1549 resultaten.
Onder de oppervlakte
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
750 Er is meer diepte dan zij laat zien
en een fonkelende helderheid
niet alleen onder de oppervlakte
maar bij elke voorzichtige benadering
een vage schijn in rimpelloze breekbaarheid
In haar glanzend web
onthaalt zij ieder nieuwsgierig oog
een spiraal waarin
ik vaag herken
de lijn van schepping
Een tedere aanraking maakt mij bewust
van…
Excuusschaduw
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
516 je bent
de woorden
uit het boek
van vandaag
voorzichtig
aan het
kalligraferen
in de nieuwe huid
ik zie alinea’s
ontstaan in
de stukjes blanco
ontspanning
die de zinnen
laten om een
dialoog mogelijke
te maken
emoties hebben
vaak geen
eigen herkenbare
pennenstreek
meestal een
apart gebied
dat rimpelend
de diepte ingaat…
Over Zee
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
911 Ik sterk mijn armen,
een wals,
in het zwakke zonlicht,
laat mijn gevoelens gaan,
met het gezang,
het mysterieuze gefluister,
over zee,
waarnaar ze zullen verdwijnen,
in de wilde diepte van de oceaan…
Waterspiegel
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
750 Verlangend naar mijzelf staar
ik naar de rimpeling
Zich herhalend als een Echo in mijn hoofd
Verliefd, verloren
Met één blik onwetend mijn noodlot achterna
tot de roerloze oppervlakte verandert
in een immense rimpeling
evenwicht wordt tegenwicht, vergeefs
op weg naar het onbereikbare
blijkt schijn mij te bedriegen
de diepte in gezogen…
weg met de winter
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
1.362 geef de dagen weer lengte
geef bomen weer blad en wangen een blos
Laat schaatsers verdrinken,
de diepte inzinken
Mijn god....
ik heb het gehad met de kop van Jan Bos
Niets is zo mooi als de dood van een sprinter
daarom zeg ik;
Weg met de winter!…
De kosmos
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
466 vele heelallen
zij heeft zich
gekleed met het gruis
van de schepping
als lichaamsdracht
met tijdloze kracht
de dood omgord
als teken van
persoonlijke vrijheid
en intrinsieke macht
in het tot leven
relativeren van
bestaan doorlopen
wij alle stadia
die de kosmos ook
moest gaan om dan
bij het scheiden der
tijden te beseffen dat diepte…
Tektonische dromen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
483 nog triomfeert
je lach maar
chaos diept
allengs het graf
waarin wij zonder
overleg verdwijnen
vaste grond
is ons ontnomen
door tektonische
dromen over
ongegeneerd misbruik
van geld en macht
waar sky
the limit was
verdween de shit
in het grote
blauwe gat dat
ooit de hemel was
rücksichtslos is er al
eeuwenlang gedumpt
voorraad…
Dolend
hartenkreet
3.8 met 11 stemmen
1.034 Ik duik wel eens in de diepte.
Soms loop ik door een rookgordijn,
en stap ik met zevenmijlslaarzen
door een onbekend moment,
tegen de wind in.
Aarde en hemel bewegen.
Bid en doe maar wat,
op hoop van zegen.
Ik kan krachten verzamelen
en staan als een rots,
als een dolle tekeer.
Sla een deuk in poëzie.…
Lazen ogen mee
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
521 zij wisten de vocalen
snel naar boven te halen
maar in het fijne werk
waren ze niet zo scherp
daar speelde de lach
met mimiek een
doorslaggevende rol
begrepen worden was lol
pas toen zij echt
iets wilden zeggen
probeerden dat met klanken
uit te leggen lazen ogen mee
kwam er diepte in
communiceren en voorbij
de grens van nu konden…
Gelittekend door pijn
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
511 het voelt
als prikkeldraad
en haalt me open
jouw goede raad
scherpt punten aan
waarover ik zal lopen
jij bent niet het
fluwelig type dat mijn
weerbarstigheid zal strelen
deelt gewoon
kordaat de lakens uit
zonder te bevelen
het lijkt een compromis
maar contracten zijn
er tot op heden niet
diepte is genivelleerd
de hoogte hebben…
De Engelse Sonnetten, 3. De val
netgedicht
4.2 met 21 stemmen
1.206 Verwrongen gezichten,
bulderende stemmen, de diepte,
de koorts, het zweet, het bloed,
de allesomvattende leegte.
God, sinterklaas, kerstman, school,
vrouwen, sex, vodka, muziek,
vervormde gedichten, de zilveren saxofoon.
De reizen, de zon, het strand,
de jungle, de bergen, de steden,
de klippen, de golven, de val.…
pijlloos
netgedicht
4.2 met 18 stemmen
775 verzachten
ik geef het kleur met grootse tinten
zoals de natuur ons aldoor schenkt
het is mooier dan alleen het naakte
omdat echtheid uitsluitend
weet heeft van schoonheid en niet
aan enige duisternis is gewend
maar hoe ik ook het beeld
tot puurheid wil verfijnen
met tederheid vergulden
na elke aanraking lijkt het goud
in een pijlloze diepte…
Verward
hartenkreet
4.0 met 21 stemmen
2.284 Het kent geen diepte.
Het is een gevoel.
Iets zonder benoeming.
Zonder reden of doel.
Ergens waar niemand komt.
Een donkere stuk.
Waar je al je angsten voelt.
Er rust een hoge druk.
Het kent geen vreugd of liefde,
Noch haat of verdriet.
Met geluk duurt het maar even.
Vakantie waar ik niet van geniet.…
Zon en maan
gedicht
3.7 met 22 stemmen
16.079 Met een donkere zucht uit de diepte,
Met een kameraadschappelijke lach van opzij,
Met een schrille kreet in de wolken.
Elk woord opent de verte
En ruikt de vruchten van geordende plantages
En ruikt cellulose en staal en triplex
En ruikt de inhoud van de tijd.
Wat een stiltes, wat een orkanen!…
Winterse stramheid
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
446 zacht kleuren
de jaren die ik
In je ogen zie
de diepte van je lach
een huid vol
seizoenen waar
zomer nog bloeit en
oogst naar volrijp groeit
geen spoor van
winterse stramheid
van leden door kou
en gladheid van heden
je straalt een
vrolijk sportieve
ambiance die nog tot in
de late uurtjes kan dansen
klaar voor een echte
winter…
De wadden, een werelderfgoed
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
1.745 Vanaf het vlakke land schittert
de oversteek naar het wad, waar vele
ruiterstokken als één statige zeemansrug
de diepte voor ons peilt
het één zijn met de noemer, de geest
van het besef het broze en tegelijkertijd
het gezwel dat groeit langs polders en kwelders
om zich tenslotte te manifesteren
in een ongekende schoonheid
doch is elke…
- Rook trekt voorbij -
netgedicht
4.4 met 61 stemmen
758 overwinteraars
door de grote diepte
uitgeput
de wintergasten moeten kunnen rusten
ongestoord
word gewandeld, gefietst
tevens in het winterparadijs
waar voetstappen in het sneeuw
hun eerste indrukken achter laten.
Overwinterend schuw waterwild
heeft zich handig weggestoken
en al meesterlijk vermaakt.…
duistere stilte
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
493 kijkend in de diepte
zie ik in de duisternis
mijzelf weerspiegeld
op de bodem van de hel
met de vlammen die mij verteren
het water naar mijn lippen
en de aarde die onder mij scheurt,
reik ik in verstomde schreeuw
naar het licht en snak naar lucht.…
Nagoya kasteel
poëzie
3.9 met 7 stemmen
2.481 Nu wil de eeuwige zwerver overvaren,
Zijn rust bewaren midden in het meer,
Welks oppervlak de schichtige winden vlieden,
Waarop geen kelken drijven, uit welks diepten
De muren rijzen, steil en afgesloten
Zonder een poort; gezonken zijn de boten.
--------------------------------------------------------
uit: Verzamelde gedichten, deel…
Anoniem
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
597 ik heb baat bij jouw schaduwwoorden
die vlinderen anoniem om me heen
als wegwijzers van aard
tijdens de nacht
(laat mijn waterogen gaan,
op zintuigen van daar naar hier,
van ’t ogenblik)
tiktak, luchtig gevulde uren getuigen
door de nacht van adem
in mijn oren kleppert de klok
een slapeloze muze
mijn diepte gaat ver
jouw schaduw verzacht…
Het meer in mij
gedicht
2.2 met 9 stemmen
6.838 Het is een woord, waarvan de diepte anders is.
Je kunt erin verdrinken, maar je gaat niet dood.
Zijn oorsprongen verwisselbaar? Alles stroomt
ook naar boven, want wateren zijn van hun bron
al evenzeer de bron. Begin dat nooit begon.
Eeuwig is er een rivier,niets blijvends, tussenin.
Mijn meer is niet beneden.…
Een duidelijk gezicht
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
745 heb slechts de kleuren
wit zwart gebruikt
wilde de verf
verdunnen met tijd
op groot paneel
schilderde ik het toneel
van mijn dagelijks leven
kon de scene geen diepte geven
werkte met
schaduw en licht
maar aan de personen
ontbrak een duidelijk gezicht
profileerde emoties
met scherpe contrasten
mijn grootste kwasten
kwamen niet…
De reiger en de wind
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
525 Er roffelt regen op het water
een reiger in de golving van het riet
heft zijn kop alsof hij iets voorziet
wisten wij dat liefde weg zou drijven
toen een zomerstorm in onze lijven zeilde
en langzaam zwol tot windkracht tien
er roffelt regen op het water en ik zie
die reiger in de kromming van het riet
waar ik de diepte van woorden peilde…
Op zoek
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
525 raad niet mijn gedachten
als ik naar buiten tuur
vaak is het ook voor mij wachten
zwijgen lijkt dan mijn beste buur
overbruggen van diepte
naar een heldere klank
is meestentijds afhankelijk
van een onzichtbare kracht
meestal wordt het beheerst
door eenvoud op zoek naar macht
of chaos die door aderen jaagt
en hard wil vertalen naar…
Wat ik het meest lief had ( P. )
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
721 Alles, wat ik eens,
lief had
is verdwenen,
in de diepte
en leegte
der beleving.
Er was,
naast het analyseren
en optekenen,
één grote liefde in mijn ziel
der leven overgebleven.
Ik werd, en word namelijk
stil in de stilte.
Het is het eigen,
dat ik voluit omarmde,
waarin zij zich
thuisvoelde en voelt.…
Jouw zondvloed
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
473 de diepte van jouw zondvloed
is voor mij onpeilbaar, de stroom
te sterk en het moment triggert de tijd
ver voorbij onze afstand
we liepen in lege ruimtes
ontvreemdden de zwaartekracht
vermenigvuldigden onze
handen en kaatsten
de dagen erna terug in
het boeket dat verloren in het veld
vormloos van de dood werd verlost
god was eentonig…
Mijn rusteloze en zwarte ziel
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
725 Langzaam daal ik af in de diepte
Van mijn rusteloze en zwarte ziel.
Een uitweg zoekend naar de zon
Verduisterd door mijn sombere gedachten.
Strak staar ik voor mij uit
Onbenaderbaar voor iedereen.
Liefde komt niet binnen,
Liefde geven kan ik niet.…
Adagio
gedicht
3.2 met 5 stemmen
4.952 Zij hadden mij voor deze taak gekozen
omdat ik verder durfde overhellen
dan zij die als de dood de diepte vrezen.
Soms wist ik niet meer waar ik was gebleven,
begon mijn arbeid, met geduld bemeten,
opnieuw te midden van de glinsteringen.
Ik ben alleen. Ik lijd een dubbel leven.…
Beklonken en verdoken
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
501 Jij danst rond prille eenzaamheid
aan de kolkende rivieren
van een verdoken droomland
je verlangt naar de onthulling van het geheim
in dichte duisternis zonder enig licht
maar de stem geeft geen geluid
adem brengt slechts sereniteit
om de diepte van jouw afgelegenheid
te ontwaren
hoor je de echo van jouw leegte
het intieme vacuüm van…
zie mij
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
598 ik zag voor het eerst diepte
in de verte van haar blik
ontmoette haar
even was er een kier
kijk mij hier
leek zij te zeggen
een open gebaar
met zuchtende slik
pas nu dringt het tot mij door,
hier keek een kind
even uit de wind
weg van een dwingend koor;
was zij wel ooit bemind
tot het moment, hiervoor
hoe zij dat ervoer
kan ik…