1739 resultaten.
Gedicht voor een verloren liefde
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
751 Niemand rook de geur van je liefde
niemand wist
van de nachtegaal op je tong
of dat er hinden door je schedel holden
en bloemen zich in rijen
achter je adem verschansten.
Ik klampte me vast aan je lichaam
tussen kruiden en schoven
werd je blik een verre wolk.…
Beuken
gedicht
2.6 met 19 stemmen
7.102 je zou van elke dag iets
moeten overhouden, vandaag misschien
het beeld van beukenstammen, zoals ze
langs de weg gestapeld lagen en je
hun binnenste kon zien dat leek
op het vruchtvlees van pompoenen
of de plek waar ze onder
een dunne sneeuwlaag stonden,
wat iemand zei, bijvoorbeeld,
dat het naar prinsessen rook
en iemand anders dat het…
observant
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
444 grijs licht
ontwaart mij mijn wereld
ik tuur de tuin in
nog niet veel beweging daar
ja, twee vissen in de vijver
een grote bruine
en een kleine gele
versuft door de koelte
het windmolentje
draait maar langzaam
vanochtend geen witte rook
uit de schoorsteen van de overburen
zwoeligheid wil mij de deuren laten openen
het buiten…
Ik lig weer vreedzaam in het gras
poëzie
2.8 met 4 stemmen
1.375 De nieuwe lente is aangebroken,
Met zonnewarmte’ en vogelzang,
Met bloemen en met zoete roken,
En immer rijker welt mijn dank.
O heerlijkheid der heerlijkheden,
Onpeilbaar is mijn dankbaarheid,
Nog immer bloeit het zonnig heden,
Het bloeie tot in eeuwigheid.…
wacht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
472 open je scherm
en wacht af
er komt iets
een paar woorden
zeker nu het herfst is en
je elk moment dood kunt gaan
althans dat zou kunnen
zie de meisjes in de regen
en praat over eskimo's
zoveel woorden sneeuw
wij zoveel regen en water
blijf wachten
de rook die van je sigaret
omhoog kringelt
lost op in miezer nevel…
Frank
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
544 zorgen in 't water
zodat zij zich ontvouwen kunnen
laten doorgronden, schoon gewassen
voor de tijd van later
Zij geeft haar dromen aan de wind
daar zij zullen stijgen tot grote hoogtes
waar verhalen elkaar ontmoeten
totdat zij ze slapend hervindt
Zij plukt haar liefde in het bos
geeft zich onbevangen over
aan hetgeen dat komen gaat
rokken…
Zijn troost
gedicht
4.5 met 2 stemmen
9.233 Men heeft je niets beloofd bij
de geboorte;
maar overlast, het roken en het
drinken tot in de ochtend,
de volle maan die van de lucht afglijdt
en scherven in je armen -
je hebt die dingen zelf bedacht,
verwacht dus ook maar
geen erbarmen.
------------------------------
uit: 'Goya als hond', 1999.…
Ik ook
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
489 Rook van een opvlammende sigaret
is liefde een zucht, gesteun
vuur dat fonkelt in de blikken
een zee die sterren weerspiegelt
een zacht vel dat hardheid omsluit
licht dat op gloeit, opbloeit
schepen naar een veilige haven leidt
waar witte vrouwenborsten wachten
als duiven, koerend, lokkend paraderend
Ik heb jou liefgehad en werd bemind
het…
weemoed
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
436 het is het stille lege nest
op de schoorsteen
de blauwe sluier rook die
over de daken reist
de overgroeide kuil bij de rivier
een vogel die in de verte roept
de verdwenen zandweg
de afgepelde oude verflaag
het is een dag
vol nevel en dauw
de beklemmende middag
het stuurse zwijgen
het dorp dat nooit
mijn dorp werd
de korst van afstand…
Gedicht voor Oekraïne
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
519 Ik zie de beelden vallen,
knallen
voor haar ogen,
zwart
Een vlag in vlammen,
geen as zichtbaar
De rook over en weer
een herhaling van gevechten
uit boeken vergeeld
De laffe zot schreeuwt
vanuit zijn stoel
De daad zo bruut en zinloos
Waar geen liefde
kan wonen
Hoe ze vallen,
de beelden,
zo sterk
levend geworden
De kracht van…
Steen voor steen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
932 ik bak de
stenen zelf weer
heb genoeg geraapt
met wat voor handen was
uit rotsen die een
levenlang partij beloofden
in voegen slechts een fraaie
schoorsteen deden roken
de fundamenten delen we
steen voor steen zal
ik gaan bouwen met specie
om samen van te houden
zie je ogen in het
nieuwe licht verschrikken
door de open ramen…
uitgepraat
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
406 Ik graaf met handen van rook,
maak een graf terwijl ik droom van vertrek.
Alsof ik een huis ben
dat langzaam scheurt bij de fundering.
En toch…
weet ik niet eens wat het probleem is.…
wat ik niet zeggen kan
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
487 het is het lege nest dat op
de schoorsteen achterblijft
de blauwe sluier rook die
over grauwe daken reist
de overgroeide kuil bij de rivier
een vogel in de verre verte
de verdwenen zandweg
de vervaalde verf op kozijnen
een dag van nevelige dauw
de middag die in stuurse stilte verstikt
het dorp waar het windstil is
de korst van vervreemding…
Proost
netgedicht
1.9 met 15 stemmen
1.680 De waas trok je rimpels recht
en de rook bracht het verleden,
verschaalt als bier en de cologne,
waarmee je me wist te overreden.
Ik zit weer in mijn kroegje,
terwijl de ochtend van haar liefde zingt,
die ik hier ooit heb gedronken
en waar ik nog regelmatig op drink.…
nomade
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
774 Bewegen doe je in spreidstand
En dansen op het slappe koord van
Hypotheses en vermoedens
Doorheen zand en woestenij
Over de gegolfde daken heen
Je bent weerloos en toch ongekwetst
Je kijkt me in de ogen
En zet je weg verder
Door de voorsteden en minaretten
Je kruipt waar gaan niet kan
Je zengt in het zonlicht
En zelden rook je een sigaret…
Oud Papier
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
983 Soms heb je woorden aangestoken,
om zo je gedachten in rook te zien opgaan.
Soms heb je foto's verscheurd,
om zo de pijn in stukjes te verdelen.
Ik wou dat ik dat nu kon doen,
om zo mijn lasten te verlichten.
Maar de inkt is nog nat,
en de teksten ongelezen.
Maar jij bent er wel,
om mijn woorden aan te steken.…
Moederdag
hartenkreet
2.8 met 21 stemmen
5.708 Vergeet-me-nietjes
Een schattig bosje
Erg toepasselijk
Maar meer ook niet
Het is verwerkt, zegt zij
Ze moet nu verder
Desondanks voel ik verdriet
Haar moederdag is blijvend anders
Ontbijt op bed verleden tijd
Niet samen op, geen peukie roken
Geen kopje koffie of simpel ontbijt
Dit is alweer de tweede jaargang
Haar man rust zachtjes onder…
de filosoof
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
883 hij kijkt me
wezenloos aan
over de rand
van zijn afgezakte
oude bril met
mistige glazen
de wijsvinger
recht voor de neus
alsof hij naar
de hemel wees
en wilde zeggen,
mij nemen ze nog
niet te grazen
de plek
door rook gewolkt
omvat zijn
denkend bestaan
zoveel gezwegen
zelfs dichtbij
het diepste gestaan
ach,zei hij…
Troosteloos
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
667 zandstralende
schurende scherpte
schrijnt
in hoopjes
tegen het glas
hier veegt het oud papier
in knispers over een voorbije zomer
ritselt het vergeten verhaal
over ondersteboven tafels
opgewonden schermen
en standjes
niet te troosten
parasols hebben hun rokken gestreken
in zedigheid
daarachter plaagt de zee de kust
vleit en komt…
ze was mijn grootmoeder niet
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.040 dat had ook nooit gekund
want ze rookte sigaren
dikke sigaren, en dat viel op
want zij was klein en mager
heel mager en klein
wij noemden haar moe
ze was de grootmoeder
zonder kleinkinderen
het gaf niet, ze had ons
de straatkinderen
die haar sigaren zagen roken
en haar moe noemden
moe en haar hond
die had ze wel, een hond
haar…
Uitzichtloos
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.217 bovengekomen
gooit hij zijn wilskracht
over de balk
uitgeredeneerd
de letters opgegeven
tot het maken van een woord
schijnt de opgedroogde horizon
door 't uitgekauwde spinnenrag
levenloos naar binnen
zuigt al het leven uit hem
als door de leegte omstrengeld
in 'n vage mist
draait z'n laatste peuk
neemt 'n stevige hijs
baant de rook…
vonken
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
847 als je mij wilt vinden
zoek me waar bulderen
van wind en golven
spreken overstemt
op de tast in de nacht
in de schaduw achter mij
langs een zijweg van het leven
waar land in water overgaat
ergens op het wereldrond
op een grens van eind
naar nieuw begin
als je me gevonden hebt
breek mijn handen open
zie de vuurstenen
ik ketste ze, rook…
Zachtgesloten
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
660 En bij mijn nieuw gehakte beeld
ontbreekt zomaar een neus
geen kans voor parfum en voor rook
graniet is niet poreus.
Wel duidelijk aanwezig
zijn de zachtgesloten monden
geduldig in een boog
de hoeken schuin omhoog.…
wonderlijk
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
723 Ze droeg haar lot, zocht, rook
de geuren van haar moeder en de verloren
gast met reebruine ogen.
Zo kwam het dat ik met verbazing keek
mijn leven lang,
en het leek
of ik nog niets begrepen had.…
Biotoop van een kroontjespen.
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
582 Oud leer,
de geur van was
massief
en zwaar eiken
met ebben ingelegd
verduisterende,
damasten gordijnen
Victoriaanse
boekenkast
spiegel met facetglas,
gouden lijst
zweem van rook
een stenen pijp
een koperen gegraveerde
snuifdoos
oude inkt,
een zilver hartje
als boekenlegger
koperen bureaulamp
op zware voet…
De dood
netgedicht
3.3 met 26 stemmen
2.255 Schimmen deemsteren
tussen uiteenbarstende slierten rook,
alles vermorzelend op hun pad.
Een lichtstraal wordt langzaam gewurgd:
nooit bereikt hij zijn doel.
De zwarte nevel trekt op
en laat kale, grijze muren achter:
duisternis, leegte en kille dood.…
Een duizend harder
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
635 de weg waar iemand liep
loopt nog steeds
op de diepste stilte op aard
de lucht was zo blauw
vanaf de bovenkant
alles werd anders
met de rook naar de hemel
vlinderde dood een duizend harder van de torens
op volle snelheid
we zullen herinneren
geliefd, herinnerd, gekoesterd
altijd in ons geheugen
vandaag, morgen
we zullen altijd…
Je rest in as
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
713 ik zag rook
wellustig kringelen
speels nog net geen vuur
je nam de tijd
in luifel en plafond
dekte vlammen af van binnen
wachtte op de wind
tot het uitslaan
eindelijk kon beginnen
vocht je weg
naar buiten en was
door water niet te stuiten
ze hebben je gesloopt
tot in de diepste krochten
jouw warmte met hun kou bevochten
je…
In vroege maartse dagen
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
823 weer bloesem jij
in vroege maartse dagen
jouw wit en roze hopen
zomers vrucht te dragen
nog zijn de nachten koud
als maan en sterren warmte vragen
vernevelen en rook zijn jouw behoud
zij zullen ochtendvorst vertragen
bloei schoonheid op het land
als ook de bijen vliegen is het
intens de lente weer genieten
voel ik jouw oogst al in mijn…
knietjes knookten
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
855 ze ademde
vergane glorie
knietjes knookten
in te korte rok
donkere uitgroei
in de blonde lok
ze klassiekte
een vergeten mode
wiebelde op hoge hakjes
trippelde te kleine pasjes
fluisterde een haags accent
snoepte iets te vaak gebakjes
verkeerde in de
hoogste kringen
maar haar val kwam snel
die cirkels zijn gesloten
ze probeerde…