1364 resultaten.
Nederland....?
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
785 een steen door de ruit van een auto
er wordt nauwelijks getreurd
ja, een lawaaitocht
voor een laffe tasjesdief
waarbij het slachtoffer werd gearresteerd
want de dader was crimineel lief
en nu een psychiatrisch onderzoek
op de moordenaar van Theo van Gogh
waar zijn we toch mee bezig
gewoon opsluiten, die foute alloch
maar of je nu alloch…
Transparant
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.438 Op de achtergrond dooft vioolgeluid
- een wegterend decorstuk -
terwijl ik van de beslagen ruit
doorzichtige letters pluk
Langs druppels wegglijdende zinnen
glinstert het nachtelijk beminnen
Ik open het glimlachende venster
een zomernacht glipt in de winterkou
verbaasd ontdooit de tuin en wenst er
een streling en koesteren bij, in hardblauw…
Avond
gedicht
4.8 met 4 stemmen
2.894 De ruiten blinken door een waas van tranen
waarin het huisgezin naar buiten zwevend
het toegeschoven bord ontspannend ledigt.
Gespoord slapen de paarden en de hanen.…
De overkant
gedicht
3.0 met 308 stemmen
48.402 Door het raam zie ik
een vrouw haar kind slaan
de man komt thuis en slaat
zijn vrouw
ik sta en kijk
Ze zijn nu bij de buren
een veldslag huisraad
vliegt door ruiten
ik sta en kijk
Het huis vat vlam
en ook het huis ernaast
er liggen doden in de tuin
ik sta en kijk
Kinderkreten sterven weg
de overkant is een ruïne
uit een puinhoop…
in het land van
gedicht
2.9 met 21 stemmen
2.214 in het land van sliertige witte bewolking zonder noemenswaardig
slangenpopulum [ ] moeten wij te vaak teruggrijpen naar het
oude net niet aangenomen nog niet uitgewerkte soms op ge
geven moment zelf ronduit verworpene het belang van banaliteit als
prikkel voor kubikalisering tot gedicht het appelblauwe
zeegroene dat [ ] achter ruiten luiken…
Een mens van stof
netgedicht
3.2 met 21 stemmen
727 sterrenloze baldakijn
in mijn rug gapen velen gaten
soms met zout verweven
ook ik ken het haten,
pekelen en kneden
onder mijn hand is en wordt
nog veel geleden
de werkelijkheid
hoe die ook zij,
is verlaten
mijn huis kent glazen wanden
spiegels met de blik naar buiten
ja, en mijn nagels hebben zwarte randen
zij krabben de dood van ruiten…
Een Gevecht!
hartenkreet
4.2 met 9 stemmen
779 grijs en grauw is het buiten
donkere wolken hangen laag
dikke druppels vallen gestaag
de regen klettert tegen de ruiten
dan breekt de lucht open
de zon gaat zich ermee bemoeien
een zwak licht begint te gloeien
en doet de mens weer hopen
kleuren verschijnen hemelshoog
want tegen de sombere lucht
verschijnt een flauwe regenboog
dan volgt…
Herfstbladen op en af
poëzie
3.7 met 10 stemmen
3.752 De vensters langs en straf
over de ruit; gekneusd, gedeukt,
geplet, geplakt, gekreukt
en vaal en grauw van kleur,
een eenzang en een zeur.…
Winter
gedicht
2.1 met 89 stemmen
12.854 een eenzame voor een bebloemde ruit
en buiten blanke toegesneeuwde sporen -…
Bij vlagen van de wind
netgedicht
4.5 met 15 stemmen
677 gewichtig heen gaan
en weer terug
zelfs iets verder dan vooreerst
de bladeren wuiven
naar dode scheuten
die nog steeds,
en dat voelt als eeuwig,
messcherp op mijn
bezielde huid staan
beschermen
al dat in mij ademt
tegen de wereld
in het buiten
het kan ook zijn
dat mijn profane
tabernakel
het licht verbant
als geblindeerde ruiten…
Zij zijdelings in kwatrijnen (een compilatie)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
516 Slagveld van spetters op de ruiten.
4
Scepter van goud, gewaad van zij,
je weet toch: dat is niets voor mij.
Liever dan koning in mijn land
ben ik een vogel in jouw hand.…
Het is gewoon wat het is
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
769 Het is gewoon wat het is: het tikken
van de regen op de ruiten, een verre
vogel die plots fluit en kinderen
die fietsen en zomaar gelukkig zijn.
Zieken die zuchten en mensen met
veel verdriet om een afscheid, bloemen
die verwelkt zijn door de grote hitte en
gevangenen en vluchtelingen zonder moed.…
De kat maakt eigen sprongen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
447 Ze wasemt poëzie
nieuwe huid op een levenstocht,
sporen op de ruit.…
Laatste trein
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
795 Met een buik vol lentevlinders,
en je hoofd tegen de ruit.
Er groeien gele paardenbloemen,
en druiven voor de zoete wijn.
Vliegen die onrustig zoemen,
in een veel te volle dichte trein.
Langs de hoge kerktoren,
voorbij de boer met overall,
Door de tunnels, over bruggen,
en af en toe een waterval.
Nog maar een paar honderd meter.…
Kloosterenclave
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
453 wel een opgave
in Ter Apel
de kloosterenclave
weer zichtbaar te maken
omringende gracht
is half verdwenen
je ziet
wel het klooster
niet
het omringende
kloostergebied
fundamentstenen
van de verdwenen
watermolen
worden weer zichtbaar
in de Molen Aa
naast de Ruiten Aa
als je weten zou
waar het verdwenen
poortgebouw
stond
het bakhuis…
Buitensluiten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
632 De nacht
sluipt
als 'n dief
dichterbij
Wil z'n honger
naar donker
sinister duister
stillen
Daglicht
verbergt zich schielijk
achter 'n rij
hoge bomen
Onheilspellend
...de vooravond
worden weg en straat
ruiten van huizen nat?
Steekt wind op?
gaat ie waaien
uit veranderlijke richtingen
gaat ie liggen?…
De Maas
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
566 Ze doet het
keer op keer
doet ze het
gaat schaamteloos
al haar oevers te buiten
tilt zichzelf onverschrokken
naar een hoger niveau
tot aan velden en weiden
likt aan deuren en ruiten
verdrinkt het landschap
in haar kolkende golfslag
geen meanderende stroom
zoals ik haar ken
wel een losgeslagen, driftig element
ze doet het
éen keer om…
gesprokkeld uit vergeten
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
744 vreemde ogen kijken
laten ongenoegen blijken
vervloeken me tot in de hel
is dit mijn wereld wel
ik kijk slechts door
de ruiten van mijn geest
ik kan nog niet naar buiten
chaos is weer langs geweest
mijn handen doen niet
wat ik wil, mijn lijf
verkrampt zodat ik gil
ik eis mijn eigen vel
ik loop met benen die
me niet meer mogen…
alleen handen voer voor ogen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
766 vreemde ogen kijken
laten ongenoegen blijken
vervloeken me tot in de hel
is dit mijn wereld wel
ik kijk slechts door
de ruiten van mijn geest
kan nog niet naar buiten
chaos is weer langs geweest
handen doen niet
wat ik wil mijn lijf
verkrampt zodat ik gil
ik eis mijn eigen vel
loop met benen die
me niet meer mogen
voeten zijn…
streling die je huid verwende
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
1.281 streling die je huid verwende
de zachte veiligheid van hem
nog is er angst
om alles los te laten
het oude is vertrouwd
daar is een leven opgebouwd
je zweeft in uren die
niet passen in de dag
weet de vrijheid van de vlakte
schuld vraagt of dat zomaar mag
je hart slaat over bij geluid
de stilte is ongrijpbaar
er valt nog zonlicht door de ruit…
Vrij Of Niet
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
555 daar ligt hij in de
vensterbank op z’n rug
pootjes in de lucht
ogen voor zover
te zien gebroken
de vrijheid lag door
de ruit te lonken
besefte in de weinige tijd
die hij had hoe dichtbij
en ver weg die schat was
maar dat genot werd
hem niet geschonken
hij heeft alles gepoogd
wrong zich in allerlei
onmogelijke bochten
nu ligt hij…
de bijl klooft ruw een schedel
netgedicht
3.8 met 166 stemmen
27.035 in een handvol woorden
blaast de wind orkaan
vriendschap gaat verloren
in het vele misverstaan
ogen spreken babylonisch luid
schreeuwen tegen blinden
een steen breekt al de eerste ruit
handen zullen wapens vinden
de bijl klooft ruw een schedel
en het rode lint van bloed
bespat voorgoed de witte muren
de dood is weer ontmoet
en streelt…
Slachtmaand
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
368 November nat, grijs en stormig,
Wandelaars diep in d’kraag weggedoken,
Fietsers over hun stuur gebogen,
Allen op weg naar de warme kachel thuis.
’t Snorren van ’t roodgloeiend houtvuur
Overstemt ’t spinnen van de kat,
De was hangt dampend voor de kachel,
De beslagen ruiten druipend nat.…
een hondenleven
netgedicht
4.7 met 11 stemmen
921 voor nooit vervulde wensen
van een bazin die ruikt naar terpentijn
ze heeft haar vreemde nukken, ik herken ze
aan de blikken als we 's avonds samen zijn
de opgekropte woede, het chagrijn
normale stilte wordt een heel intense
ik slik haar buien al zo lang ik leef
maar soms komt toch de wolf in mij naar boven
dan zou ik willen blaffen: vuile…
Strikgeval
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
5.854 langs klip en kloof
over rots, ruw en onbehouwen,
in woestenij en diep geloof
door dorpen van een goegemeente
langs wegen, aders met een ziel
verhard met eerlijke gesteenten
van volle waarheid, vast, stabiel
helaas, soms wordt het bermbrandlopen
of daagt een onverhoedse kuil
die men dan nillens moet bekopen
met omwegen, valsplat en vuil…
stortstraat
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
614 ligt open
en bloot als de eerste dag
haar prilste fundament gelegd
beklaagt ze het gebrek
aan respect voor een weg
die zij elke dag weer aflegt
de rotzooi aan haar randen
verdrijft de droge geuren
steriele zachtheid ten dienste
van wel zeker iedereen
maar niet de sluikse storter
haar witte stukjes lijn
worden grijzer elke dag
als vuil…
Schijnaanpassing
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
823 Blijft enkel modder en vuil
achter en verstikken dreigt.
Je kunt nu niet meer zwemmen,
enkel de keuze tussen stikken of verzuipen.
Want ter plaatse trappelen helpt niet meer.
En de oever is onbereikbaar.…
Oorlogs-Verdriet
hartenkreet
3.8 met 17 stemmen
1.353 Huilend stond het jongetje daar
Vuile sporen over zijn snoetje
Om zijn nekje een kleine gitaar
Z’n hoofd bedekt door een hoedje
Daarnet was er een bominslag
De krater lag rokend aan zijn voeten
Het leek zo’n mooie warme dag
Maar ze zaten net in de aanvliegroute
Hij had zojuist zijn liedjes gedaan
Applaus gekregen van een vol terras
Nu…
In der minne
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
625 In der minne ( over uitgesteld verlangen )
In jouw geest heerst
duisternis
je bent vervreemd
van jezelf
afgestompt als je bent
in der minne
geef je je over
aan losbandigheid
en
zedeloze praktijken
zijn wij elkaars
ledematen – fatum -
jouw boosheid
laat jou- amor fati -
in jouw schaduw
staan
vuile woorden komen
over je…
vandaag schrijf ik een grijs gedicht
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.006 machteloos moet zij toezien
hoe smetteloos wit verwatert
vuil/grauw wordt haar speelgrond
modderig haar paden
al worden handen haar zacht opgelegd
kan zij haar blik niet afwenden
haar stervende geliefde
het gelaat dat haar zo dierbaar
wil zij behouden
met handen en voeten
hart en buik
in eeuwige omstrengeling
desnoods samen sterven…