2670 resultaten.
Hoop voor Siberië en de gehele kosmos op tilt
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
447 stortbuien
met tussenpozen is neergezegen
in het lage Hollandse land
Tikkend op het raam waarachter mensen
engelen in
mensen gedaante zien staan
Poetsten de zuivere regen
stromen alles blinkend schoon
Een schone droom is mijn meisje poëzie
dat trok als een zwaluw over naar
de Siberische bossen
In vuur en vlam om uur na uren…
verweesd
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
1.697 uren turen ademloos
naar hoe jij vloeibaar verder leeft
in water dat jouw ogen weergeeft
wazig, bodemloos broos
bid ik bang in wanhoop
stokt in mijn strot
het woord God
als ik in dromen wegloop
over de groene velden uit jouw vele verhalen
die zich in mij inktzwart kil en hard herhalen…
Kronkel
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
968 Juist die onbegrepen éénvoud
door het ijle van het ontstaan
maakt de gedachte niet warm of koud
is er geen grens tussen zicht en waan
De hunkering blijkt niet tastbaar
en een oogwenk niet te meten
ook de gouden gloed van een korenaar
blijft vast gehecht, nooit te vergeten
Gekooid in de kringloop van de uren
vervagen de deuren in de muren…
mijn verjaardag
hartenkreet
2.6 met 81 stemmen
20.694 nog een paar uren;
voel ik me heel blij,
want dan is mijn verjaardag
gelukkig weer voorbij.…
Als ik aan jou denk....
hartenkreet
3.6 met 51 stemmen
3.103 we lopen samen, hand in hand
de uren vliegen ons voorbij
maar dan open ik mijn ogen
en ben je niet bij mij
Daarom deze dromen
die brengen jou wat dichterbij.…
mijn koper zal niet groenen
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
948 ik droom en
rijg mijn uren
ongeduld tot avond
weef tijd tot
muren, raam de
tralies als mijn zicht
mijn toetsen
storten nu betonnen
zinnen in de tekst
ik wil je
gaan beminnen tot
je goud mij weer verblindt
mijn koper
zal niet groenen
als ik me vaker in je vind
gun mij het licht dat
in je ogen schijnt voordat
je uit mijn…
kleur hitte rood in uren die gloeien
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
985 ogen filteren
de zon uit het licht
schaduwen dansen
een stralend gezicht
strooi vonken
in vuren die smeulen
ontbrandt als hun
aandacht ontvlamt
kleur hitte rood
in uren die gloeien
hartstocht blijft boeien
als het zweet is verdampt
nog zindert de liefde
op die zonnige dag
de wereld werd stil
toen je mij alles gaf…
Zwijgend geteld
netgedicht
1.9 met 10 stemmen
1.952 Gelouterd door de
tand des tijds
likken lippen
wonden, geslagen
in gesproken zinnen
zwijgen monden een
streep door de dagen,
branden zout in juist
die donkere uren, waar
zicht verdwijnt uit het
zicht, geteld naar de
ochtend, vinden zij
een paar stralen
geluk gevangen in
een nieuwe morgen…
December
gedicht
3.0 met 97 stemmen
45.956 Decembers mooi gebogen c
bevalt me, doet denken
aan de lagere school,
de tweede klas van juffrouw Kranendonk,
rode inkt voor perfectie,
de verbeten uren van herhaling,
de lijnen van de letters,
de onmacht op papier,
de streng afgepaalde weg
naar een eigen handschrift,
de vingerafdruk der cultuur.
----------------------------------------…
en nu is ze dood
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
3.249 gebroken staar ik naar de sterrenhemel
en voldoe in gedachten als ik mijmer
over sterven en de dag
op Golgota
niet meer de pijnen dragen
van het leven, in rust gekomen
ontmoet ik nog een laatste traan
de uren leken dagen
de dagen waren als jaren
de kerst heeft gehaald
en misschien wel op gewacht
haar laatste snik
heeft zij persoonlijk…
korte dagen
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.194 korte dagen
lage zon
de uren licht
te snel voorbij
te vlug verdwaald
in winter-lange
schaduw
te vaak verloren
in schimmenspel
van nooit vervulde
dromen
en toch
wie durft te dromen
en daarvoor gaat
zal als vanzelf ontdekken
dat zo geluk ontstaat
een gezond, gelukkig
en droomrijk 2006 toegewenst…
Maannacht
poëzie
4.1 met 22 stemmen
11.829 Roep mij niet wakker midden in de nacht
omdat de maan bloeit met zo fel een luister
er blinkt voor mij in 't schijnbaar dode duister
een dieper licht dan ooit ik heb verwacht,
en klank en geur die me onverzadigd lieten
en, een voor een, de uren van zaligheid,
zijn, licht en teer, niets meer dan rekwisieten:
de laatste droom is de een'ge werkelijkheid…
het oude huis
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
761 de stenen fluisteren hier
dat ze nog oren hebben
en jarenlang de tijd
met luisteren hebben verbeid
het kraken van planken
verraadt dat niet alleen de muren
zich uren hebben getroost met
wat maar des mensen kwam
ik zit in mijn oude zetel
en aanhoor in mijn hoofd
wat met weinig rucht verteld
mij tot ware bewoner maakt
omdat het zo hoort…
van voorbij gaan
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
731 ikzelf geef niets om een nieuwe dag
niks voor de dageraad
verhaal niet over de frisse merel
of van de prille beiaard
ik zie niets in de ochtendnevel
van een gouden morgenstond
waarin mistslierten worden geboren
boven de klamme heidegrond
die tijd laat ik voorbij gaan
en verlaat mij aan de nacht
daar zijn de uren zoveel milder
zolang…
als kleuren verschieten
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
885 kleuren verschieten
als dromen verschralen
zoals de zon
vertraagd gaat zakken
om de schaduw weer
op te halen
niet dat de kou
dan toe zal slaan
of de blik zich verengt
neen,
de uren schrijden voort
dag en nacht raken
weer stilaan vermengd
opdat het leven weer
tot het alledaagse behoort…
nachten in de tuinen van Spanje
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.558 fonteinen rijgen
de nacht aan elkaar
tuinen neigen
uren verglijden
palmen wuiven
dadels rijpen
ogen beklijven
nu stilte wijden
aardig luisteren
het water horen
welgevallig zijn
niet slapen gaan
tussen sterren staan
de maan inlijven
elkaar omarmen
onsterfelijk blijven…
Zomer zonder
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
2.341 Zonder op te letten
steken we de zomer over
elke dag een monument
waarin we gedachten zetten
zonder aandacht voor het lover
dat ons theatraal verwent
Slechts zijdelings een blik
op voorbijrazende uren
de holle minuten klagen
nog niet bekomen van de schrik
de diepte waarin we turen
weerkaatst nog vele vragen.…
Het koppie gebogen
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
609 je polsde
mijn hand sprak
in het spreiden
van vingers duimde
voor dieper verband
heb je omarmd
je schouders geraakt
zag je ogen het koppie
gebogen onze liefde
heeft lippen gesmaakt
opgetogen zijn
we gegaan hebben
minuten tot uren gewogen
de klok wederom horen slaan
wij kunnen de wereld weer aan…
De overkant
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
1.537 Even, echt heel even maar,
het leven één geheel,
seconden lijken uren daar,
het verlies, is mij teveel.…
Zinnen tuigen...
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
569 Soms kom ik zintuigen
tekort om me te uiten,
komt niet alles,
wat in me leeft,
naar buiten
Is het slikken,
lijkt op stikken
Dan volgt machteloosheid
en pijnlijke onzekerheid
Raak ik niet mijn emoties,
maar wel mijzelf
een beetje kwijt
Gevolgd door uren, dagen
waarin ik lijm de duigen,
mijn zinnen weer kan tuigen,
mezelf weer kan…
je mooie dagen
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
670 je weet je mooie
dagen zijn geteld
tijd vliegt als je
door je jaren rent
wijzers horen
stil te staan
als jouw dag
geen einde kent
zomerklok draait
veel te snel
maar hele uren
luidt zij wel
je hof je akker
geef ze water
’ t is zomer nu
herfst komt later…
Mijn ziel zal branden
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
563 de tijd is leeg
geen woorden die
van jou vertellen
dat je er nog bent
ik waak de uren
maar je aandacht
heb ik al niet meer
je vervaagt in dagen
je lange adem
voelt weer
korter aangebonden
kouder dan beloofd
je hebt mijn rust
nog in je handen
mijn ziel zal branden
als je niet verschijnt
ben je los zand
waarop ik mijn
vertrouwen…
Als was
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
708 Waar ik heen moest
gaan was ik al vergeten,
waar ik uit bestond, daar
kom ik net vandaan, de
tijd verteert de was,
zo broos als het geweten,
uren kruipen in mijn
hoofd, het licht schijnt
gaandeweg wat minder,
er druipen seconden
op het zand, kaarsvet
verdwijnt tussen de vingers
van een uitgestoken hand
dan wordt de vlam gedoofd…
Geen vriend, geen geluk
hartenkreet
3.2 met 9 stemmen
1.845 Sommige mensen liggen dan uren te huilen in hun bed,want zonder vrienden ben je niks.
Je moet 1 en al is het er maar 1 goede vriend hebben.
Om bij uit te huilen, te lachen, of dingen samen doen.
Het is nu wel duidelijk, zonder vrienden kan je niet gelukkig zijn.…
Een moment in tijd
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
801 Een moment in tijd
Niets meer dan alleen een in moment in de tijd
Gedreven door leegte in secondes van strijd
De stille storm vreest een nietszeggend krijsen
maar de wereld leert de mens te zwijgen
De wereld is een moment in de tijd
in zeurende minuten van helderheid
Tot levenloos dwalen naar uren van rust
in momenten en tijden van spanning…
Naar het licht
hartenkreet
2.2 met 29 stemmen
2.149 naar het licht
steeds minder kracht
minder lucht minder zicht
steeds minder leven
meer donker dan licht
hebben uren met glans
soms een dag wat verlicht
steeds meer werd leven
meer lijden dan licht
aan het eind van de kracht
in rust brengend inzicht
levend lijden losgelaten
nu is er alleen nog het licht…
misschien
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
724 nachtelijke uren
soms heb ik schrik
van jouw
drukkend
gewicht
verstik me niet
ik kan niets anders
dan jou
ondergaan
en stilletjes
voor me uit staren
geen masker
geen grimas
hopend dat in de
ochtendstond
jouw logheid
wegsmelt
bij het eerste daglicht
bij een straaltje
zonneschijn
en een warm kopje thee
lijkt alles weer…
ververst
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
501 hetzelfde huis, uren
langer zwijgen
er zijn geen levende verhalen
waar ik sta
en het avondlicht in de kamer
zou een schim kunnen zijn
wolken
blijven star
donkerder
boven luisterloze leien
hij gaat liggen
ver uit het gezicht van een lelijke, grote
maan en zijn vader
wacht tot het geschuifel
voorbij is
zoveel mogelijk…
Een klare lucht
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
542 ik wil de tijd
niet breken
wel graag de zegen
voor dagen van bestaan
geen pijn
of onderhuids venijn
een lach die lente brengt
en warmte schenkt
je handen strelen
in eindeloze uren
lijnen volgen van namen
die na ons kwamen
een klare lucht
waarin de wolken verglijden
een kus voor eeuwigheid
als ook de tijd is afgelopen…
Venetie
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.067 Grachten, gondels
paleizen aan ‘t water
een zinkende stad
fonteinengeklater
Een paar uren
van die eeuwigheid
blijven mij bij
raak ik niet meer kwijt
Het is nu verleden
te mooi om te wonen
het blijft een droom
te weinig het gewone
De stad kluistert mijn ogen
als ik er weg uit vaar
wederom als ik later nuchter
het Hollandse raam…