1044 resultaten.
De bouwval
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.516 Wat spreekt gij tot mijn hart,
En wekt er droevig echo's op
Van weedom en van smart?...
't Is van van een vroeger lustpaleis
Z e l f sombre puinhoop thans,
En slechts herinrings avondrood
Ontgloeit het nog met glans.…
Naaste omgeving
gedicht
3.3 met 6 stemmen
3.602 De muur is klaar voor de
echo van je voetstap. Dit alles
blijft uit. Scherpte verlaat een
krom geslagen spijker. Dat wel.
Het veranderende omgeeft je zo
teruggetrokken, dat het je ontgaat,
er bijna niet is. Wat ga je doen
als je hier even weg bent.
---------------------------------------
uit: 'Garderobe, kleine zaal', 2017.…
Keuzes
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
543 Het regent
Druppels glijden als riviertjes tranen
langs de naaktheid van mijn raam
kil en koud lijkt nu de wereld
zoveel weken
zo'n gebrek aan leven
nog te gaan
Even toch
mijn jas maar aan
het masker in mijn hand
de echo kaatst in frases
terug naar mij
alles lijkt zo onherkenbaar
wie ben ik
en wie ben jij
Keuzes maken
op het…
HEMELEN
netgedicht
3.4 met 135 stemmen
493 alles
wat daar
bedacht was
en wat wij
van plan waren
ja het
overwinnen
van fysieke
beperkingen
door intimiteit
liefde en geduld
in een te leren
totale overgave
wij wisten
van geven
en nemen
stukjes van jezelf
kwijtraken in
andere standpunten
eigen meningen
totaal herzien
ja wij hadden
perspectief
en konden zo uit
de echo…
Papillon
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
459 Was zij een vlinder of een droomgezicht
de nachtwacht die mij als een vreemde gade
behoedt voor een te dweperig gedicht
van honing caramel met
chocolade
delicatesse 's nachts bij wierooklicht
Zij luistert zwijgend als een nimfnomade
de echo die narcissus' eigen
nicht
geweest zou zijn in haar ijl nachtgewade
was hij niet voor haar zoet…
Tot betere tijden
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
464 (Nóg raast hun echo voort, herhaalt wat zij niet weten.)
Duizenden meningen in het klad
maken waarheid nog niet waar:
te vaak vergeet men oprecht te calculeren.
Jij wordt alleen maar mooier door verschil.
Laat hobbyisten gerust hun ego's kleuren -
wees blij dat jij voldaan vertrokken bent.…
De berggeit
hartenkreet
2.0 met 6 stemmen
1.244 de geit kijkt neer, het dal
diep en wijd
daar woont de twijfel,
daar verstrijkt de tijd
hij zoekt in rots een spiegel
voor zijn naam
alsof hij zonder echo
niet bestaan, kan gaan
de wind gaat langs,
de lucht wordt
dun en koud
de vraag wordt zwaar
het pad wordt steil en smal
gebouwd
wat blijft staan en wacht
op zeker weten
zal…
Uit mijn bovenkamer
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
342 Zonder publiek geen echo,
dan rest slechts de dood.…
BLACK W. HOLE
snelsonnet
4.2 met 39 stemmen
1.775 In onze Melkweg zit een groot zwart gat.
Nu geef ik u te raden, beste vrinden,
wáár of dit fenomeen zich zal bevinden
dat Chandra’s telescoop gevonden had.
Tussen de sterren ? Neen, u bent abuis:
tussen twee oren, in het Witte Huis.…
Koud laat je me janken
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
2.091 aarzelend open ik mijn grote muil
stem mijn lied in witgrijze damp
grom mijn grieven tegen de lamp
die helderheid brengt in beneveld gehuil
verknipt toon ik mijn schaduwkant
als silhouet in priemend blauw gelijst
dat zielsverdriet naar boven krijst
verkracht onteerd en aangerand
lange halen smijt ik de argeloze hemel in
woest roep ik de echo…
Water halen
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
1.844 Uit de put klinken echo`s van mijn groet
als een dorpsgenootje langs mij loopt
het is dan net of ‘t water lachen moet.…
Drijfzand
hartenkreet
4.2 met 18 stemmen
1.173 Als een donkere schaduw volg je mij
Door weer en wind voortgedreven
Een echo die nagalmt in mijn hart
Als een aura die om mij heen blijft zweven
Mijn hoofd is moe van het denken
Jij hebt zoveel pijn achter gelaten
Mijn ogen regenen bitterzoete tranen
Lippen trillen maar kunnen niet praten
Alsof ik onzichtbaar ben geworden
Draden tussen…
De verwarring
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
579 De verwarring door gekte
in de familie, die zich verwijderde
als in een echo van stilte
waarin woorden zich verloren
leek immer maatgevend
in het voorjaar wanneer
gras groen groeide in weide
en in het najaar grauw kleurend
het natgewas vol herfstdauw
en misschien was er iets
van die verwarring
die de weemoed tekende
in herinneringsbeelden…
uitgelicht door de duivel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
679 zijn blinde enig oog naar
de kille stilte aan zijn voet
verankerd in betonnen grond
op zijn verroeste ijzerhoofd
huist een vergeten rare vogel
die dag door nacht al danst
met de duivel van het feest
nooit gezien en nog niet gehoord
de eenzame passant iedere dag
van ontucht onderweg naar huis
hoort slechts zacht zijn vonnis
als een echo…
geuren (Shakespeare-sonnet)
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.017 als ik de natte aarde ruik en schuil
klinkt plots een echo, roep van lang geleden
een duif misschien of toch een wijze uil
dan ga ik naar het bos, ben moegestreden
de boom verstoot het blad, de aarde mij
het spleen zal ik waarschijnlijk niet ontspringen
de herfst met al zijn geuren voelt dichtbij
toch zal ik van zijn kleuren blijven zingen…
REUS
netgedicht
3.3 met 14 stemmen
1.550 in duizeling glijdt door helder klanken
langs gouden snaren, als tinkend kristal,
de bronzen, diepe stem van de oerreus,
als vlas golft zijn haar in de wind,
met sterke handen klopt hij op de berg,
luistert verwondert naar de echo's,
hoort de bliksem donderrollen langs
elke ruige helling, tot diepe stilte,
zacht en schoorvoetend ruisend…
Eén tijd, één plaats
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
965 Zonder naam ga jij
geblinddoekt het bochtige pad
en de schelpen knersen zonder echo
geschraagd door jouw verlangen
steeds één tijd, één plaats te zijn.
Vluchtiger dan ik
wissel jij gedaantes als een hoed
en wist geschiedenis
voor zij geschreven is.…
Nick
netgedicht
4.1 met 15 stemmen
2.363 Mijn handen hebben zacht
de jouwe aangeraakt
en ik vond vol verwondering
herkenning in het hart
alsof de leegte slechts
gewacht had op jouw naam
ik rende schreeuwend
over naakte toppen
radeloos je adem na
die nevelde langs zuchten wind
in mijn gevoel stormde
de echo van jouw leven
blind heb ik gezocht naar licht
achter je neergeslagen…
Magie van de erhu
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
799 qipao
Realiteitszin verliezend
Begeef ik mij in
Magische wouden
Waar een glimp
Nog meer doet verlangen
Naar het witte schepsel
Dat alles is
En het hart doet overlopen
Van onbedwingbare
Lust voor het onbekende
Klanken sterven
Terwijl ik een uitweg zoek
Me weer meng in het grijze
Leven van vandaag
Maar de klanken
Versmelten
Als een echo…
Gedragen door een fluistering
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
553 ze verlegde een steen
omdat ze zich eraan bezeerd had
haar tred sloffend
haar schouders
alsof ingezakt
in haar doffe haren
de stemmen
van duizenden mensen geplakt
over niet willen deugen
over anders zijn
de echo van vader zijn stem
“stom geboren nooit iets bijgeleerd”
weerklonk in de diepte
van haar zijn
tot het moment
dat zij die…
'k Heb zoete liefde verdreven
poëzie
3.6 met 7 stemmen
2.434 Nog zingt in dorrende twijgen
een eenzame nachtegaal,
Dra zal, - daar de echo's zwijgen -
verstommen zijn weemoedstaal.
Wel is het stil daar binnen
maar ‘t is er rustig en goed;
en nimmermeer blaast op de tinnen
de wachter, met dartele zinnen,
een reiziger de welkomstgroet.…
Toen hij nog een koning was
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
605 De weelde
van de echo van zijn zucht
is als munt weer opgestaan
en heeft hem
met goud en marmer overladen.
Toch laat stilte zich niet doorbreken door praten.
Alsook de herrie bestaat bij gratie van de rust.
Een zuiver blauwe lucht,
of donkergrijs wolkenveld
dat in zijn hoofd nog als
deel van leeuwen is herkend.…
Nostalgie brengt mij huiswaarts
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
722 Een gapend gat
is als de wond waar ik
Omheen dans
Een afgrond waar
mijn hand de hemel
niet plukken kan
Waar dorre bloemen
mijn vermoeide aangezicht
ontsieren
en de echo
van lieflijke klanken
wegsterft
Ik vind ogentroost
klimmend tegen blinde
muren
in vale herinneringen
aan een zacht bemoste
bedding
waar ik mij te ruste…
Zo lief
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
503 jonge merrie zit zo lief naar zichzelf
te kijken, de kamspiegel tussen de twee
voorbenen vastgeklemd, braaf als een grote
hond die pootjes geeft en ze blijft maar
kijken, al ontploffen er granaten om haar
heen, al lopen er beeldschone hengsten
hitsig langs haar lijf, al vergaat eens
de wereld, onverstoord blijft ze opgaan
in zichzelf, zoals Echo…
De zevende dag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
522 Altijd de echo van Frits van Turenhout en Sport in Beeld.
De herinnering aan de dag dat iedereen zich verveelt.
Maar laat mij er maar over klagen en me afvragen:
“Waarom heeft een week geen zes dagen?”…
Winter
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
552 De wereld schijnt wat lichter van geluid
Een echo golft langs de besneeuwde bomen
Gelach, gegil, twee kinderen onderuit
De winter is dit jaar al vroeg gekomen
Breed glimlachend maak ik de beelden buit
En voel hoe snel mijn bloed begint te stromen
In plaats van hier te staan, achter de ruit
Had ik graag aan de ijspret deelgenomen
Voor even…
Het spoor naderbij...
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
744 (Een brug bouwen van Oost naar West,
leven tussen twee culturen)
Ik heb getracht
de echo uit mijn oor te wrijven
De letters tot een woord
te schrijven, van de kribbe
tot de min
Met kapitalen en schreven
het kille wit omarmd
Met koudvuur het hart verwarmd
van een levenloze steen
Ik heb gepoogd
het schrale licht te kleuren…
Dorpse vriend
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
598 Ik hoor de echo van het dodenlied
het is mijn antwoord op jouw zwijgen
een omweg via de muziek
die toetert naar de wolken
er groeit een dorp
rond jouw onschuld
een kerk dicht bij jouw hart
er staan koeien in de weide
ik proef de nasmaak van een levenslied
in iedere liter bier en in iedere druppel regen
rond jouw onschuld
zwemmen zwanen…
als stille getuigen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.160 stil kijk ik uit over het meer
het is of ik de echo hoor van
kinderen die hier lachten
zwemmend in het koele water
op de klapstoelen die qua kleur
wedijverden met het strakke
blauw van de lucht
zaten de tevreden ouders
genietend van hun bruinverbrande
kroost.…
Een moeder
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
758 een moeder
is ten einde raad
moe gestreden
veel zorg gedragen
vlucht ze in de nacht
het huis blijft heel alleen
ze schreeuwt verdriet
echo kotst in haar gelaat
pijn verkrampt zo van de pijn
een moeder
denkt ik kan niet meer
genoeg gemoederd
ik sta nu even stil
adem hijgt en loopt haar achterna
ze voelt zich zo belazerd
de foute…