1819 resultaten.
De scherpe kantjes
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
497 ben ik de druppel
in een regenbui
het blaadje dat
dwarrelt op de wind
een spelend kind dat
zand het einde vindt
ik voel hun
eenheid in bestaan
het samen gaan in
tal van vormen
om zo leven zijn
gestalte te geven
waar harmonie
als warme deken
de scherpe kantjes
laat verdwijnen van
donkere schaduw als
zon te fel gaat schijnen…
Herfstblues
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
544 Herfstdraden dragen druppels
tussen zon
en schemerluchten
ademen voetstappen
op het zachte pad
bedekt met kleurrijk sterfte
zij draagt het leven op
aan de geboorte
van een nieuwe tijd
fluisterend stil komt de natuur
tot een grijze rust
stil maar wereld
er ligt hoop
in elk gestorven blad
dat heimelijk de aarde kust…
Een tweede huid
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
475 ik hoorde
de lucht leeglopen
met een sissend geluid
de regen kwam
van boven en ik
stak mijn handen uit
water spatte alle
kanten op en vormde
snel een tweede huid
die mij omsloot
intiem deel maakte
van de losgebarsten bui
ik voelde mij
niet nat als eeuwige
bijkomstigheid
maar zag kringen
uitnodigingen zingen
door druppels…
menslief
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
634 profileer je niet
wees slechts het begin
en eind van eigen kunnen
als je geaard bent
door jouw vaste voeten
zijn de roots van lang geleden
als de rafels van vandaag
er hangen druppels aan
gevormd door vreugdekreten
twinkelend gerangschikt
tussen tranen, vol van pijn
elke laag van dit bestaan
draagt reeds de kracht van
verdergaan…
drijfvermogen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
428 op de heenweg
lijk ik te verdrinken
in neerwaartse stromen
ik daal in weemoed af
om diep te zinken
en weer boven te komen
de laatste druppel
valt met onbedaarde
zwaarte in een
lentebries bij vlagen
de tijd achterna, fris herboren
als voorbije dagen
ik doorwaad poreuze aarde
tot innig hemelgloren
wat wilde ik je ook alweer vragen…
opklaring?
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
468 halverwege valt de ochtend in
het slot van de middag, gloeit
het kind nog na in volwassen tooi
voelen handen een koude keel
dooit het aan een gesloten hemel
waar alleen druppels zwaar genoeg zijn
schaduw zonder zon, lang genoeg
om te overleven, alles gezegd hebbende
blijft de geest tegenwoordig
totdat tegendeel gemeengoed is…
Nattigheid
netgedicht
5.0 met 25 stemmen
432 ik regen maar
de druppels
in mijn hoofd
spatten niet op
ze vallen
amper maar
vloeien samen
in meanderen
volgen het
hersenprofiel in
hun kronkelende
systematiek
vaag kleurt het
visuele centrum
de regenboog die
buien begeleidt
naast de
gangbare emoties
zoals haat en nijd die
mij soms overkomen
ik voel wel
nattigheid…
Onvindbaar
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
610 Het landschap dat zich in bochten wringt
Om niet op te vallen, om er niet te zijn
In een hoek weg te duiken, te schuilen
In een schaduw van schimmen
Schuchter, schuw, luw, leeg, vaag, vaal
In licht dat zelfs geluid doet dimmen
In lucht die nevel druppelings doet druilen
Met tranen van doorzichtig kristallijn
Daar, waar een zwarte vogel in stilte…
Duister
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
553 Dikke druppels spatten uiteen.
Waar ga ik heen..?
Ik verlies zicht.
De deken van regen zo dicht.
Even verroer ik mij niet.
Wacht ik tot jij mij ziet.
De regen, de wolken, het duister.
Ik luister…
Je vingers haken zich in die van mij.
Je bent dichtbij.
Maar toch, zo ver weg.
Dat ik niks zeg……
HETEN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
479 iedereen wil geheten worden
zowel ‘s avonds als in de morgen
al hoe klein ook of hoe groot
iedereen wil zich
gezien weten
niet als levend dood
iedereen wil gewoon
erkend zijn
een vogel in een vlucht
die ene bij in een zwerm
die vis in een school
een ster in de nachtelijke lucht
iedere druppel draagt bij
aan een heilzame regen
iedereen…
LAIS CCLXXX
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
603 Het telt zichzelf als druppels in een plas.…
Scherven van jouw storm
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.030 Een last die zich opstapelt,
Met een druppel te veel op mijn netvlies,
Waardoor alles soms onscherp wordt.…
Reis naar binnen
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.164 Daar weet ik mijn vrijheid geborgen,
in de kelk van dit leven
wil ik opgenomen dromen:
als een druppel
in mijn eigen oceaan
zwevend in het licht
kom ik altijd ergens aan.
Overal wil ik zijn, ben ik de weg
die naar het uitzicht leidt,
ik ben binnen
en raak me nooit meer kwijt.…
nooit
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.124 ik hoef geen vleugels
voeten hebben al moeite genoeg
om mezelf niet te passeren
liggend laat ik met warmte
de krampen en de druppels komen
vleugels voegen daar niets aan toe
dromend zwaai ik naar
een hollende jongedame
stuur haar een kushand
rustig meisje pas op de plaats
anders mis je wat je mist
open die verbeten knuisten
vervloei…
Morgenster
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.052 Gestolde druppels nachtbrokaat
hechten zich aan de morgenster
die vaag ontwaakt uit mijlenver
tussen de dauw en dageraad
met pastellen floers omvlogen
rijst zij vanuit een schemerzee
gehuld in prisma negligé
door paarlemoeren golf bewogen
zelfs de zon lijkt glans verloren
zich te schuilen in haar pracht
als door een mysterieuze kracht…
gedicht
hartenkreet
3.2 met 10 stemmen
1.286 bevrijdende woorden
in een gedicht
verborgen tranen
op mijn gezicht
gekleurde stralen
van een lach
een vluchtig beleven
van een dag
kleine druppels regen
zullen rusten op mijn huid
speelse kleuren van de regenboog
zullen dansen op het geluid
van duizend krachtige vleugelslagen
ik ben mijn eigen antwoord
een begrijpen van uitgesproken…
en zacht pulseert de dood
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
1.316 druppels kleuren
licht, het regent
duizend rozen
harten scheuren
warmrood, en zacht
pulseert de dood
handen breken
in verleden tijd
vrijen weer vandaag
kom ook morgen
want de uren
gaan zo traag
keer het leven om
neem een andere horizon
verlaat de dromen
ontwaak toch
uit de slaap en laat
de dag maar komen.…
Waterval
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
1.917 Druppels rollen naar beneden
een sensuele waterstroom
uit een lang vergeten droom
kristallen van een ver verleden.
Sneller, het ritme jaagt op
tot een opzwepend tempo
en in een heerlijk adagio
bereiken ze de langverwachte top.
Voldaan bezinkt droesem
op de bodem van de rivier.…
toen de maan het morgenrood verscheen
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
1.001 bolletjes sneeuw
hangen te drogen
als de regen valt
kou is onvermogen
omdat kristal
geen druppel trouwt
om samen
neer te vallen
te smelten in een plas
hoe het was,
hangende koppen
naast de knoppen
in groene lussen
van de dood, lente
op steenworp afstand
toen de maan
het morgenrood
verscheen
de gele zon
weer gloeide…
Seconden zonder eind
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
2.090 Zo was ook deze dag een druppel op de eeuwigheid.
Met af en toe seconden zonder eind.…
glazen ogen
netgedicht
3.2 met 30 stemmen
838 jouw adem
al jaren weggezonken
maakt de zomer, de bloemen koud
want niets dan schaduw
roept het vluchten, de zware druppels
losgelaten
weg van ogen, de oude woorden
lichaamloos, dwars door wind
voorgoed verlaten, het kind in armen
de stilte, ver en lusteloos
jij geeft niet meer of nooit geweten
het praten huiswaarts
dichterbij…
Ook tijd kan rijpen
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.076 Neem me niet kwalijk sprak hij
maanden heb ik gezwegen
de laatste zoete druppels uitgeperst
mijn bloed smaakt bedroeft
Op de geschilferde schaal
ligt vers fruit geplukt van
bomen waar vogels nestelen
waar ik met gekruiste armen
kan rusten tegen het schors
en dorst zich laat lessen
Laat me spreken te lang
heb ik mezelf verzwegen.…
Dat zij dat was
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
996 Aandachtig keek ze
naar dat wat ze zag –
of dacht te zien
misschien
kon ze het niet
opwellende tranen
druppels op het glas
Dat zij dat was…
rugslag
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
1.242 boeiend,
zo plat op mijn rug
op het vierwielig bed
tussen mijn ogen en het plafond
een fles, een lamp, een fles, een lamp
een stem , een fles, een lamp, een fles
waarom duurt de gang zolang
de lamp bleef achter in de gang
ik zie alleen nog de fles
er galmt een stem en druppels
ze sluipen door de life - line
ze druppen me zoet…
J.
hartenkreet
4.1 met 17 stemmen
3.118 Men wordt niet met een wijzerplaat gemeten;
de druppel die ons diep doordrenken kan
vindt niets te winnen in de zee, en dan,
wat valt daarin te winnen dan niet weten ?
De eeuwigheid die hij voor ons bestond
ligt nu als deel van ons naar achter open.
Hij is slechts op het pad vooruitgelopen
en heeft dat onbekommerd afgerond.…
zacht pulseert de dood
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
644 druppels kleuren
licht het regent
duizend rozen
harten scheuren
warmrood en zacht
pulseert de dood
handen breken
in verleden tijd
vrijen weer vandaag
kom ook morgen
want de uren
gaan zo traag
keer het leven om
neem een andere horizon
verlaat de dromen
ontwaak toch
uit de slaap en laat
de dag maar komen…
weemoed
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.250 Weemoedig kijk ik voor mij uit,
naar de druppels regen tegen de ruit.
Ik staar zonder te verpinken,
waarom weet ik niet,
ik voel me net een schip,
dat begint te zinken.
Niet dat ik iets tegen mij heb,
neen, maar het is allemaal teveel,
mijn energie is weggeëbd.
Mijn lach verdrongen,
mijn hart verwrongen.…
Restant
gedicht
3.4 met 10 stemmen
6.732 Licht is er over -
iets blijvends
boven de rots
water en oever voorbij
niet van een kleur
maar alle kleur houdend
hoog in de mist waar de regenboog,
de pauwstaart schitterend stijgt,
iedere druppel een parel
aan een van de vindende vingers
die de dag als blinde tastend
als een blinde spreidt.…
Zacht pulseert de dood
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
476 druppels kleuren
licht het regent
duizend rozen
harten scheuren
warmrood en zacht
pulseert de dood
handen breken
in verleden tijd
vrijen weer vandaag
kom ook morgen
want de uren
gaan zo traag
keer het leven om
neem een andere horizon
verlaat de dromen
ontwaak toch
uit de slaap en laat
de dag maar komen…
ja
netgedicht
3.4 met 25 stemmen
623 alsof we druppels zijn
jij en ik
uit de ochtend geboren
in wit en blauw
zei ik
we kunnen
door de velden waaien
en weer huiswaarts keren
ons uitstrekken tot zee
en strand
‘of tot twee vogels
in volkomen stilte’
zei jij
‘ik zal de zon
op jouw lichaam zien en alle
dagen je ziel’
en ik glimlachte
om wat jij zag
daarna…