1130 resultaten.
Wazig
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
724 Een dichte wolk
van klamme mist
condenseert deels als
druppels in ragfijne
spinnenwebben,
plooit zich sloom,
als een vale kille deken,
benauwd beklemmend
om mijn oude, bange en
warm kloppende hart,
dat hunkerend en hoopvol
wacht op de doorbraak
van de eerste zonnestraal,
die mij keer op keer weer
nodigt door te gaan.…
Leed en geluk
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.177 En al uw warmgevoerde pracht
Van heerlijkheid haar toegedacht
Reikt niet het te overschaadwen of te dekken...
Toch, nachtegaal, zing voort!
Geluk is 't éne woord
Dat haar slaapwandlend hart vermag te raken...
Daar waakt het tot nieuw leven op:
Als roos die berst uit rozenknop,
Zwelt het al vreemde windselen te slaken...…
Web
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
497 Door mijn eigen gesponnen web
zit ik gevangen
in mijn trui van losse wollen draden
waarvan ik niet meer weet
wanneer de steken zijn gevallen
Met verbeten mond lig
ik onder mijn deken van vlinders
hun vleugels wijzen mij het pad
waar ik met mijn blote voeten
de aarde weer kan voelen
Door mijn eigen tralies om mij
heen te solderen
voel…
Kleine vogel
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
536 dromen
visualiseer ik jouw vliegen
ver weg van mijn ratio
om heen te gaan in het onbekende
met het hart uitverkoren
voor schoonheid geboren
uit armoede verheven
kleurrijke liefde
in ons leven gekomen
door jouw zweefvlucht
voel ik daadkracht
als gebaar naar de aarde
door elkaar in de waarde
kleuren van ware liefde
om ons heen als een deken…
Naamgeefprobleem
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
452 het
Ongevoelige basalt
Van de stoep ter
Hoogte van het
Zoveelste zinloze
Stoplicht dat
Een poging deed
Het verkeer in
De hoofdstad gangbaar
Te houden -
Zit zo veel jaren
Na het onnoemelijke
Verdriet met een
Naamgeefprobleem over
Hoe ze zichzelf in
Dit verdriet noemen zal
- Vrouw of moeder -
Terwijl een dikke
Deken…
Thuiskomen
gedicht
3.3 met 3 stemmen
3.619 Verborg zijn hoofd onder de deken.
Trok zijn knieën op.
Hij is rond de veertig, maar niet op dit ogenblik.
Hij bestaat, maar niet meer dan in zijn moeders buik,
vele huiden ver, in een beschuttend duister.
Morgen moet hij een lezing houden over de homeostase
in de metagalactische astronautiek.…
Sterfbed
gedicht
4.8 met 10 stemmen
30.229 Dus schud ik kussens en verschik de deken,
waar hij met krachteloze hand in klauwt;
ik blijf zijn kind, al word ik eeuwen oud,
en blijf als kind voor eeuwig in gebreke.…
Eigen evolutie ?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
492 Geef mij de schubben van het
gulden vlies, deken van visionairs,
meer onzichtbaar dan voorheen,
vooruit te lopen in de schreden
van hun kwetsbaarheid, ik omgord het
zwaard van woorden als laatste
middel, waarmee ik het vege lijf
wil redden, in eigen vooroordeel.…
Mokum in de mist
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
502 De ochtend is in dikke mist gehuld
Je kijkt maar net aan twintig meter weg
Ontwaart nu zelfs geen heg, laat staan een steg
De stad heeft zich met waterdamp gevuld
Een deken over het Thorbeckeplein
De kroegen onverlicht en uitgeblust
Alleen gerammel van het lege fust
En ’t kuchen van een vroege kastelein
‘t Gerinkel van de tram hoor je…
Tabula rasa
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
623 Er mist een kamer hier
een witte kamer
waar ik niet hoef te bestaan
een onbeschreven blad
om mij te bergen
Waar het kristallijne venster
mijn woorden terzijde schuift
het winterlicht binnenlaat
dat naakter is dan mijn blote huid
De klok een witte tijd aangeeft
ik mijn adem bladstil zie hangen
boven een deken van stuifsneeuw
het vroegste…
Boot vluchtelingen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
599 Ze waren uitverkocht en lagen als steile
doden op de levende have van het schip, drenkelingen
die het nog niet weten, voer voor de vissen, mest
voor de bodem van de zee
namen die vertekend op het dek liggen te verbleken
met ogen waarin de aarde niet bestaat, de geur van
een manke diesel markeert het spoor waar ze de wind
hadden geraapt uit…
Geen afscheid waardig
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
668 borstkas naar binnen
mijn moeder zwijgt, in meer dan honderd talen
mijn adem hapert even in het halen
doodse stilte, ijzige kilte
geen sorry, geen fijn dat je er bent
slechts de tikken van de klok die
aan de stilte knagen
ik kan het even niet meer dragen
vlucht naar de keuken voor koffie
zachtjes open ik de slaapkamerdeur
de gele deken…
Boer
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
549 liters en kakelig volk
geen windeieren leggen
boerengrond tekort
op de aarde
waarlangs, waarover
de onmetelijke monden
gulzige of verhongerend
nog meer voedsel vragen
tot het water aan de lippen
uit diepere gronden
rond de aarde
daarin, daarmee
oogsten visvolken
uit zeeën van groen
is aller honger te stillen
tot algen de tafel dekken…
De laatste haring?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
442 Geef mij de schubben van het
gulden vlies, deken van visionairs,
meer meetbaar dan voorheen,
vooruit te lopen in de schreden
van kwetsbaarheid, omgord ik het
zwaard van woorden als botte
bijl, als ik het vege lijf wil redden
altijd in eigen vooroordeel?…
HET MOOISTE GEDICHT
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
470 het mooiste gedicht
komt van boven
haar warmte en licht
dat zoveel schijnt te beloven
dat gedicht dat met liefde omarmt
als een deken mij omsluit
mij beschermt en verwarmt
mij het gevoel geeft jij maakt echt uit
dat gedicht doet zo haar best
en is nu bij jou aangeland
om dat te geven waarnaar ook jij lest
neemt ze je bij de hand
ze…
Boze Baas
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
440 is genoeg voor mij, en reserves
zijn nodig volgens jou
Alles is verzekerd, gelukkig
geen leningen, we werken hard
omdat je anders niets hebt
De kinderen hebben hun eigen leven
zij zullen niet voor ons zorgen
en vragen al om een deel
van hun erfdeel, maar het zit vast
in steen, in kluizen, en in jouw hoofd
dat ook de dekkingen wil dekken…
Herfstochtend
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
454 Ochtendgloed verdrijft duistere nacht
En kleedt de velden met kleuren
Een deken van het zuiverste smaragd
Overal begint men herfst te bespeuren
De takken zijn behangen met zirkoon
Struiken gehuld in beparelde tooi
Boven de kim stijgt als gouden kroon
Een stralende zon in vol allooi
Over het water hangt nog een witte mist
Een sluier voor…
Beau's mot
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
574 - aan zet
Zingt zij liever een sonnet
Houdt ze meer van een courget
Denk niet dat ze 't daarmee redt
Als aagje deken wolfje bet
Meesters oog maakt paarden vet
Rood is lang geen violet
Is gauw in de kast gezet
Najaarsblues van a tot z
Zei duimelot - en nu naar bed!…
waardige helden
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
501 slaande
golven een verwachting
van het volste leven
de zeilen voor de strijd
gehesen, voorbereid op
wat het ergst te vrezen
valt; kluizen van eilanden
geroofd op ijkpuntjacht
van eer voor ongepolijste
en veelkleurige piraterijen
met dubloenen en betovering
gevulde galjoenen
door de gaten in de mazen
vooruitstrevende voldoening
op dek…
asla na asla
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
258 op zwarte vingers tilt hij de dag
over de grens van verwachting
de trage tijd gebrand in zijn lijf
dat altijd maar weer lucht vereist
terwijl zij naakt ligt te wachten
hopend op zijn warme woorden
valt van de maan niks te vrezen
vanonder deze deken van regen
rook kringelt slechts moeizaam
door de verstilling van de nacht
in het licht…
Vieren
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
414 Ik dek de tafel voor één,
met stilte als gezelschap
en herinneringen als brood.
De kamer ruikt naar vergeten dagen,
naar koffie die te lang koud bleef.
Ik hef mijn glas
op alles wat niet werd —
de liefde, de hoop,
het kind dat ik niet meer ben.…
Wintel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
324 Maagdelijk puur, frisse winterkou,
vlokjes poedergeluk uit de hemel
De witte deken van sneeuw,
keer op keer bruut vernederd
Overheen gelopen, schoenafdrukken als stille getuigen,
gele slushpuppies als onbeschaamde schandvlekken van hondjes en kornuiten
Grote poppen, kleine poppen, ooit wit, langzaam smerig
Strak natuurijs, maar wakken op de…
"Redelijk midden"
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
363 wipneusje bloedt
maar in deze fase
zal dat de lamme en blinde
slechthorend slechtziende
gé wé niet eens meer verbazen
Het eigen vervoer
het eigen vermogen
kortom het EV
wordt weer heilig verklaard
en veilig gesteld
de waarlijk hardwerkende
werkende klasse
voorgelogen, bedrogen
leeggezogen
O mannen van bestevaer Rob,
hens aan dek…
Grijze akkers
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
169 alles lijkt verdord te liggen op
akkers die ons voeden, de teelt
lijk verloren onder een grijze
deken van opgedroogde klei
doch niets is minder waar, het
bloeien en groeien is slechts
met tussenpozen gesteld in de
hiërarchie van een “ Value Bet “
zo ook ligt de nacht naast mijn
trage stappen die me vergezeld
naar iets van wat ik nimmer…
Eén zomermiddag...
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
6 Zodat we uitgeput in elkaars armen kunnen liggen,
terwijl de middagschaduw langzaam een kille deken over ons heen trekt.
En juist nu deze middag doet beëindigen.
Waarom moet liefde exclusief zijn?
Mijn houden van, is niet in de ochtend begonnen
en eindigt niet met het vallen van de avond.…
LATE WINTER
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
1.186 wit en wijds strekt het landschap
zich uit als een opengeslagen deken
van eerste kwaliteit verse sneeuw
de felle noordooster blaast modder-
kopjes bloot die nieuwsgierig rond
kijken in de verblindend lichte ruimte
de slootkant is een ultra natuurlijk
kunstwerk steil gewand ongerept
met overhangende witte waaisels
de dammen met roestige…
een winterdag bij cafe Oortjeshekken
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
763 geen zondagswandelaars die zonodig de benen moeten strekken
maar we wilden wel het weiland in naar een van winters mooiste plekken
weet je nog Dolly bij cafe Oortjeshekken
de weg naar de voordeur was haar lang genoeg
we zagen de rietganzen aan de rivier en keerden terug. het was nog vroeg
in het huiskamercafé waren ze de tafels aan het dekken…
Hemeltranen
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
2.437 De zon die nam mijn schaduw mee tot achter donkere wolken
waar uitgeblonken sterren treuren over vaal verbleekte kleuren
van een gestorven regenboog
Waar de maan probeert haar schone schijn nog vol te houden
en hoog verheven blauw plaats maakt voor diepgrijzend grauw
dat zich droef vol tranen zoog
Waar wolken zich verweven tot dichte deken…
Een wens
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
4.290 We schenken de stilte aan de zee,
zachtjes legt ze een deken om ons heen.
Wiegend op het ritme van ruisende golven,
genieten we van een stil bewonderen.
In onze ogen weerspiegelt er
een volle witte maan .
Schommelend trekken we ons
van de buitenwereld niets aan.
De duinen glijden langzaam
in de vloed van onze harten.…
Afscheid
hartenkreet
4.3 met 21 stemmen
2.725 Blijf bij me als ik tranen voel
mijn lichaam is zo moe
streel me door mijn haren
en dek me teder toe....…