983 resultaten.
Krokussen
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
730 Het heimwee naar een warme tijd
waar plots weer zoveel bloemen bloeien,
hoe is dit toch niet uit te roeien
maar komt elk voorjaar ook tot hier.
Een streepje zon en blije woorden
die hoop doen groeien en vol licht
de krokus opent en verplicht
tot verder kijken dan de winter.…
Het linnen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
974 Je denkt weemoedig aan liefde
zoals die er was in ’t begin
onmiddellijk in de kustplaats
van heimwee, eb en vloed
je woont daar
in het droomhotel van verlangen
naast de brief van een vreemde
uit een ongelukkig huwelijk geboren
alle waangedachten laten je los
omdat je het kind bent van een droom
in onverteerbare herinneringen
begin je…
nu is het herfst
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
503 de herfst doe z'n intrede
zeg maar gerust: de storm
en de regen rauzen over
een landje vol heimwee
naar dat mooie weer
van afgelopen maanden
onder de rode luifel van Bos
zitten we nog op het terras
maar al in onze regenjassen
huiverend voor de maanden
die nu worden aangekondigd
kijken we naar voorbij jagende
wolken en naar fietsers…
VERSCHEIDEN
gedicht
4.0 met 3 stemmen
2.812 Overbekend dit huis: de andertijds
maar onherstelbaar ingesleten klanken,
de tafel voor de vrome spijs en dranken
voorbij de stoelen, recht aaneengerijd
en ik – de eredienst allang ontwijd -
muitend in heimwee naar de oude banken,
niet wetend of ik bidden moet of danken
voor wat zich indekt in gedegenheid.…
Margrieten
poëzie
3.7 met 6 stemmen
2.546 En reder dan aan mensen
doe ik die elfen in ’t gras
het effen verhaal dat hij heenging
om ’t heimwee dat ik was.
Ze neigen bevreemd naar elkander
’t naïeve margrietenhoofd:
dàt hadden ze van de mensen
toch nooit geloofd.…
improvisatie
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
581 het park in de herfst
klinkt precies zo en
ik droom dat ik daar
met je wandel wat we
ooit hebben gedaan
in het geheim die ene keer
en nu ik de muziek hoor
de trompet en de piano
ergens ver weg
en lang geleden
denk ik
ja dat zijn wij
we zijn vrij
zo dichtbij
de volle maan
in een blauwe lucht
maar ook zoveel
heimwee…
Verscheiden
gedicht
4.0 met 6 stemmen
8.263 en ik – de eredienst allang ontwijd -
muitend in heimwee naar de oude banken,
niet wetend of ik bidden moet of danken
voor wat zich indekt in gedegenheid.
Verweer dat bij de open kist verstomt,
aan die mij na staan en mij zijn ontheven,
het kroost incluis tezamen uitverkoren.…
ons leven
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
522 terwijl we ons toch om tafels scharen
de stemmen oproepen van ooit geliefden
kijk de tafels zweven al een beetje
glazen rinkelen vol heimwee en verlangen
naar je vader,naar je oma
naar een goede vriend terwijl…
bewogen leven
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
733 spontaan,
gaan mijn ogen tranen
wanneer ik denk aan tijd
heimwee cirkelt banen
verlangen voert een strijd
mijn jonge leven flitst voorbij
waar is die jeugd
met al zijn mooie dagen
ik herinner mij momenten
van liefde en welbehagen
maar nu ben ik in mijn leven
veel meer op mijn gemak
want:
ouder worden
is wijzer worden
en dat heeft ook…
Horizonvriend
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
507 Even spatte de zon open
in de intensiviteit van het verlangen
het was lang geleden dat ik de zomerbloesem had geproefd
zintuigen die ik had gekregen door mijn heimwee
ik liep met je mee door het oorspronkelijk bos
bloesemvrouwen lieten wind waaien over landerijen
ik had je lief gehad toen ik op de wolken liep
maar alles bleek vergankelijk…
Lichting
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
449 Woorden van zee strekken zich in kalmte
heimwee is ontvankelijk voor zwijgende taal
in het voorafgaande ligt ontwaken
onze ontmoeting tekent zich
aan horizon van stilte
je spreekt over liefde
dat is natuurlijk dwalen
waar het hart spreekt van waarheid
is laatste echo: trouw
we stropen mouwen op
om de ziel te laten spreken
kom mee, dan…
Zomerse warmte
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
580 Zomerse warmte uit mijn eenzame jeugdjaren
herhaalt zich alsof ik nogmaals moet ondervinden
dat ik alleen ben in een drukkende wereld
die om handelen vraagt tijdens mijn traagheid
ik herhaal mezelf ook in hunkerende heimwee
waar het spelen als vanzelfsprekend is
alsof we kinderen van de zon zijn
nooit last van hoogmoed of eigenwaan
altijd…
dreven op de schaduw
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
791 schaduw van
het licht dat in de oude
wereld was gebleven
zelfs woorden hadden
hun betekenis vergeten
er was geen angst
het vreemde bleek
vertrouwd in het ervaren
ontmoetten ander paren
regen ons tot snoer
omcirkelden de tijd
voelden ons bevrijd
konden verder kijken
dan de eeuwigheid
raakten goddelijke elementen
keken zonder heimwee…
legenden vonken in de vlammen
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
1.372 je speelt heimwee
legenden vonken
in de vlammen
ogen dansen in het
vuur de schaduwen van
half ontblote mannen
akkoorden schreeuwen
van hun strijd, de pijn
die ze hebben geleden
het is de donkere
kant van het verleden
weerklinkend in verdriet
lage tonen zeggen niet
waarvoor er is gebeden
hoeveel de kinderen leden
snaren resoneren…
Dorpsgenoot
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
128 Sombere wolken braken
in bonte, blonde schaduwen
uit het hooggebergte—
een dans met de nieuwe liefde,
zoete heimwee naar beminnen.
In zijn betoverde hart
speelde het plezier.
Natte regendroppels
voor zijn zomerse tuin.
Geen duit op zak,
geen cent te makken.
Maar rijk van ziel,
fantasierijk in gedachten.…
Huizen in de binnenstad
gedicht
3.8 met 37 stemmen
21.917 Die huizen in de binnenstad,
waarvan je eens de sleutel had.
Elk wonen voel je als voorgoed,
totdat je toch verhuizen moet.
Je naambord bij een andere bel
en na wat weken went het wel.
Je treft je oude huizen aan
en kunt er niet naar binnen gaan.
Ze staan er nog precies als toen
hun huiselijke plicht te doen.
Ondanks de reuma in…
Geografie
gedicht
3.7 met 26 stemmen
14.811 Dit heimwee blijft nu wel voorgoed,
naar een landschap onderweg gemist
waarvoor je juist gekomen was
over de geysers van ijsland,
de gebroken glasvlakten van de poolzee.
Na dagen wachten in een onwennige ankerplaats
de zon zien rijzen over de grote oceaan.…
Een enkele wee heimt na
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
625 de zee loost zonder einde
het hoofd vol met gedachten
de meeste verdwijnen weer snel
als verse voetstappen langs de vloedlijn
ik laat ze maar komen en weer gaan
een enkele wee blijft heimen
zoals dat gaat bij hersenspinsels
in het land van Halfslaap
terwijl de regen al weer boogt
vlijmt één wolk nog scherp na
ik groet de dag, verwelkom…
CALYPSO
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
468 De vreedzame tovenares
ofwel lage godin
woont met haar dienstbare nimfen
op het onbekende
verlaten eiland Ogygia
soms ontvangt zij een god
van het Olympusgebergte
verwent hem dan gastvrij
met smakelijke maaltijd
blijft de eenzaamheid verkiezen
kunstig spinnen en weven
in de ruime grottenwoning
geeft haar levensvreugde
begeleid door…
Nostalgie van muziek
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
715 En zo neurie ik de zondag weg
met Jim en Roy, Elvis en Cliff
besef wederom maar weer dat
alles zo relatief is, maar missen,
Dat doen we het wel,
da’s ook heimwee!…
Maanvlinder
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
459 Dacht dat jouw stem klonk
wegzonk in toevalligheden
waar ik bij volle maan
de gulle liefde dronk
het droomkompas
opnieuw geijkt
Dacht dat ik
bekoring voelde
opnieuw beginnen
in beminnen
omdat ik je had losgelaten
en gekoesterd
gevoelens opgepoetst
in fris verlangen
maanvlinder
hoorde ik jouw naam
in de echo van de nacht
hoorde…
Ondoofbaar schijn
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
8 Hoe stil woekert de heimwee in de zwijgende spelonken
van het eenzaam denken, nu de herder ginds verschijnt
met zoete spijzen en met wijnen, rijkelijk geschonken,
terwijl de schaduw van de nacht maar langzaam iets verdwijnt.…
Tegenstrijdig
hartenkreet
4.6 met 11 stemmen
4.321 Heimwee naar een vader
Een fantasie vader
Mijn vader
Gemist
Een leven lang
Heel even mogen zien
Mogen aanraken
Mijn vader
Gepraat
Geluisterd
Verkeerde dingen gezegd
Verkeerde dingen gehoord
Mag ik dan geen fouten maken
Ik met het gevoel van een kind
Ik ben nog kind
Met een verlangen
Zo een groot verlangen
Dag in dag uit
Mijn…
wanneer ik
hartenkreet
3.6 met 20 stemmen
2.336 Wanneer ik hunker naar het leven
dat niemand mij nog kan geven,
wanneer het heimwee naar gelukkige dagen
mij naar de zin van het leven doet vragen,
laat me dan niet alleen
Wanneer mijn lach geen echte lach meer is
en ik met mijn vingers steeds je handen mis,
wanneer mijn geest geen rede meer verstaat
en mijn verstand mij in de steek laat,…
Denk met liefde terug
hartenkreet
4.1 met 16 stemmen
3.072 Ik mis ze vaak nog elke dag
dan speelt de heimwee me parten,
'k laat m'n tranen dan maar vallen,
want ze leven voort in onze harten.
Ik weet dat het niet mogelijk is,
maar 'k wilde ze nog zoveel zeggen.
Daarmee ben ik nu te laat
niks kan ik ze meer uit gaan leggen.…
Ik zoek en wil zo graag toch weten...
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
965 Ik zoek en wil zo graag toch weten
hoe and'ren leven met gemis,
hoe velen zeggen dat er verder
geen God en geen geheim meer is,
maar ik verdwaal in die geruchten
en vind mijn weg niet meer terug;
ik hoor en zie de vele kluchten
die 't heimwee diep bedelven moet;
maar willen wij nog wel écht leven
of zijn we hiervoor heel erg bang
en…
ansicht van weemoed
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
621 er hing een damp van mistroostigheid
over het water waardoor het zicht
beperkt bleef tot halverwege mijn weerzin
wij bevonden ons aan de kust van weemoed
daar waar tranen van eeuwen zich
hebben verzameld in een onpeilbaar diep
met zilte smaak op de lippen
als een soort van heimwee naar vervlogen leed...…
Chuck
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
1.178 de oude jas, het lange sluike haar
een grauw gezicht, getekend door het leven
een monument door grote haast omgeven
geen tijd voor rauwe stem en een gitaar
een allochtoon werd echte Hagenaar
zijn geest is in de tijd van toen gebleven
in jaren van een onbelemmerd zweven
de heimwee sluipt door heel zijn repertoire
muziek ontstijgt het Haagse…
Spiegeling
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
671 gloed over het verlaten strand
Kabbelende golven ruisen zachte woorden
ze dansen zich tot een roes van schuim
Het zwarte zwerk knipoogt heldere sterren
Een meeuw krijst de magie uit het hemelruim
Een briesje fluistert een zweem van herinneringen
Haar stem streelt kozend terwijl de wereld zwijgt
Ze gaat over in een elegie vol lyriek en heimwee…
Vannacht dwaalde ik
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
574 vannacht dwaalde ik
door het bos van het stilzwijgen
waar de bomen
weemoedig aan de heimwee knaagden
de kruinen hoofdschuddend
zichzelf miskenden
en de bladeren
- veel te vroeg -
hun laatste greep verloren
ik zocht wat rust
nu de spanning met rasse schreden
als schokgolven mijn lichaam kwelde
er was een open plek
een bron van helder…