1421 resultaten.
HET WIL
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
508 Het wil haar niet in letters zien vergaan,
Het wil niet horen meer maar voelen
hoe het licht haar op zijn tong vertaald
tot woeker, brandmerk van bestaan.
Het keert de woorden, egt het veld,
en zeist de metaforen van het land:
in het strelen zal haar omvang stralen.
Het weigert u haar verder te beschrijven.…
Herfstgedachten
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
411 Zoals de herfst nu bladeren doet dwarrelen
en hen doet vergaan om humus te worden
voor weer een nieuw bestaan,
zo weten we allen wat eenzaamheid is
en trachten we weg te lopen van vragen
die te groot zijn voor een antwoord.…
BOMEN ZIJN ALS ...
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
563 die eeuwig lijken te bestaan
of tot armetierig kreupelhout
de kracht van woorden die nu niet meer
maar ooit menig mens bekoorden
soms sneuvelen de grootste eiken
en overleeft het kreupelhout
dat weerbarstig is en niet hoeft te wijken
wat het sterkste is zal pas later blijken
en zal voor altijd beklijven
zo is het ook menig gedicht vergaan…
Vlucht voor den duivel
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
471 Hij kent uw wens, het fel verwaand,
en streelt het vuur dat is vergaan.
Wie in zijn schijnsel onderligt,
vergeet zichzelf — en ook het licht.…
sterren zonder waarde
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
478 de vele verbroken beloften
ver voorbij de zeven sloten
doorgestoken en achteloos
verstrooid als bedoelingen
als maaiende bewegingen
boven gladgestreken gras
als het weggeblazen blad
in de hoop aan de randen
belandt door omwenteling
na de wisseling van tijden
geleidelijk aan als compost
glorieus en verlost vergaan
onder anderen en de…
Aswoensdag
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
332 Dit alles zal toch ooit vergaan:
de mooie dromen en het dwaas vertoon,
maar laat ons hoopvol leven
want niets is hier gewoon
maar alles is gegeven.
Vandaag willen we herbeginnen:
een assenkruisje op ons hoofd
ten teken van vergankelijkheid
maar dat niets voorgoed is gedoofd;
laat ons bewust leven in deze tijd.…
Alles lijkt gewoon
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
20 De sterren bleven aan de hemel staan,
Ook de wereld is niet vergaan,
Toen jij ’t leven met mij verliet,
Mij hier alleen zonder jou achterliet.
Alles rondom mij gaat gewoon voort,
Lijkt alsof er niets is verstoord,
De tram gaat gewoon, net als de tijd,
Maar ik, ik ben jou kwijt.…
MEIREGEN
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.014 de meiregen valt met bakken
uit de lucht de prunusbloesem
wordt losgeweekt treurt om
snel vergane glorie laat kopjes
hangen ziet op de begane grond
vloed aan regenwater dringen
bij rioolput de merel dempt zijn
gezang minder uitbundig soleert
hij bezwerend naar betere tijden
wisselvalligheid grijpt mijn lurven
neemt me stevig in de houdgreep…
Jugendstil
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
1.200 er draait een draad om haar heen
van goud en licht alsof de spin
weet heeft van haar daden, voordat
de koude in haar hart winter begint
zij schommelt onder de iep op en neer
haar zorgen weg in dromen en lang
vergane daden, stof dat poriën vult
terwijl doden rond de boom marcheren
de weg naar huis is niet meer lang…
Tot liefdeslang
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
993 hart, mijn stem
mijn liefde mocht je
geen halt, geen rem
Mijn angsten zweeg je
mijn pijn, mijn zeer
mijn liefde kreeg je
zo veel en meer
En liefde groeide
van hoog naar top
en liefde bloeide
hoog en hogerop
Maar liefde en wij
geen fout, geen spijt
bleek toch voor ons bei'
geen eeuwigheid
Want liefdes verwelken
en liefdes vergaan…
pijn
hartenkreet
3.6 met 14 stemmen
2.290 pijn die niemand ziet
is stil verborgen verdriet
daardoor gaan hemelse dromen
soms aan jou verloren
beheerst het doen en laten
moeilijk over te praten
laat jouw lachen vergaan
in het huilen van een traan
pijn is nooit te meten
gaat langzaam aan jou vreten
toch pogen mensen in lijden
anderen met een lach verblijden
dit zou ik willen…
Nachtgedacht
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.180 Daartussen niets dan flarden,
vergane deeltjes van de ziel.
Daarbuiten enkel barsten,
alles voelt onstabiel.
Een nacht,
de vlek die voor de zon kwam te zitten,
en vervolgens wegsloop.
Een kracht,
energie die mij wou verhitten,
en daarna binnenkroop.
Ik zal het woud doorkruisen!…
Onteigend
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
1.887 ouderlijk huis
De traan op de wang
Stroom afgesloten
Behang afgescheurd
Blijven rondspoken
Wreed afgekeurd
Huis onteigend
Vriendschappen kapot
Bewoners vluchten
Uit hun toekomstig krot
Boor in de grond
Als allang overleden
Alles slechts om een
Snelweg te verbreden
Zakdoek aanbieden
Zonder munitie
Vaarwel zeggen tegen
De vergane…
slechts een schim
netgedicht
3.6 met 17 stemmen
752 afgebrokkeld
vreet elke minuut
zich vast in de aarde
grijze sporen
stijgen weerloos tot
stuurloze, ontwortelde kreten
in een effen blik vol regenslag
uitgeteerde wangen
kronkelen in vergane dromen
schuren langs meedogenloze bomen
wanneer tussen morgen en avond
de dood waait in verzegelde ogen
en zich opsluit in een droge mond…
Abortus
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
1.792 Ook dit sonnet zal het wel zo vergaan.
Nog vier, vijf regels en het is voltooid.
Maar dan, laat ik het daarna nog bestaan?
Ik denk niet dat ik met mijn schrijven ooit
iets toe zal voegen aan een lach of traan.
Ach, wordt niet alles ooit eens weggegooid?…
de gedachtes voor het slapen gaan
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.398 alleen de sterkste blijft bestaan
blijf maar bij me als we vergaan
we zijn slechts een schaduw op de muur
we zijn aan het spelen met het vuur
ik ben degene die blijft leven
alles wat ik heb dat zal ik geven
ik vang je als je gaat vallen
ik ben de redder van ons allen
de pijn raast overal om me heen
ik ben sterk maar sta alleen
nergens…
Verjaren
netgedicht
3.2 met 20 stemmen
10.638 Schudt losse haren uit je vacht
het is weer tijd om te verharen
herfst meldt telkens weer de jaren
waar je zelf niet eens aan dacht
de vier seizoenen zijn vergaan
zij zullen in ‘t verleden dringen
als jij je wolvenlied laat zingen
in ‘t schijnsel van je nieuwe maan
en langs de jouw gelopen sporen
op het gladde levenspad
- gelaten... of…
druk
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
814 gourmet-groenten
een kilo voor ruim 27 guldentjes
sla rucola, ijsberggekoeld
slechts 17 gulden de kilo
tussen alle rijkgevulde super
marktkarren sta ik, verdwaasd
door de hoeveelheid hazenpepers,
kalkoenen, ganzenlevers,
tournedos, liflaf-filet varkenslapjes
al dan niet dradend in een rollade
ik wacht gewoon nog even
tot dit jaar vergaan…
Het bedrog
netgedicht
4.0 met 24 stemmen
4.036 Vergane aandacht van roze
De blik is niet meer
Het gevoel van niet te missen
Mis ik keer op keer
En als wij ter ruste liggen
Gedwongen ineen
Is de lepel sterk verbogen
Stijf en hard ben jij alleen
En als ik je aanraak
Gewend jouw schaterlach
Schok jij wrevelig
Zeg je wegdraaiend goedenacht
Maar in de ochtend uren
Ben jij lief en…
Puin van het verleden
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.045 Belevenissen nog te klein,
doen me versteld staan,
muziek vervult mijn droom,
totdat ze 's nachts vergaan,
zuchtend vestig ik mijn hoop,
op de altijd schijnende maan...…
Advertentie
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
1.840 Ik heb een verrassing voor je
ik weet eindelijk wie je bent
je woonadres is me bekend
Wees gerust, ik ga je niet vermoeien
geen lezing, wat is aangedaan
of hoe het dat meisje is vergaan
waarmee je dacht te mogen stoeien
Ik heb een verrassing voor je
je krijgt terug wat je ooit gaf
ook al ontliep je toen je straf
Welnee, je zult van…
Scheur
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
1.062 Voorbij die eindeloze dag
werden alle dagen nameloos
de verscheurde nachten slapeloos
en zie ik zoals ik nimmer zag
Het vergane beeld
van stap en stem en aangezicht
nooit meer door zon of maan belicht
de bloedende wond die nooit meer heelt
We zwerven doelloos door de uren
door een stil bevroren leven
oorverdovend haar stil verdriet…
grijzend herleven
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
603 kippen zonder koppen
narazend kallend
verstoren de ritmiek
van de grijze massa
wegdobberend op lauwe golven
de hersens besmeurd
wordt de grijze massa
geelgroen gekleurd
bloederig fladderend
breken vergane woorden
een stabiele geest
ooit gelukkig geweest
Koppen herzoeken hun kippen
Vreemde vogels helpen
Met kwakkende penselen
Geelgroen…
Alles wat ik adem
netgedicht
4.4 met 16 stemmen
1.005 langzaam
oud, in het vergane licht
blaas ik nevel buiten de wereld
en kijk naar het stilstaan
van de schemer
wij hadden samen de nachten
en ik weet mijn liefste
de stilte kwelt
tussen het raam
van zon en maan
verraadt mijn geween
de eerste uren,
de dagen van toen
koude druppels in mijn hals
sterren als oud zilver
boven…
Romeinse villa
hartenkreet
3.2 met 6 stemmen
2.138 ofschoon je glans
in alle dorheid is vergaan
klim ik je heuvel op
tussen uitgeteerde mozaïeken
rust je naam
de zon brandt nog eeuwen je faam
pijnloos scheurt je marmer open
wespen zoeken in de wonde
naar het opgedroogde leed
maar langs verweerde stenen
groeit eenzaam een perzikboom
bijna devoot beroer ik zijn droom
zelfs een vijgeboom…
Gevangenis
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.563 Kapot
In brand gestoken
Mijn hart verdort
In duizend stukken gebroken
Verteerd
Zwart gekleurd
Mijn ziel weggerot
Door gevoelens verscheurd
Leeg
Langzaam vergaan
Mijn lichaam overgebleven
Alleen ´t lege omhulsel zal blijven bestaan
Alleen
Niemand om me heen
Mijn leven verlaten
Tot ik uiteindelijk in ´t duister verdween
Verdoemd…
Blozend blad
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
732 Het loof bloost diep in de nerven
zwerft argeloos dromend omlaag
naar aarde waar roemloos vergaan
de glorie van dood zal verwerven
bomen strekken zich kreunend uit
bedreigen met naakthouten staken
de storm die hun botten deed kraken
en het wortelgestel pijnlijk trekken
nevel versluiert als illusionist
de realiteit van het zicht
waar niemand…
Poep of Europa
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
766 Zonder ons is al veel vergaan
neem dicht gevroren water van januari
en inzage van sterftecijfers in februari
Te laat om nog wakken te slaan
Zwijgt de viskwekerij hier dood
dat het de helft scheelt in verjagen
van ijsvogels die vijvers belagen
Dan maken ze slim poep van brood
Ooit drong op congres te Parijs
één aan op uitroeiing van de soort…
Oktober-blues
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
620 Oktober strijkt zijn mistgordijnen
op het kale stoppelveld
waar zomerglorie is vergaan
en spint zijn eerste winterdraden.
Aan de verweerde kloostermuur
bloeit de laatste herfstroos.
Het bronsverkleurde najaarsbos
ruikt naar vergankelijkheid
en het korten der dagen
stemt mij triest en lusteloos.…
Bijna herfst
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
532 Maar volgende jaren zal het hen beter vergaan
dan zullen ze allemaal in de zomer
in volle glorie in het zonlicht staan
en zullen alle bijen met hun willen vrijen.
Zo anders vergaat een mensenleven.
Het kent wel een lange volle bloei,
maar daarmee is het ook gedaan.
Het sterven is het einde,
zo is het ieder mens gegeven.…