Alle inzendingen over rimpel

989 resultaten.

Sorteren op:

We schoven in rangorde op

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 582
Gedachten aan haar zijn in mijn rimpels blijven hangen ik kijk de dag nu aan, om desondanks toch verder te gaan.…

Het Wad.

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 380
Ik heb niet veel nodig om leeg te zijn, het noodzakelijke is gelukkig weinig, de zonnespiegeling is vol genoeg, ogenschijnlijk geen rimpels voor de boeg, des te meer te kijken vanuit een tolerant gevoel vanuit het niets waarin ik moeiteloos in onderga, alhoewel daarvoor staat het doel niet garant.…
Pama28 september 2019Lees meer >

Bevlogen kunst

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 485
waarmee ze boetseert en verft iedere dag van recensenten kreeg ze een goed verslag haar kunst was te zien tot diep in de nacht dat ze niet alle opdrachten meer vervult het penseel af en toe naast zich neerlegt en de natuur even met haar ogen schetst vind ik niet erg, ze is lief en heeft geduld met haar handen had ze alles al gezegd de rimpels…

MOONIE

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 608
De maan neemt van de maan in het rimpelende water een foto als herinnering voor later – vergeelde ex voto. Het gestolde nu. O Greta Green, bewaar de aarde in je kwade vuist als je liefste knikker.…
Joris Denoo1 november 2024Lees meer >

Sacrosanct

netgedicht
2.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 565
Als anarchie van cellen leidt tot röntgenstralen worden negatieven rimpelende vellen tegen een muur van helwit licht leggen zij de fatale massa in spookachtig donker bloot Doktoren dicteren de casus gestaag even exact monotoon als piloten en vellen hun genadeloos oordeel over knieën en heupen galactische borsten en…
Maxim12 november 2024Lees meer >

De vorm van de vloed

hartenkreet
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 423
Het zoekt de laagte, wijkt voor rotsen, een rimpeling die langs de oevers spoelt. Traag en breed door vlak land, dan weer wild, schuimend door een nauwe kloof. Het draagt de bladeren, de boot, de tijd. De stroom kantelt, is nergens thuis en overal tegelijk.…

Het wordt avond

netgedicht
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 370
De dag openbaarde haar geheimen; Ze vielen niet in goede aarde Wel een dorre grond in sappen zuigen Het wordt avond Rimpels verweren het gelaat De angst van zinsneden Omgangsvormen in klokken luiden Zwak weerklinkende woorden 't Onweer staat klaar Hagelstenen vallen Vernielen levensmoed Onrust kiest het hazenpad 't Evenwicht strooit…

als je terug komt

hartenkreet
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.100
iedere traan die ik om je heb geweend zal ik omzetten in tranen van geluk iedere bevende zucht van smart zal ik veranderen in een juichkreet ieder gebroken venster van je ziel zal ik met liefdevolle handen helen iedere rimpel die zich groefde in je gelaat zal ik wegtoveren met mijn kussen iedere glimlach met pijn beladen zal ik ombuigen…

Hoogtij

netgedicht
2.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.833
Tussen haar hand, klampend aan de helm geheven en het in haar voetlijn rimpelende zand licht zijn diepzee op. Haar kleed verschikkend neemt hij haar in golven en zijn dalen is dat van een zeekat tot inktpaars verschrikkend.…
Elias2 juli 2003Lees meer >

Vandaag

hartenkreet
4.0 met 11 stemmen aantal keer bekeken 1.174
Maar aan het einde van het muurtje wordt alles weer grijs op zwart, mijn handen gaan weer wennen aan de stilte van een koude nacht… traag wervelen mijn tranen langs oude rimpels op het eenzame en verlaten pad.…

postmodern

netgedicht
4.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.378
Quantum oergedruis siddert nog tussen de tenen van de tijd en in de oksels van melkwegstelsels Weerkaatste materie gestolde energie druppels dartelen tussen de rimpels van hun waarschijnlijkheid Het niets van Nietzsche lost op in quark gelei maar pas op voor wormgaten in de snaren van de nietigheid Werkelijkheid is pure wiskunde geworden…

Hoogtij

netgedicht
3.9 met 14 stemmen aantal keer bekeken 2.011
Tussen haar hand klampend aan de helm geheven en het in haar voetlijn rimpelende zand licht zijn diepzee op. Haar kleed verschikkend neemt hij haar in golven en zijn dalen is dat van een zeekat tot inktpaars verschrikkend.…
Elias27 januari 2003Lees meer >

Zeezicht

netgedicht
2.8 met 16 stemmen aantal keer bekeken 1.119
Het was nog vroeg nog volop licht aan het strand speelde de wind met het zeegezicht dat als een diamant fel schitterde hier waar meeuwen vlogen over de eenzame pier die standvastig uitkeek over de rimpeling van het water, kleine golfjes ving op dit mooie uur, het gouden zand trok zich langzaam terug van de kant die duinen hoog verwaaide…

dan liever oud

netgedicht
4.1 met 11 stemmen aantal keer bekeken 1.054
m'n spiegelbeeld is gul met rake klappen: haren groeien niet meer overdadig rimpels in 't gelaat zijn ruim voorradig de broekriem heeft het punt bereikt van knappen waar is nou die godenzoon gebleven de tand des tijds blijft onvermurwbaar slopen en zal mij weldra tot een knieval nopen toch heb ik de moed niet opgegeven er dagen mooie feeën…

Festivalitus

hartenkreet
3.4 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.558
hier en daar wat dronken gelal ze vormen een hechte groep te horen aan hun uitbundig geroep normen en zeden vervagen toch hoor je niemand klagen de sfeer is uniek uitzinnige massa een hartverwarmend publiek af en toe wat heisa een contrast tussen jong en oud wordt hier vergeten iedereen is ermee vertrouwd pukkels of rimpels…

En de nacht gaat verder

hartenkreet
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.184
Ongrijpbaar en herhalend rimpelen kreten zich langs versleten naden, schaduwen op de muur vormen een vreemde en groteske parade. Mijn lichaam laat ik zakken in de wurggreep van de nacht, de afstand tot mijn blauwe lippen is door het scheuren van mijn tong verzwakt.…

De herfst van ons leven

hartenkreet
2.8 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.392
Wij zijn in de herfst van ons leven jij verliest je haren en wordt grijs, ik word kleiner en krijg rimpels maar samen zijn we (eigen) wijs. De tijd heeft ons veel dingen geleerd die we vroeger niet hebben geweten. We leerden lief te hebben zodat we het nooit meer vergeten.…
moeke11 maart 2004Lees meer >

Een scheepje van papier

hartenkreet
3.9 met 19 stemmen aantal keer bekeken 1.999
Geen rimpel in het watervlak. Tot in een bocht een tak de weg verspert "en 't schip te pletter slaat op deze klip". Dit schijnt een beeld te echt en groots voor een scheepje van papier. Maar denk aan 't kind dat in zijn boot de wereld zag.…

Ik kijk naar je (Papa)

hartenkreet
5.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 942
Rimpels, bijna als onneembare groeven, trekken hun sporen op je oude gezicht. Ze zijn gaan tellen voor je: De jaren, alleen de tijd had jij nooit in de hand. Maar je kon wel van het leven proeven, ieder moment was voor jou een gedicht. Ik kijk naar je, zoals je voor me zit, je schouders en rug zijn iets gebogen.…
Jos Witteman24 februari 2005Lees meer >

Hartklap I

gedicht
2.5 met 35 stemmen aantal keer bekeken 37.265
Ik schonk mijn oma hartklapkoffie bij het langzaam verbloeden van haar stoppelschedelige antimakassarman: zijn bolknak paste niet in haar rimpelige pruimemond. Het Beste las hij bij een bruine schemerlamp.…

Stormachtige wending

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 754
Regenplassen rimpelen redeloos in richting. De stappen die ik zet zijn zonder bestemming. Ik zet ze om te hopen te geloven in wat loopt. Kon ik maar de hoek om, voorbij aan dit pad een wending nemen die me juichend ontvangt.…

OP HET KERKHOF

poëzie
3.5 met 10 stemmen aantal keer bekeken 3.827
.- Een spade dragend, het gelaat doorkorven Van rimpels, stapt een stille dodengraver, Teken van leven, door de hof der doden.…

Groene idylle

netgedicht
3.8 met 9 stemmen aantal keer bekeken 655
hier is de sleutel van mijn hemel het stukje Eden in mijn achtertuin waar vogels vrolijk flierefluiten tot schemering hun snavels dicht daar klimmen maagden in de palmen verschuilen juffertjes zich in ‘t groen zet de leeuwenbek zo’n grote mond op dat bange rozen rimpelen in de wind maar als het botert tussen de bloemen smeert de klaver…
Nina Laverona18 september 2006Lees meer >

geitenpad

netgedicht
4.0 met 17 stemmen aantal keer bekeken 752
De man in het midden draagt rimpels over de vingers. Gegroefd en doorspekt met eelt zijn de knuisten. De haren geplakt de schoenen voor de zondag gepoetst. Handenvol gras en grint uitgestrooid voor de voeten. Vuurbloemvlinders spelen traag met vaag danslicht. Het ochtendorkest strijkt de stokken voor de ogen.…

Nacht rust

gedicht
4.2 met 125 stemmen aantal keer bekeken 13.002
Zwart rimpelig en onont- koombaar drijfzand. Zo machteloos, verdwaal ik in herinneringen uit de valkuil van mijn jeugd, dwingt Maartse Haas mij van een smalle rand en steekt een lemmet naar mijn ondergang. Stamelend spreek ik met doden die mij noden tot gezellig samenzijn.…

Vele nadelen en één voordeel

hartenkreet
3.2 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.461
dat is lekker dat kan leuk worden de overgang heeft toegeslagen heb eens gezocht op internet en er wachten mij zware dagen allereerst is daar het humeur je bent blijkbaar niet te genieten je huid wordt droog en slap tegelijk je gaat rimpelen en krijgt hangtieten je temperatuur stijgt onverwachts je begint aan alle kanten te zweten en wat…
T.slot10 september 2008Lees meer >

Ouder worden, nou én?

hartenkreet
3.5 met 13 stemmen aantal keer bekeken 2.414
Wanneer ik in de spiegel kijk, de zoveelste rimpel weer aanschouw Denk ik bij mezelf, jeetje mens wat moet je nou Je wordt ouder en wijzer?…
an terlouw12 oktober 2008Lees meer >

rookster

hartenkreet
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 908
in close-up sharon stone ashly judd krijgen een vuurtje en de kijker staat in vlam zelfs modellen worden betaald om te roken verkocht op speciale video’s en ze noemen dit ook wel eens real life een ochtendhoestje gaat wel over neem nog eentje vlak voor het ontbijt dertig jaar later een vergane schoonheid gele vingers rimpels…
de ruiter19 oktober 2008Lees meer >

De mist

poëzie
3.5 met 15 stemmen aantal keer bekeken 3.596
Wij zien, - een rimpel in 't licht, - de wimpel hoog in de mist voorbij ons drijven. Daaronder blijven als weggewist de vage lijnen, die weer verdwijnen. Een horen klinkt, en van een schinkel rukt het gerinkel. En dan verzinkt alles in 't wijde vaal uitgespreide voor ons gezicht.…
Jan Prins17 februari 2020Lees meer >

Vader zonder moeder

netgedicht
3.7 met 10 stemmen aantal keer bekeken 569
Vader, die nu opa is, met grijze, rimpelige handen die de krant nog amper dragen kunnen. Koffie over het tapijt. Vader is zijn liefste kwijt en daarmee ook zijn wil te leven. Met het vallen van de post droomt hij hoe ze hem komen halen. Het einde van zijn lijden lijkt nabij, maar tot die tijd blijft hij maar in zijn krantje lezen.…