14347 resultaten.
Hij vindt een weg
netgedicht
3.9 met 22 stemmen
1.671 Het doet hem verdriet
aan haar te denken
zoveel intense vreugde
heeft ze hem ooit geschonken
woeste natuur
haar geest en lichaam
haar taal, haar liefde
ze weet inmiddels
hoe moeilijk het is
in den vreemde te zijn.
Hij stelt zich voor
hoe zij haarzelf
aan anderen voorstelt
met de ondergang
van haar belevingswereld…
Ik wil
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
203 ik wil ik wil ik wil
duizend dingen
veel te veel
oneindig
het wordt pijnlijk
ik wil
moet worden afgeschaft
de wil van de mens
is te groot.…
Bloeiloze bloemen
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
399 Hij zal haar niet verlegen benaderen
niet in nabije toekomst of in dromen
hij sluit het boek halverwege
zonder verleden in het heden.
Donkere nachten vallen in vertrouwen
onder lichte zomersterren
van voortijdige droeve stilte
geen heimwee en geen verlangens
uiteindelijk is er een toekomstige weg.
Hij leeft nauwelijks een leven zonder haar…
Orde in de chaos
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
261 Misschien ben ik niet de mooiste
man in het onverdroten voorjaarslicht
maar mijn intelligentie spreekt boekdelen
er is een artikel in een encyclopedie
over mijn nijverheid geschreven
om orde in de chaos te scheppen deel ik
handtekeningen uit aan wildvreemde mensen
die net als ik lederen sandalen dragen
en zonder kleren door het leven gaan…
Ad absurdum
netgedicht
1.7 met 11 stemmen
518 Ik zweer op het hoofd
van mijn dierbare moeder
die het ooit heeft gevolgd
maar nooit fan is geweest
van dat paneuropese kweelzangvogelfeest
een beetje misschien
in het zwartwit begin
maar een wassen poppetje
op blote voeten en spaanse
lala troubadours op visite
dat was niks voor haar
doch voor de elite
ik zweer als zij leefde…
Gevonden herinnering
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
121 De doos ging open, de tijd stond even stil
bij het zien van die bladzijden, broos en grijs
het was de liefde, intens en grillig in haar wil
een herinnering aan onze gezamenlijke reis
ik weet nog hoe de waanzin teder regeerde
in nachten waarin de wereld om ons heen verdween
hoe de zoete ernst ons telkens weer bezeerde
maar we zochten troost,…
Yes we can!
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
176 ..."KEN HET WEZEN
DAT IK U KAN?"...
Onthoud dat nou
kaninefaten
uit lugdunum
batavorum
en friese vrouwtjes
uit stavoren
praat ik latijn?
nou da's toch fijn!
het zijn toch echt
geen holle vaten
Kijk, 't is puur
een kwestie
van willen en kunnen!
dan komt alles
in kannen
en in kruiken
kun je de juiste
persoonsvorm…
Een eiland verdwenen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.073 Een eiland van aarde, van wortels en hout,
verrees uit het water, mysterieus en oud.
Het droeg groene bomen, een levend baken,
alsof de natuur een nieuw land wilde maken.
En net als de wind die het eiland bewoog,
verdween het plots weer voor het menselijk oog.
Nu rust het geheim in het diepe, blauwgroen,
alsof het er simpelweg nooit heeft hoeven…
Wilikken
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
73 Nog geen drie jaar, zelf aan het stuur
boven de reusachtige banden
op de tlatto willen rijden
Uit ongeduld en ontevredenheid
is mijn wil geboren
en zo wilde ik jou
Maar nu ben je er
Nu wil ik jou anders
om van te houden
en ook zou ik willen weten hoe
ik te midden van alle wilikken
mezelf kan liefhebben en
niet beknotten zonder
anderen…
Het ik gaat heen.
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
59 Dwalen in verhalen.
Verstrikt in detail.
Adem bij de komma.
Eindelijk een punt!
Waar bleef de zin?…
Voor altijd, Quin
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
67 Ik kwam van school,
zette mijn fiets in de schuur.
Door het raam zag ik jullie staan,
alsof de kamer iets wist
wat ik nog niet wist.
‘Ga even zitten, lieverd,’
zei mama.
Maar ik bleef staan,
geleund tegen de tafel,
toen zij vertelde
hoe weinig tijd er over was.
Ik zei alleen: ‘O.’
Niet omdat het klein was,
maar omdat ik geen woorden…
Ik wil herinneringen maken
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
158 Sinds ik aan huis gekluisterd ben
Zijn alle dagen gelijk
Het uitzicht onveranderd
Al jaren uitzichtloos
En toch vliegt tijd heel hard voorbij
Maar pas wanneer ik weer herinneringen kan maken
Zal de tijd misschien haar haast kwijtraken…
Wij
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
133 Ik ben zo groot dat ik Mijzelf kon scheiden, in
Wij klein, als zandkorrels in de zee
Wij kunnen niet aarden, niet aarden
Wij woelen door de baren
Wie we zijn of ooit waren
Wilden in een wereld die zichzelf niet weet
Maar Ik ben
Als Ik in de mensen
Met wat tijd, met wat ruimte
Soms iets vind en soms vergeet
Maar altijd weer verder ga…
Alles
gedicht
3.5 met 2 stemmen
884 Alles is je hart dat blijft verlangen
het kleine omarmen
leven en alles geven
Alles is de knipoog naar je spiegelbeeld
de lach om je stomme grap
het verwelkomen van je imperfecties
de waarheid boven illusies
Alles vraagt niet te veel
alles ben jij in het geheel
alles kun je doseren
help alles het je te leren
Gewoon in alles
Alles…
Dat is dus ijdelheid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
281 Ik wil dat mensen applaudisseren voor mij.
Ik wil gouden medailles behalen, misschien
zelfs de Vredesprijs..
En dan gooit iedereen geld op mij
Ik wil erin verdrinken,
totdat ik stik.
Ik wil veel volgers hebben
en dat mensen mij dan aanbidden,
tot er niets meer over is,
En mij dan zien.
Ik wil meer,
Meer macht,
meer geld en meer mensen…
Mijn angst
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
167 Mijn angst blokkeert mijn benen
als ik probeer hard te fietsen
Mijn angst is van mij en
niemand anders
Mijn angst ben ik aan het
overwinnen
Mijn angst ik weet niet
hoe dat moet
God fluister me alstublieft
een antwoord…
Niets liever…
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
103 Acht hoeken, zes houten wanden
gedragen door vertrouwde handen
en ons trage pad over het drassige gras
omdat er geen andere richting was.
Boven ons verwarmt de zon de bomen
vogels blijven onverstoorbaar zingen
terwijl onze ingehouden emoties
zich voor open aarde verdringen.
Langzaam neerwaarts naar beneden
tot op de bodem, strak en zwaar…
Zanshin
netgedicht
2.5 met 28 stemmen
8 Blauwe reiger daar
het water stroomt ongemerkt
de blik gaat niet weg
De reiger rust waar het stromende water beweegt,
zijn blik omvat de ruimte rondom zonder iets te grijpen.
Ik voel hoe elke trilling die de diepte beroert,
mij uitnodigt aanwezig te zijn zonder te begrijpen.
Mijn zintuigen vangen op wat anderen soms ontgaat,
het fluisteren…
Berkel
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
29 laat me zitten in je zwijgen
even maar, heus niet lang
mijn knieën vinden gras
daar ben ik thuis, vandaag
de Berkel met haar draaiingen
het bruine riet en statig zilver
ik volg je adem op de oever
de hoogte van het zand
de gaten van de oeverzwaluw
en de ijsvogel samen
het spinrag in de heg
een druppel op het mos
staat er…
Handtekening
gedicht
3.9 met 111 stemmen
32.739 Met mijn wijsvinger strijk ik
heel even over de lus van de L
waarin de liggende A
is verslingerd — ik schrik.
Terwijl ik zie wat ik doe,
voelt mijn hand opeens klam,
ik trek een veeg langs zijn naam
die hij zelf heeft gezet.…
Saint-Tropez
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.363 J'espère que vous m'
écrivez tout à l'heure une lettre parfumée
de vos roses rouges. N'oubliez jamais que
j'ai gardé au cours de ces années une sim-
ple vie totale, dédiée à vous, mon terminal
fini, mon cher. Ecrivez-moi, je vous empris
pendant cette nuit d'une neige fondue et tous
les autres temps de ma solitude glacée...…
Ik had u niet gevraagd...
poëzie
3.1 met 21 stemmen
3.008 Ik had u niet gevraagd: gij zijt gekomen...
Veel bloemen bloeiden in mijn stille tuin;
de zoele Meiwind wiegde kruin tot kruin
vol tere bloesems, fris als lentedromen.
Ik had u niet gevraagd: gij zijt gekomen,
Muze der smarten, in mijn stille tuin;
daar bogen levenloos nu twijg en kruin,
en bloem en bald verschroeide op plant en bomen.
O…
Ineens
gedicht
3.1 met 62 stemmen
24.233 Ineens was ik het vermogen
om warmte vast te houden
verloren. Nu de kinderen
het huis uit zijn, snoof ik,
ja ja. Ik kroop onder steeds
meer dekens. De kachel
loeide. De warmste van ons
tweeen kon mij niet meer
verhitten. Ik rilde en
huiverde alsof ik oog
in oog stond met de dood.
Wat ook zo was. De dood
en ik stonden op een dijk.…
Onder uw handen
poëzie
3.8 met 16 stemmen
4.196 Onder uw handen
die veilige ogieven
word ik weer de stille
de zachte
de lieve
die vredig d'ogen kan laten varen
over de herfst en de verloren jaren.
Onder uw handen
mij binnen halen
in de kleine portiek van de zeer hoofse zalen
waar ik hoor zingen
dat vér-ijle lied
als ge mijn naam zegt
of zacht naar mij ziet.
Onder uw handen
de…
Duizend nachten en dagen
gedicht
3.4 met 38 stemmen
16.296 Als een koning op een nors eiland
gaat de wind heen en weer door de avond.
Ik jaag op mijn onzichtbare leven.
De vleugels van mijn ogen branden.
Zwarter worden de vogels.
Een koperen avond schalt in de bergen.
Onder de houten bomen graast de rust,
maar niemand gelooft het.
Alle struiken verbergen soldaten.
Het gruis van de regen likt aan…
VERWACHTING
poëzie
3.6 met 7 stemmen
4.317 Van der bergen steile wanden
Storten, met luidruchtig klateren,
Met een onverduldig branden,
Met onwederhoudbre val,
Alle Wateren
Zich in ’t dal;
Daarop scheiden
Zich de vloeden
Om de landen door te spoeden;
Daarop spreiden
Zich de stromen
Langs verscheiden
Bed en zomen;
Daarop breken
Honderd beken,
Met een daverend geluid,
Haastig uit…
Avond
poëzie
4.1 met 32 stemmen
4.862 Ach, m'n ziel is louter klanken
In dit uur van louter kleuren;
Klanken, die omhoge ranken
In een dolle tuin van geuren.
-----------------------------
uit: Music-hall (1916)…
Boorziek mensdom
gedicht
3.5 met 26 stemmen
7.555 Een huis moet rafelranden kunnen krijgen,
uit zijn hang- en sluitwerk slaan,
donker mompelen, siberisch jammeren,
moet zijn pannen kunnen losgooien als haar,
zich laten kastijden door de twijgen
van een berk. Zou daaraan dood moeten mogen gaan.
Hoe zacht zouden steden dan,
een droom van huizenspinsels.
Huizen zouden uit hun windsels
moeten…
Avondlied
poëzie
3.6 met 19 stemmen
3.177 't Dumstert en de landman gaat
Met de avond in 't gelaat,
Vrouw en kind traag tegemoet.
Navond, navond,
Vredige avond;
De avond maakt de mensen goed.
Mij, die zonder reisgezel,
Haastig, driftig, verder snel,
Ach, hoe hartelijk klinkt hun groet:
Navond, navond,
Vredige avond;
De avond maakt de mensen goed.
Eens is alle leed geleden,…
Wat zich vergeten laat
gedicht
3.3 met 45 stemmen
13.512 Wat zich vergeten laat, de wanhoop,
de wil tot vernedering,
de verliezerstranen van de haat.
Mijn lief, mijn boos, verbeten lief,
wij riepen naar elkaar,
tot twee, tot drie, tot vier keer toe,
door de schemer en het sneeuwlicht
van de late winter,
en keer op keer kwamen we terug,
onwillig, gebroken, verliefd.
----------------------------…