1451 resultaten.
Toen bliezen de poortwachters op gouden horens
poëzie
3.5 met 8 stemmen
3.156 Toen bliezen de poortwachters op gouden horens,
buiten daar spartelde het licht op 't ijs,
toen fonkelden de hoge bomentorens,
blinkende sloeg de Oostenwind de zeis.…
Sneeuw
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
596 Stilletjes loop je terug over het bospad met sneeuw en langs slootjes met ijs.
Naar huis
snakkend naar een warme kop melk met anijs,
met in gedachten om morgen weer terug te komen
en opnieuw over het fluwelen bospad te lopen.…
Als ijs adert in bevroren ogen
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.127 Als ijs adert in bevroren ogen
en koude angst wurgend
alle liefde dood
Wanneer afgrijzen en weerzinwekkende voel
brandt als vuur in een gesloten hart
en prikkeldraad de huid omvelt
Als haat opzwelt en de keel dichtsnoert
Dan zie je beiden
ieder een kant op gaan
Was eens de liefde mooi en bloeiend
Teloorgang gedoemd
Zwarte bloemen ijzen…
Warmt ijs met koele ogen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
530 jij bent bedrogen
gevlogen zijn emoties
agressie vol gevoel
lijkt je enig levensdoel
ik heb je hand genomen
in ontdooien zijn
schuchter de eerste
woorden gekomen
over uitglijders
kou en kilte in
een theatraal leven
van nooit om elkaar geven
nu warm je ijs
met koele ogen
langzaam smelt in
tranen woede weg
komt klaarheid
in…
Alles van de wijs tussen zon en ijs
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
530 denkt hij
de grissende hand
van het boerenland
och; wie bemerkt het in deze
negorij denkt hij
onverstoorbaar als altijd
wanneer hij al dat
moois voorbij ziet gaan
dat hij
niet kan weerstaan
pakt de zweep en slaat daarmee
het paard dat
hinnikend van schrik
op het verkeerde been gaat staan
alles van de wijs
tussen zon en ijs…
de ijs-oude vergetelheid (L.O.V.E.)
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
412 verliezen kan;
dat er een grens is ‘an
welk beeld op het plein mag blijven
staan:
alles in strijd met Artikel 1
moet rapper dan snel heen-
gezonden worden naar
de ijs-oude vergetelheid.…
ijs en weder dienende mutsen
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
720 O Don O'Van!
Heer van...ja van wat eigenlijk?...
enfin
Een halve eeuw...wat zeg ik...
zestig jaren zonder grijze
haren te krijgen van talomaanwezig wereldleed,
alwat madame Nature
van haar Grand-Mère
op onze mondiaal
een en andermaal
getransformeerde
tot massa's biomassa
in haar schoot
heeft te verstouwen
aan, ik noem een…
De dichter
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
709 In het donker
schuilt de Dichter
in de gloed
van het vuur
dat de kamer
schijnt te verwarmen
maar 't ijs
niet smelten kan...
Zijn gedachten ver heen,
naar zijn diepste geheimen
die hij zo goed kent
maar niet vinden kan...…
Eindejaarsvlucht
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
1.978 De nachtegaal trilt het winterwit
uit het vroege morgenkleed
in een waas berijpt en strakke snit
vleugelt hij zorgenbreed
door een asgrauwe dageraad
door breekbaar grijs en olmenlaan
tot aan de rand van het bestaan
waar de tijd geen tijd beslaat
Daar verdampt zijn verenjas
buigt zijn vlucht naar nooit meer terug
het koele ijs en het geknakte…
Oude jeugd
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
1.721 Mama, je haren worden grijs
ze krullen golvend in een dans
bekronen met hun zilv’ren krans
je lief gezicht als een ereprijs
Je ogen kijken door beslagen ijs
doch het staren krijgt geen kans
het vuur te doven in hun glans
dus schitteren ze zichtbaar wijs
je vele rimpels worden oud
ze plooien zich in diepe rust
moe van wat je hebt aanschouwd…
hoogmoed voor de val
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.016 hortende tonnen grijs,
slenterend op trompetgeschal
slepen hun aangeslagen tanden
naar een nakend einde toe
de Alpen rijzen – sneeuwig nog, sereen –
en bergen hun stijgende lijnen in dalen,
weidse valleien; hopen op het ijs en steen
een bevroren vloed van weggeëbde dieptes
blauw als de blakende einder
het gekrompen harnas kraakwit;…
Vannacht
gedicht
3.1 met 49 stemmen
23.991 Ze lagen onder dun zwart ijs;
de een zag grijs, de ander blauw.
Ik heb ze op het gras gelegd,
dat hard onder mijn voeten brak,
hun lijfjes droog en warm gewreven
en ze mijn adem ingeblazen.…
In rood gedood
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
491 je hebt de zee
zien komen
steeds meer water
tussen duin en
de verte van je dromen
ze bloeide tot
schuimwitte bloemen
die in lange rijen
omsloegen met
donderend geluid
zon weerkaatste
op ontelbare botten
die de vloedlijn
markeerden als het
vroegere kruiend ijs
bizar beschreef zo
dood het sterven
der mensen in een
niets ontziende…
Blauwgrijze kou
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
430 zijn
zongekleurde
levenskracht met
een stralende lach
waarvan het
altijd wel een
onsje meer mag zijn
toch kan
ook jij verstillen
bevriezen in
doorzichtig transparant
dat geen ruimte laat
voor een warme hand
onbereikbaar
opgesloten in
blauwgrijze kou
die een lente
nodig heeft om
eindelijk te ontwaken
in nieuwe kleur
het ijs…
Poes
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
916 Ondanks dikke, lange, zachte vacht
geen zin om buiten te komen,
poes voorspelt een koude winter,
maar sneeuw noch ijs kunnen haar deren.
Sint en kerstman, vindt ze enge mannen,
ze houdt de wacht en jaagt ze weg,
bromt en klauwt en bewaakt het raam,
maar is een schatje als ze spint.…
hij die geen naam draagt
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
695 de winter ging aan
wijdopen
in het nachtland
van afwezige rozen
in het water
tot ijs versteend
behangen met dichterswoorden
stond hij
die ik liefhad
ik was zonder gewicht
toen ik op mijn tenen
de zwarte lucht streelde
en zijn stilte liet rusten
in de wind
wolken schreven ijsvogels
op zijn schouders en lieten
sneeuw dalen…
Gebroken
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
900 Als brandhout wordt de liefde aangewakkerd
Droog en vurig is haar aard
Gloeiend is de hitte van de hartstocht
Zwaaiend is de scherpte van het zwaard
Knetterend springen vonken
Loeit de kracht door ’t verliefde lijf
Smeulend gloeit het steeds weer verder
Tot ik plotseling verstijf
Koud tot op het bot
IJs in alle hoeken
Giert de wind…
ROADBOOK
netgedicht
0.8 met 4 stemmen
548 De wereld is van ijs
Door dubbele, valse tongen
Zijn wij uiteen gezongen
Ik Dakar, jij Parijs
De wereld is grauwgrijs
Ik, troostvrouw, jij troostjongen
We slaan op watergongen
Meeuwen doen het gekrijs
Dat ik niet van mijn lippen krijg
Ik schrijf met schelpen in het zand
Hoe of het tweepersoonsland heet
Dat ik nu te verliezen dreig…
Weer klinkt het lied
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
491 hun woorden
bevroren tot ijs
door een gure
wind gedragen
tochtten zij kilte
door het paradijs
waar tropische
emoties bruisten
felle blikken
huisden in het
smeulend vuur
van omfloerste ogen
stilte brak
de eerste schrik
paniek vluchtte in
chaotische taferelen
zij drongen met velen
naar te weinig lucht
hun vlucht
is gevangen…
Zijn laatste vacht
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
427 permafrost
nog is er geen ontdooien
ik voel je kou
droom witte vachten bij
het grijsblauw van je blik
in ogen die
de verte weten in
het sneeuwblinde vergeten
het universum kruisen
in vertwijfeld zoeken naar
wat noorderlicht als tegenwicht
nog lacht de poolbeer
in zijn laatste vacht onwetend
welk vreselijk lot hem wacht
kruiend ijs…
Het Waterhoentje
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
650 Het Waterhoentje
Aan de Korte Prinsengracht
stond een vrouw
die eens mooi moest zijn geweest
Aan haar zwaar verzorgde uiterlijk
zag ik dat ze dat nooit had kunnen
vergeten
Ze keek verbeten
naar beneden
en gooide
met veel kracht
grote stukken brood
Op het ijs
vastgevroren en wanhopig
zat een waterhoentje
Midden in een kring…
Wintermusje
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
857 Wacht je tot het ijs gaat smelten
tot langzaam de dooi begint
wacht je, eenzaam wintermusje
op de milde lentewind.
Wacht je op het nieuwe voorjaar
op het lengen van de dagen
droom je van een warmere wereld
vol van licht en welbehagen...?…
EENZAME UITVAART
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
633 Alle kleuren op ’t palet
Zijn geworden een vuil grijs
Grauw de winter en gekrijs
Meeuwen in ontferm gebed
Tevergeefs in gang gezet
Want je bent al koud als ijs
En het laatste eerbewijs
Samen met een klein boeket
Werd gebracht door een poëet
Van wie ik de naam niet weet
Schilder, dichter, kunstenaar
Van de waanzin tekenaar
Kerfde met…
De koelte voorbij
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
533 ik wist de oase
in het woestijnrode zand
een wijzende vinger
aan gods groene hand
hij wuifde met palmen
de koelte voorbij
waste de voeten
van jou en van mij
zacht kleurden de kleden
rust in zijn huis
kou van de nacht
brak het ijs bij hem thuis
maande de nacht
tot kristalhelder schijnen
voedde ons stilte
liet spanning verdwijnen…
In rood
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
614 Het lentegevoel doet denken aan jou
vol van ingehouden kracht verstild
niet vanwege het groen maar het wit
van verdwenen sneeuw en ijs op de sloten
Jouw gezicht omkranst met rood goud
krullend omlaag vallend en omhoog eruit
sproeten, gekuste schoonheidsvlekken
op een geurende, gekarnde zachte huid
Hoog boven het plein sikkeneuren
de statige…
Niemand deed mee
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
547 vroeger met
emmertje schepje en zand
was op het strand
het rook en voelde
weer net zo als toen
maar mijn hand
was te groot
of de emmer te klein
het zand
wilde niet bakken
de vormpjes te fijn
ging later naar zee
maar de golven
waren verdwenen
wilde springen
hollen en zingen
maar niemand deed mee
pas in het warme zand
met ijs…
Winterzon
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
791 Het ijs wil de vorm van de eeuwigheid
wel kennen en de trage schaduw
van de dood houdt nog vast
wat gezien wil zijn en gehoord.
De winterzon breekt de kou
in kwetsbaarheid en ademt warm
een zachte blauwe horizon
tot ver in de kindertijd.…
doorschijnend
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
523 de wereld is hard
hij vergaart ijs in bonte vormen
groengepluimde bomen en een woud
vol gevaar
waar ben ik dan?…
trage inkt
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
537 buiten graadt het vijf boven nul
het recht de zekerheid tot waar
het ijs zich manifesteert in klompen
van ruw ballast, als baldakijnen
van het schoonste laken in wit
tot soberheid van kleur, het damast
stevent af op een niet-ontwaken
het ijlt in het geeuwen van rust
het adert in stromen van zwijgzame
leergierige momenten, het doopt
de…
Gordijnen van satijn
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
611 Bergtoppen aangeraakt
Op handen gedragen
’t Licht valt door kieren
en verspreidt zich aan je voeten
Door woorden verwond
Middels veren gestreeld
De wind slaakt een zucht
warmt jouw blanke handen
Treden vol levenslust
Dalend en verend
Wapperende lakens
voelen als een deken van ijs
Oh…..beste vriend, zing voor mij
vanuit je hart van…