1372 resultaten.
Biertje?
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.052 Zonlicht brandt voorbij gordijnen
zonder enig mededogen,
spijkert kleuren achter ogen,
hemels vuur vol helse pijnen.
Het licht vliegt aan. Nog uren later
op de bank in plaats van sponde,
met een kop als een rotonde
proef je nog die dooie kater.…
Vrolijk gedicht
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.054 Ik wil het schreeuwen van de daken
ik wacht al zo lang
ik beloof het je, ik laat het zonlicht schijnen door onze gordijnen
tegen het vergeelde behang.…
waterweefsels
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
450 buiten valt het zonlicht zachter
een oude wilg staat als een wachter naast
het wit geweven gras
nu pas speelt de wind met kinderen van nu
hij vindt een zeepbel boven blonde haren
en de wens een lied te scharen
tussen alles door
- hoe zingt een hart?…
Léman
gedicht
4.0 met 1 stemmen
4.283 Op zondagmiddag, aan de kade van een glasgroen, Zwitsers meer:
het zonlicht als een vijl, de wandelaars spits en schitterend en dui-
ven, imbeciel, altijd verdwaald in kluwens, maar te lui voor angst. Er
dalen trapjes naar het water, lichaam drinkend van zichzelf. Een
kind staat in damp gekleed.…
een open deur
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
524 wie je was is als de glans
van kleine korrels liefde, kleurrijk
als het glas
dat zuiver uit schoon zand bestaat
het schittert…
aan het eind van dit decennium
schuurt pijn nog immer voort
en hoort mijn hoofd jouw stemmingsdrang
vrolijk, als altijd
wat is er dan nog kwijt
mijn schat, als heel jouw overleden zijn
ten spijt
ik zonlicht…
De winter is in ’t groen gekleed
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
447 de winter waait alleen
wat kil achter groene voile
herfst vertrapt door lentetijd
haar strijd heeft aangezet
gewassen jaarlijks sterven
nu zomaar overleven waar
niet altijd het zonlicht straalt
naar buiten snel ter been
groetend naar de bijna kale
wilgen waar al een liaan gedijt
boven gekrokust bloemenbed
wie wil zo’n beeld niet erven…
Een lang verhaal (voor Arthur )
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
546 de lente
wist de lichte toon
van het vergeten kind
vast te houden
de zomer
liet veelbelovend
en gul het zonlicht
naar binnen vallen
in het najaar
voelde je voor het eerst
een ongrijpbare splinter
in je hand
de winter
kwam benauwend dichtbij
heuvels werden bergen
in het grensland
transformeerden de witte
in zwarte bladzijden…
Middelpunt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
450 Het zonlicht en het schijnsel van
Het nachtelijk sterrenveld selecteert
Met grote gratie een middelpunt
Voor wie bescheidenheid niet telt.…
De kolk.
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.018 damp stijgt op van 't water uit de stille kolk
waterleliebladeren hebben groot deel van 't wateroppervlak bedekt
klein spoortje helder water heeft zich in 't midden uitgestrekt
daarin spiegelt zich opeens een dikke witte wolk
die vervolgens even het zonlicht belet om te stralen
dit kleine paradijsje met haar helderheid te kleuren
geniet,…
De droom in het avondlicht
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
829 Ik kan mijn dromen niet geloven dat ik jouw weer zie
met behulp van het zonlicht dat weerspiegelt in zee.
Met de glans op jouw lippen verzegel jij onze film
hierdoor wandel ik verlicht voor de laatste keer mee.…
Wanneer je gaat
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.080 Als er
Nog wat komt
Hierna,
Waarna
Jij gegaan bent
Kom je dan terug
Gedragen
Door de dagen
En de niet bestaande tijd
Wanneer het zonlicht
Door de takken breekt
En de zere plek
Op je huid verbleekt
Mag ik dan
Weer van je houden
Om je geven
En we lopen samen opnieuw en telkens
Over jouw levenspad
En wanneer…
Het bestaan
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
600 De wanorde en het verdriet,
alsook de tijden met zonlicht.
De verwelkoming en het afscheid,
de distantie en de nabijheid.
Kleur geven aan het bestaan
verzinken in grijsheid.
De afkeer, het verzet,
het open gaan, en weer dicht gaan.
Het leven verstaan.
Het leven verdraagt het tot en met.…
Winter
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
539 Het glinstert bij het minste zonlicht.
Wanneer het smelt, streelt het
de bladeren, voor de laatste maal,
met zijn koude hand.
De spinnenwebben, zijn
gesponnen juweeltjes.
De waterdruppels op de draden,
zijn als parels aan een ketting.…
Oorlogsgeweld
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
438 mijn gedachte
is jij
zult ze
allen zien
na de
dood
niet bij
Jezus maar
vanuit duivels
schoot
nu eeuwig
stralend gelijk
het zonlicht
hemels prachtige
ogen op
jou gericht
dan ga
jij beseffen
wat je
op aarde
hebt aangericht
jouw zogenaamd
trouwe soldaten
helpen je
niet meer
daar zorgen
de engelen
voor in
opdracht…
Kuddedieren
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
979 In de tijd waarin we nu leven
Is het gros van de gemeenschap
Een kuddedier dat graast
Van het kale dorre gras
Slechts een enkeling verlaat de kudde
En vindt in een kleine hoek in het weiland
Een ongeschonden graspol die schittert in het zonlicht
Degenen die verkiezen om in de menigte te blijven
Krijgen niet de kans om een glimp op te…
schemer
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
2.816 nu je huid het laatste zonlicht absorbeert
en je ogen moeten wennen
aan een wereld zonder licht
ontdek je vaag waarneembaar
de contour van een gezicht
dat zich tergend langzaam naar je keert
en met fluisterend geweld
komt jouw naam over zijn lippen
voel je vingers benig hard
je zwakke lichaam tippen
en weet je dat protest
hem niet meer…
wachten
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
639 wolken kwetterende spreeuwen
vervuld van felle onrust
zwermen in het late zonlicht
een vreemde kilte
ruist door de bomen
met lange schaduwen
herfststormen komen
razen en jagen
door dorre bladerkronen
luchten vol
woest weemoedige muziek
zoete geur van afbraak
op mistige ochtenden
ontwaakt de wereld traag
onder een deken van schimmig…
November
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
722 November heeft het kwaad
met kil zonlicht en buien
die uit zee het land bevlekken
met de dreiging van kou.
De herfst ligt uitgeput
gevloerd in bladerpulp.
De bodem is zwaar
zuigt de voeten zeer.
De bomen kennen geen troost
in de bladval van verdriet.
De takken kaal en willoos
stijf de stam die ze torst.…
De Derde Man
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
667 Het eerste raam was steeds het hare
Ze ving het zonlicht en de mijlen tot de zee
Als hij haar ontmoet, en ze glimlacht
ter bezwering van alles dat zij niet eerder kende
En ze zich sluit als een stenen bed, en scharen wordt en klauwen
Leest hij haar verkeerd
Maar ook dat verteert haar lijf
Ze eet niet veel meer, wordt taai en mooi
En staande…
Een dag als deze
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
888 De stad dompelt zich in plezier
tassen en winkelende etalages
terrassen vol riet van lentebomen
het plein met overvolle kraampjes
de straat bezaaid in volle glorie
badend in zonlicht en opgejaagd
ik zie vrouwen met holle ogen
de begeerte is hen voorbij geraasd
mannen met vergadergezichten
witte hemden en grijze sokken
op het bankje aan de…
Zij is 's zomers een bewaarplaats
gedicht
3.4 met 31 stemmen
11.083 Zij is 's zomers een bewaarplaats
van oud zonlicht en een plek waar
vrijgezellen samenscholen. Meestal
leeg en onverlicht is zij de rest
van het jaar een verticale doodskist
die slechten-ter-been- droog houdt
en af en toe schreeuwt iemand in
haar binnenste een monoloog omdat
hij de verbinding niet vertrouwt.…
een doorschoten schaduw
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
688 het was wel zo
dacht ik even
toen de hal
die ik betrad,
gerand door
schaduw en
zonlicht schreeuwend
door een vierkant venster,
mij overmeesterde
ik stapte
in een wereld
anders dan buiten
niet wetend wat ook
te verwachten
een stenen gebogen hemeldak
en plavuis
in Jugendstill
als grond
van een gevulde leegte
het stilteorgel…
Verglijdende kansen
hartenkreet
2.9 met 7 stemmen
1.333 Terwijl ik zou kunnen genieten
versperren sombere wolken
de weg richting zonlicht
Terwijl ik keuzes zou moeten maken
twijfel ik constant over de eerste stap
zodat ondertussen de kansen verglijden
Terwijl ik voluit zou moeten gaan
leef ik als surrogaat voor morgen
omdat gisteren de toekomst bepaalt
Terwijl ik het zou moeten uitschreeuwen…
Colonne
netgedicht
4.7 met 26 stemmen
1.177 Konden we ontsnappen
aan de dreiging van de rede,
het pad verlaten en
de zilveren stem van de sprinkhaan volgen:
op naar de purperen heuvels,
drinken van het volle zonlicht,
perziken eten in het gras,
slapen op rode herfstbladeren.
Maar steeds zijn er de berken,
we blijven in hun schaduw,
we vergeten de zon en het fruit.…
Palatijn
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
735 Zacht geel zonlicht
in de ochtendmist,
kleurt de klimopstruiken
van de dromende,
stille Palatijn.
Slakkensporen glinsteren
langs verbrokkeld puin,
vertragen het verleden.
Heel ver in de verte,
hoor ik hoe Cicero,
fel en overtuigend
Catalina vernedert.…
Buiten de wereld
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
663 door het intense
bittere gevoel dat haast afstandelijk
de buitenwereld omheint
in hooploze berusting
op aarde
koud van ledige woorden
leg ik mijn hoofd en gebreken
verder omlaag, lager dan
mijn geschramde knieën
in bedorven waan
met gezwollen buik van zwarte angsten
schuurt mijn ziel het laatste uur
langs rode vruchten
en zonlicht…
eekhoorntje
hartenkreet
2.0 met 10 stemmen
1.216 met het zonlicht op je staart
spring je met gezwinde vaart
razendsnel over de muren
naar de tuin van de buren
op een zonovergoten tak
ga je geheel op je gemak
zitten knabbelen aan een nootje
dat je vastklemt met je pootje
in een stadstuin verwacht je niet
dat je zomaar een eekhoorntje ziet
je hebt me in mijn ziel geraakt
van deze dag…
Nachtelijke Dromen
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.051 In de nachtelijke dromen mijner leven
staat de “7” ver en vaag omschreven
als stil verlangen op wat geluk
doch het valt in zeven delen stuk
bij ’t hanen kraaien in ’t ochtend gloren
die mijn droom wreed komt verstoren
mij de dag laat zien zonder fantasie
tuur nog zoekend rond of ik de “7” zie
dan in ’t zonlicht gewaar ik een vriend
en zag het…
Santiago de Compostela
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
1.451 Een Kempense zwerfkei
achterlaten bij het Cruz de Ferro
-een rotsblok wegrollen van mijn hart-,
lichter verder wandelen
in het zonlicht
van de Camino Frances,
tot voor de barokke kathedraal,
tot bij het graf van Jakobus.…
Onlosmakelijk verbonden
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
857 de tijd die jij mij had gegeven
waarbinnen ik kon beslissen
of ik al zou gaan of toch nog even
van jouw liefde zou vergewissen
tikt de klok gestaag achteruit
verruilt de zon zich voor de maan
voel ik weer jouw lippen op m'n huid
wetend dat ik je zal moeten laten gaan
schittert het zonlicht nog één keer
door jouw prachtige lange haren
geeft…