start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (3194)
adel (48)
afscheid (1707)
algemeen (1879)
bedankt (137)
biologie (65)
dieren (686)
discriminatie (111)
drank (217)
economie (72)
eenzaamheid (1425)
emoties (5119)
erotiek (631)
ex-liefde (572)
familie (271)
feest (217)
film (63)
filosofie (2446)
fotografie (118)
geboorte (188)
geld (59)
geweld (216)
haiku (2705)
heelal (245)
hobby (80)
humor (1287)
huwelijk (230)
idool (90)
individu (1084)
internet (84)
jaargetijden (1480)
kerstmis (464)
kinderen (774)
koningshuis (75)
kunst (581)
landschap (442)
lichaam (344)
liefde (9121)
lightverse (1090)
limerick (324)
literatuur (878)
maatschappij (863)
mannen (136)
media (21)
milieu (155)
misdaad (140)
moederdag (51)
moraal (429)
muziek (546)
mystiek (765)
natuur (2994)
ollekebolleke (202)
oorlog (687)
ouders (332)
overig (1279)
overlijden (1200)
partner (216)
pesten (66)
planten (94)
poesiealbum (2)
politiek (331)
psychologie (4060)
rampen (148)
reizen (543)
religie (1226)
schilderkunst (283)
school (101)
sinterklaas (101)
sms (15)
snelsonnet (645)
songtekst (78)
spijt (145)
spiritueel (224)
sport (321)
sterkte (67)
taal (826)
tijd (1453)
toneel (83)
vaderdag (20)
vakantie (264)
valentijn (94)
verdriet (1102)
verhuizen (52)
verjaardag (183)
verkeer (98)
voedsel (142)
vriendschap (532)
vrijheid (852)
vrouwen (400)
welzijn (429)
wereld (532)
werk (151)
wetenschap (140)
woede (183)
woonoord (338)
ziekte (789)

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 3932):

Saint-Tropez

Antoine,

comme vous m'avez voulu, mon cher,
je me souviens de vous présentement
après autant d'années. C'était une aube
d'un printemps hésitant. Comme j'étais

jeune - encore - je vous rencontrais au
bord de la mer à Saint-Tropez. Après
de m'éveiller, je me promenais envers
toutes les teintes bleues autour de moi,

rêvassante d'une lumière garantie. J'étais
seule ce temps, vous rencontrant. Mais,
Antoine, que savez-vous encore de cette
lumière prudente de vos yeux propres et

gris, de mes regards tristement bruns, sur-
tout de notre calme? J'espère que vous m'
écrivez tout à l'heure une lettre parfumée
de vos roses rouges. N'oubliez jamais que

j'ai gardé au cours de ces années une sim-
ple vie totale, dédiée à vous, mon terminal
fini, mon cher. Ecrivez-moi, je vous empris
pendant cette nuit d'une neige fondue et tous

les autres temps de ma solitude glacée... N'
oubliez jamais que je reste seule maintenant.
Une bise fragile et très lointaine de votr'amie
Flavie d'autrefois. Je vis dans un vide gris.

Schrijver: Sylvia Schrijen, 26-02-2004

sylvia_schrijenatmsn.com


Geplaatst in de categorie: liefde

Zoek naar vergelijkbare inzendingen


Deze inzending is 891 keer bekeken

2/5 sterren met 22 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)