naar mijn schedel
En klieft het geheugen als een straf
Nu klaagt ze om een ontstoken…
Raapte vruchten
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
911 afstand was te groot
de diepte kon ik niet peilen
ik at van het laatste brood
Ik stierf, de laatste blauwe luchten
omringden mijn doelen die nu verloren
leken te zijn in een afgrond waar
donder heerste en de goden
aten van mijn erfenis
al streelde het verlangen om dán toch
op deze aarde te blijven maar 't geluk
lag verder dan ik kon reiken…
De klank van holle frasen
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
796 is te groot het zijn clichés
woorden met de klank van holle frasen
op originelen zitten we te azen
noodgedwongen verkopen we een nee
ik kies uit manden met de sterkste zinnen
die rijg ik tot een schitterend gedicht
de mooiste vorm om lezers mee te winnen
met beelden in een kleurrijk vergezicht
dat raakt aan wat men voelt van binnen
reik…
Je bent me vreemd-vertrouwd...
netgedicht
4.1 met 29 stemmen
3.077 Wat vriendschap is, wat bindt en ons doet reiken
naar elders en naar meer,
het vreemd-vertrouwd zijn wil niet wijken.
Laat het maar blijven, onvervuld en vol van vragen,
elkaar nabij zijn, glimlachen en dragen.…
Parelvisserij
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.056 Ga jij mee het geluk uit de hemel plukken
ik heb even genoeg van deze nare aardkloot
gewoon al jouw zorgen naar beneden drukken
en zwevend van daglicht naar avondrood
Reik jouw handen maar rustig naar mij uit
ik neem jou mee naar het blauwe rijk van geluk
ogen dicht en wegdommelen zonder enig geluid
vredig ontwaken in een dromerig meesterstuk…
je dook als zon door glas
netgedicht
3.3 met 19 stemmen
1.791 ik koos de ruimte
voelde hoe nabij je was
je dook als zon door glas
toen we in ijlte kruisten
eeuwen huisden in je geest
tijd was slechts passant als
zand dat tot woestijnen waaide
je keek me aan en zwaaide
de hemel was voor mij te ver
jij kierde door zijn deuren
ik zocht de warmte van je lijf
verbaasd door onbekende geuren
we reiken…
Aan mijn stoel gekluisterd
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.011 'k probeer het handig te ontwijken
de grimassen rond mijn bitt're mond
maar de pijn die lekt uit ied're wond
doet mij uiteindelijk bezwijken
ik die de marathon kon lopen
zit nu gekluisterd aan mijn stoel
met slechts nog één onnozel doel
mijn zelfbeklag ontlopen
net nu de lente mij haar hand wil reiken
en vogels lokken mij alom
net nu…
Gewijde priester
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
2.416 bijna
donkre wimpers
op rode wangen
krullend haar
op `t voorhoofd
en naast zijn oren
de kunstig geknipte
lijn van zijn kapsel
Prins op het blauwe
paard van wilde
en verwarde dromen
boven alles
wereldveroveraar
zonder schromen
tot hij als afgeworpen
berijder kermt onder zijn ros
en schreeuwt wanneer
zijn helpers komen en
reiken…
De tuin
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
735 Kunnen wij dan ook niet trachten van
over de grenzen van ons korte bestaan heen
te reiken naar een overkant, ver van hier?
Al zijn we jong en onervaren, al voert de
weg eerst nog door veel heuvels en dalen,
al is er nog de tuin met de klaprozen, de pioenen en
de zonnebloemen, al duurt de zomer nog maanden
in deze tuin, nog maanden.…
Voortgang
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
718 waarin leven slechts wacht
op het verlossende eind
nee
het is nog lang
geen eeuwige nacht
voor ik ga kwijnen
verdwijnen als in een dikke mist
ontvlamt mijn haard en baart mijn brein
verstilde wolken van verwondering
word ik daarin
toppen gewaar die vele malen hoger zijn
dan de scherpste ogen kijken
zolang ik zoveel verder kan reiken…
Zinvol?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
580 bleek maanlicht schijnt
op blanke duinen
dunne strepen wit schuim
sieren woelige golven
de zee deint onvermoeibaar
dat grote grijze wezen
lijkt uit zichzelf
steeds opnieuw geboren
ik sta daar met koele voeten
als iel en breekbaar wezen
maar te staren naar dat grijs
dat eindeloos lijkt te reiken
naar het zwarte van de nacht
vol onbereikbare…
Ichthyologie
gedicht
4.2 met 17 stemmen
11.877 Rangorde tussen mens en hagedis
en van de hagedis diep in de stof,
verder dan onze instrumenten reiken.
Bij dit besef mogen wij doen alsof
de reeks naar boven toe hetzelfde is
en kunnen zo bij God op tafel kijken.
-------------------------
uit: Cenotaaf (1953)…
De tuin
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
629 Kunnen wij dan ook niet trachten van
over de grenzen van ons korte bestaan heen
te reiken naar een overkant, ver van hier?
Al zijn we jong en onervaren, al voert de
weg eerst nog door veel heuvels en dalen,
al is er nog de tuin met de klaprozen, de pioenen en
de zonnebloemen, al duurt de zomer nog weken
in deze tuin, nog weken.…
Open plek ?
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
599 Het is een korte weelde als de bomen in mij slapen
en met de wortels reiken tot aan mijn schedeldak
tot de bottende knoppen in mij ontwaken als de
lentewind klopt aan de deuren van mijn vezelpak.…
Oogopslag
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
921 dan met vooruitziende blik
schemert zij licht bij de nacht,
verscheidenheid ligt besloten,
in de geborgenheid van gedachten
een teder begin daagt haar karakter uit
warm en wild, weerbarstig als altijd
haar mond zacht toegeknepen,
ontembaar haar sprekende kracht
over schaduwen die liefde verbeelden,
willen van geen wijken weten,
reiken…
passie
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
810 maar werkelijke liefde ken ik niet
waar iedereen zo quasi-vanzelfsprekend
haar schoonheid roemt, extatisch, hartenbrekend
daar twijfel ik en merk een licht verdriet
jaar in jaar uit doorkruis ik haar gebied
klaar wakker om met uitgestrekte armen
naar haar juweel te reiken, haar erbarmen
zwaar is de terugtocht, grijs is het verschiet
spaar…
koester de jaren - van harte
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
981 verjaren is
in dankbaarheid
omziend stilstaan
bij voorbije tijd
die jou gegeven is
verjaren is
verlangend kijken
naar alles wat
na het nu
de toekomst brengt
verjaren is
het verleden
in heden ankeren
en hoopvol reiken
naar het leven morgen
dat wat die terugblik
aan jou toezingt
jou verlangen laten mag
naar het vergezicht
dat…
Wat hoger leven
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.026 eerst is het
onkruid opgeschoten
zijn macht aan groen
deed veel beloven
diversiteit heeft
alles uit de kast gehaald
alleen het bloeien bleef
wat soberder en schaars
heb struiken geplant
als ordening van leven
ik snoeide het snelle groeien
om er vorm aan te geven
ook bomen zijn er gekomen
in naar de hemel reiken
dacht ik dat zij…
Haar laatste vlucht
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
444 ik zag
je ogen gaan
jij wist nu al
waar jij de
grootste olijven uit
de boom zou slaan
jij kende haar
al een leven lang
haar hang was
altijd verder dan
de langste stok
zou kunnen reiken
het liefst verstopt
achter tak en blad
totdat de oogsters
kwamen en met
hun net en zak de
stilte overnamen
jij wist hoe
je moest raken…