1300 resultaten.
toen ze belde
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
806 ik opende een brief van duizend woorden
op zoek naar het bericht over die weemoed
waaraan mensen sterven.
helaas: geen woord
toen belde jij...…
Halsmisdaad
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
1.139 moord met voorbedachte rade
slachtoffer is lang aan het lijntje
gehouden benauwd voelt hij
het touw verstrakken het donkert
perspectief is met de noorderzon
vertrokken schuld en schuldbesef
staan hand in hand belangstellend
toe te kijken weemoed komt op
en klaagt spijt vermant zich
plicht is een roepende in de woestijn
schijn en wezen…
wachten
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
639 wolken kwetterende spreeuwen
vervuld van felle onrust
zwermen in het late zonlicht
een vreemde kilte
ruist door de bomen
met lange schaduwen
herfststormen komen
razen en jagen
door dorre bladerkronen
luchten vol
woest weemoedige muziek
zoete geur van afbraak
op mistige ochtenden
ontwaakt de wereld traag
onder een deken van schimmig…
Eenzaamheid.
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
898 Ik heb wat peper op het eten,
wat weemoed in vandaag gedaan.…
de reiziger
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.029 De reiziger staat stil
Zijn blik overwelft de gehate vlakte
Hij wikt de taal van zijn geheugen
Het lied des vaderlands
De reiziger leeft in gemeenschap
Met auto, bus en trein
Groet de nederige passanten
En de bloemen aan het venster
De reiziger is een held gelijk
Loopt gezwind over het water
Peilt de weemoed van de vissen
En de achterdocht…
Op pad
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
1.193 Bodem in beroering, nacht maakt plaats voor dag
en dauw geeft de ochtend weemoed. Een brede gloed
rolt zijn oranje loper uit en kleurt een nieuwe morgen.
Onder het treurgeboomte twee vroege zielen
de hond voorop, geestdriftig in galop
en hij – misschien een dichter – vol gedachten
door het park.…
Schildklier
hartenkreet
3.2 met 12 stemmen
2.293 Ik heb nu wel een redelijk alternatief
maar voel weemoed in mijn onderbewuste
en heb heimwee naar mijn schildklier in ruste.…
Ochtend in Toscane
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
1.119 Door de halfgeopende blaffeturen
van mijn pensionkamer, badend in rust,
bekijk ik vol weemoed de tufstenen muren
van het oude dorp op de heuvelrug.
Ik verdrink mij in stilte en bucolische pracht
welke dit land der latijnse geleerden biedt
en schep genot in het einde van de nacht
begroet de tuinier die zijn bougainvilles begiet ……
Bloedmooi
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
1.470 met mijn ogen
door die kaarsverlichte pracht
Met een lach vroeg ik haar naam
waarna ik mijn hand liet verkleven
aan de mooiste vrouw die zeven
tango's danste daar die nacht
En we dansten hoge benen
op een dansvloer die ging zweven
en haar ogen zochten liefde
veel meer dan ik had verwacht
Onverwacht vroeg zij mijn naam
die ik met weemoed…
Advent
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
659 Rorate zingt mijn ziel vol van weemoed,
verlangen en ontroering.
De zon die ondergaat en het licht
dat even nog wil dralen
doet iets trillen in de kamer die in schemer
wordt gehuld tot straks de nacht
voorgoed de dag doet vergeten.
Rorate, ik verlang naar Jou.…
En je blijft
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
649 grond te kussen
geeft een giraffe
drinken uit jouw hand
is als spelen in het zand
en onze jurken trillen
worden doorzichtig
in de optrekkende geilheid
verliezen we het zicht
op een omhelzende werkelijkheid
en zweven samen zachtjes
op het ritme onzer dromen
naar het land van warmte
waar we verlangend smelten
achter onze weemoedige…
Verwaait de jazz
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
573 een flard gesprek
en uit een open raam
verwaait de jazz
een trompet geeft nog
wat weemoed aan
de bas dreunt
huizen verder weg
en uitgelopen teer
verhindert het verkeer
zijn snelheid uit te razen
de lucht is zwaar
van zomer en geel stof
de bomen stuiven
luizen lekken vocht
dat plakt op autoruiten
voel de hitte zinderen
er spelen…
Toch blijf ik van de heide dromen
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
593 Toch blijf ik van de heide dromen,
al groeit de weemoed met het uur
en gaan herinneringen komen
aan wat ooit gloeide als een vuur.
Als kind kon ik verloren lopen
in 't purper en het gouden licht
maar later leerde ik te hopen
en groeide ook het vergezicht.…
Stille morgen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
771 Geen zilte spoor op het aangezicht,
enkel de stilte en het fletse licht
van de door weemoed omfloerste morgen.
Geen traan meer te ontwaren,
geen zichtbaar bewijs van verdriet.
Alzo houdt de stille morgen
de bitterheid verborgen
van zieletranen die niemand ziet.…
schaduwdans
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
781 ik vul jou, mijn dichter
aan
met woorden
die uitgesneden liggen naast houtnerven
en waar de vloer, vastgeworteld
zijn schaduw geeft
speels mijn armen
rond jou schetst
ik weet niet of ik nog iets
zeggen wil of dat ik de bloemen verder
draag
naar buiten
de nacht vol weemoed
met wind en de onzichtbaarheid
van mijn dromen
je…
Liefde.
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.019 Ik denk soms met weemoed aan die tijd,
Want dat fijne gevoel... dat ben ik kwijt.…
Largo bij sneeuw
netgedicht
3.4 met 13 stemmen
631 Wit en langzaam nog veel witter
daalt er iets van boven neer,
zingt van stilte, wentelt, wemelt,
adem stokt en ziet plots weer
hoe de mensen langzaam lopen,
heel behoedzaam en alert,
groeten niet of haast onmerkbaar
bij de koude winterpret
die de dagen vult met weemoed,
- kindertijd is ver van hier -
maar 't verlangen blijft in leven.…
Holbewoner
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
534 Toen er een ziel kwam
in zijn nachtmerries,
en vleermuizen vlogen
bewogen door de nacht
las hij de brief van zijn moeder
liet tranen in hout branden
folterde zijn geweten
met schuldgevoelens
wilgentenen aan de rand
van het meer, dat spiegelde
herinnering vol oude poppen
verweerde weemoed in de nacht
met als slot het schimmenspel
van…
Zomeravond
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
627 De zomeravond valt zwoel
over de groengezegende zomertuin
mystieke flora snakt naar regenwater
groente wortelt dieper in oorsprong
van eenzaam plantaardig bestaan
onder de begieting van de mens
honingbijen bestuiven zoete bloemen
geur van weemoed omringt het licht
van een volmaakte volle maan
ik wandel langs de borders
van het tuinpad…
Herfstbladeren
netgedicht
2.7 met 15 stemmen
582 De weemoed speelt door de nerven die
scherper in beeld zullen komen.
Mijn hart durft nog niet echt, maar zal ook
moeten leren de vreemdheid te verdragen.
Wie kent al de mensen, wie kent zichzelf?
We leven omgeven door een groot mysterie.…
Winterdag
poëzie
3.3 met 3 stemmen
1.204 Luid sloeg mijn hart, van weemoed zwaar.
Fel blies de kille winterwind
De loverloze lanen door.
'k Had willen wenen als een kind,
't Was of die wind mijn hart bevroor.
Toog ooit zo bleek, zo stil een paar,
De wegen langs met droever zin?…
te vroeg ontnomen
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
2.533 verscheurend was het afscheid
het ging ook veel te snel
ik wilde het niet eindigen
maar het lot deed dit wel
met vochtgevulde ogen
kijk ik weemoedig voor mij uit
zonder goede reden
stapte jij ertussenuit
zoveel geschikte dagen
die jij kon vullen met je lach
ik moet het accepteren
dat je het einde eerder zag
pijnlijk is de voortgang…
Oude vriend
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
920 We zijn elkaar met de natuur
op het eiland in jouw droom verzonnen
we vergeten nooit het avontuur
aan zee is de lente begonnen
en waar jij vragen had
bloeien nu bloemen in de wind
in weemoed van het talenbad
ben jij het allernieuwste kind
kom, lees nog eens voor
uit het leesvoer van het niemandsland
dan vergeten we de horizon
verloren…
Moeder, ik hou van de revue
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
714 eigenlijk is het een heel simpel verhaal
afspelend in het naoorlogse Nederland
zonder al die moderne pracht en praal
krijgt de nostalgie al snel de overhand
De weemoed naar het verleden spat van de buis
het gevoel gaat mij door merg en been
door deze revue voel ik eindelijk weer thuis
terwijl ik de laatste scène nog maar eens beween…
Memento
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
792 Dit minnelied, zo warm van kleur
-in weemoed komt het binnen waaien
doorheen de openstaande deur-
bespeelt me in het schemerlicht.
Ik weet, ik moet het gras nog maaien
maar zwicht en doe de luiken dicht.…
Venetiaanse romantiek
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
450 Een mandoline speelt liefdesklanken,
terwijl de gondel door het water
glijdt voorbij een monumentaal verleden,
dat met liefde tegen de weemoed strijdt.…
Wenen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
484 tranen oprecht zijn
zoals een rivier van emoties
alleen op weg naar de woordenzee
waar alle zinnen in melancholie verdrinken
omdat de dichter een fijngevoelig mens is
en zijn dorst probeert te lessen met passie
nu de herfstwind ons bezoekt met vergankelijkheid
en alles wat geweest is voorbij is gegaan
met jou in mijn diepste hart vol weemoed…
Melancholie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
554 Zover weg strandt de passie in herinnering
langs de kustlijn geschreven als teken
wat overspoelt door deining van weemoed.
Elk woord dat op cadans de poëzie erkent
door de melodie van onze favoriete band
dat tijdens het dagdromen mij aanmoedigt.…
Een vriend
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
612 hij voelt zich niet thuis in zijn huis
waar stilte pijn doet aan zijn oren
hij zou zo graag weer stemmen horen
een kinderlach, het leefgedruis
zijn lijf is oud, zijn hart bevroren
maar buiten hoort hij het geruis
van verse sneeuw en windgesuis
hij wil niet langer binnen smoren
hij gaat de bergen in en zingt
weemoedig echoot zijn gezang…
Hoera, leve hernia
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
698 Wat weemoedig opgestaan,
een depressie lijkt te komen
ik voel het aan mijn ogen
dus laat ik 't water stromen
Geen blije dag in 't verschiet
en de stilte laat me varen
ik zie het niet meer zitten,
voel me gevangen door de jaren
Starend naar mijn kerstboom,
wat flikkeren die ledjes raar...…