987 resultaten.
Diep in de geest een reservoir van moed
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
450 de spelonk
Wat windselen, maar verder is het leeg
Omdat Gods Zoon een heel nieuw lichaam kreeg
Van razendsnelle deeltjes zonnevonk
Eerst sterven om weer op te kunnen staan
Dat was wat mij al eerder overkwam
De appel valt weer niet ver van de stam
J.C raadt mij mentaal herrijzen aan
Staalblauw en strak vandaag de hoge lucht
Een reepje meeuw…
Het oversteken van de Maas
gedicht
3.0 met 1 stemmen
3.538 Vraag het de Maas onder mijn voeten, de meeuw,
onbevreesd dansend boven de stenen brug.
De overkant is een belofte, komt huizenhoog
me tegemoet, flonkert en lonkt, geeft zich halverwege over.
Wyck of Maastricht, beide badend in de roem van eeuwigheid,
keer ik terug of loop ik heen?…
anomalie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
659 De kim daalt neder uiterwaard
het spant strekt zich
uit de stand van de zon
het moment kromt uit willekeur
en zo is mijn vel versneden
tot daar is het leven
twee meeuwen vinken de horizon af
het velijn van het zijn
zout' 't water tot een zilte lijn
de golven klauwen aan de dijken
het zand geeft zich over
bergen naamloos zonder getal…
Texel
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
693 Denkend aan Texel
zie ik de vuurtoren weer
met zijn felle lichtstraal
wel duizend keer
in de heldere maneschijn
met ontelbaar veel sterren
en reuze veel gein
zonder de rust te versperren
al zittend in de duinen
met overscherende meeuwen
de zon die ons doet bruinen
maar ook laat geeuwen
komen we langzaam tot rust
op het Noord-Hollandse…
huivering
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
684 Een schip schuift voorbij, een zwerm meeuwen
stort zich op een weggegeworpen bakje friet.
De zon verdwijnt zonder veel schouwspel
achter de flatgebouwen aan de overkant.
Onder ons drijft iemand op z'n buik voorbij,
maar dat lezen we pas de volgende ochtend in de krant.…
Kronenburgerpark: 20 maart 2018
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
553 Een merel zingt en meeuwen betrippelen de ijslaag
op de vijver, in de schaduw van een doornhaag.
Ook bij tintelingen door kou kun je dagdromen.
Men kraait alarm: het klimaat wordt warmer.
Ouderen zijn blij met zwoel regengrijs
en kinderen met pirouettes op het ijs.
Zonder winter worden de seizoenen armer.…
ver is mijn Wad
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
533 oevers over de wrakke
kwelder die met water
lijkt besprenkeld
morgen is de zee weer
haalbaar dichtbij
en draaien kolken onbemand
de wisseling van wacht, eb naar
vloed in tijden nooit gekeerd, onhebbelijk
staar ik naar het Wad dat steeds opnieuw
in dromen aanlandig mij verrast
zij is als een viool ter hand
te dragen, spreekt door meeuwen…
Kleine dwaler?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
431 Ze stampt de schelpen fijn
tot eigen paden, wind borstelt
helm en golvend haar, meeuwen
begeleiden dromen die haar zijn
voorbestemd, van geen kwaad bewust
waarop een aantal in het verschiet
nog geen zegen op rust.…
overvleugelen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
578 schreeuwden door de koude
muren heen
toen tollende lijven met groot lawaai de stad in stormden
en alles tot puin was gewalst
toen het licht begon te worden
en een vreemde stilte binnensloop
en jij je in gesnik verloor
en duiven onverstoord koerden
en je rondkeek naar wat over was
en je het lot aan de deur hoorde kloppen
terwijl de meeuwen…
Schuimkoppen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
585 wil ik uiten
het ander liever niet
teken wat harten in het natte zand
terwijl ik bezig ben komt vloed
breken golven op het land
neemt daarna zorgen en verdriet
mee naar zee onder schuim bedolven
zoete woorden blijven drijven
mijn hart houdt enkel vreugde vast
hoor het geluid van schuimende golven
tegen het hemelblauw
een meeuw…
Sterke hartjes
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
478 Meeuwen.
Zou je niet
ook graag een keer
met hen
naar de horizon toe willen
vliegen?
Een rondje van boven
naar de vuurtoren kijken
en luisteren naar de golven
die verhalen vertellen
van de zee?…
monding
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
475 in het zwoegen van de slak
in het krijsen van de meeuw
in het spinnen van de poes
in de kruin van kromme bomen
in zwermen spreeuw
in scholen vis wier bewegen haar geschrift in zee en hemel is.…
HEEM HONK HUIS THUIS
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
567 en klaar - ecru gordijnen
De zon is lamp en niet te dimmen, fel
Belicht hij wat ik zoal voel verschijnen
Intense liefde voor het fundament
Waarop hij rust, mijn meesterlijke woning
Aan mij nu vijfentwintig jaar bekend
We zochten lang en dit was de beloning
Het pand lag lonkend aan de waterkant
Ik viel voor de oranjerode pannen
Een meeuw…
kwelder
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
598 sentiment
kende in mij geen twijfel
wanneer ik het zilt
van de kwelder waarnam
met geuren die als
honingdraden me lokten
naar de stamper van de kwelder
het vluchten was ik moe, het van
huis rennen, het kabaal
achterlatend bij hen die niet
misstonden om als afbeelding
op het leesplankje te kunnen staan
de dijk, prielen rijsdammen meeuwen…
Mobieltje (om bestwil)
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
599 Dat is goed, zo moet dat
zei jij
waarna we zwijgend tuurden
[door de zandstorm]
de verte af
naar de horizon
over de glinster
van de zee
en de meeuwen.…
Wat ik tegenkwam 11
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
274 Zij is aan èèn stuk blauw
Toch steken de kastanjes
hun kaarsen aan zo langzaamaan
De witte meeuwen met hun zwarte kop
spelen met de glinstering
en de sterren in het kanaal…
De dwaas
netgedicht
3.4 met 42 stemmen
13.907 Haar doodskreet klonk gelijk het
gekrijs van de meeuwen die zich
tegoed deden aan het scrotum
van haar verborgen geneugten.
Zijn wraak bracht hem in vervoering en
maakte zijn gelukzaligheid over zijn
daad compleet, hij glimlachte naar de dood
Hun ineengestrengelde zielen zagen de dwaas…
En de branding
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
895 Lopend langs de vloedlijn
Het schreeuwen van meeuwen
en de stem van een kind
verwaaien in de stormwind
Schuim rolt golvend naar ’t land,
bereikt donderend het strand
Keer op keer landt de zee
En de branding bruist
De verre einder als een lint
scheidt het water van de luchten
Wolken vluchten voor de wind
Lucht je hart maar in de storm…
Zo maar een dag
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
684 Dromerig op mijn rug liggend
in het gras met moeder natuur
en de wind als gezelschap
bekijk ik de voorbij drijvende wolken
ik zie van die grote witte
en iets donkere donderwolkjes
er tussen, ze nemen vormen aan
ze gaan leven, voor mijn ogen
een glimlach kleurt mijn wangen
als ik vliegtuigstrepen er
een kus zie vormen
kruisjes in de lucht
meeuwen…
AL BELEEFD
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
542 Steeds is daar weer
die eerste keer
voor duizend jaren
of nog meer
een vissersboot, een dorp
de haven met de vissengeur
steeds meeuwen om me heen
we varen uit
zes in getal
de wind heeft kracht
we vliegen voort
de storm neemt toe
reuze gekraak
de mast knapt af
valt over boord
het roer onbruikbaar
nog eenmaal overstag
de boot…
Ik altijd de hare
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.135 Door de zee van het geluk
Zullen wij blijven varen
Samen één stuk
Ik altijd de hare
Storm tegen ons gekeerd
De golven hoog
Wij hebben veel geleerd
Van elk soort betoog
Een zachte wind
Streelt onze huid
Zonlicht is ons goedgezind
De meeuwen zingen luid
Heuvels en dalen
Zo zal het altijd gaan
Soms zullen wij verdwalen
Maar ook naast…
Te gek voor woorden
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
824 hoofd staat niet naar strepen
die schuinweg de tegels delen
licht en donker
hij tekent het op
schaduwen die verder schuiven
versnipperen het denken aan
vrije vlucht, zijn borst gaat op en neer
adem kent geen tucht
in zijn brein breekt een ijzer
de klamme muren
waar een woeste zee
krijsend op de rotsen slaat
schreeuwt hij zich een meeuw…
Zilte voeten,
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
534 duinpan,
spelend in het licht en zon en met
elkaar om steeds een eerste bruiloft
te vieren, beschut tegen raadselen
van de toekomst en de wind, wie van
ons het ruisen van de golven, het spel
van elementen wilde zien, besteeg
het helmgras naar de top, tuurden
naar de kim en verder tot ons andere
werelden invielen en naar de zilveren
meeuwen…
Scheur
gedicht
2.4 met 5 stemmen
4.020 alsof de lucht audities houdt voor de ultieme meeuw,
alle tragere, grauwere zal laten neerstorten elk ogenblik,
daar rekenen we ergens
op een onwijs gave appel die plots voor ons ligt
met klem, met 'ik-word-terstond-rot-tenzij-je-schreeuwt-
dat je-totnogtoe-alleen-appels-bij-benadering-at.…
Hier
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
519 kijken
en ik staar naar de horizon
zie de rondingen van je krullen
voorbij mijn zicht wapperen
ik denk aan je
ik voel aan je
ik denk je te voelen in mij
aan mij voel ik je denken
voel me denk me
zo ik jou voel denk ik
een spoor aan voetstappen
achter ons gelaten
vervagen in het schuimen van de zee
aangespoelde kwallen
hoogvliegende meeuwen…
De zee en de wind
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
548 golfjes haar
schijnsel mee uit zee
naar het zand van het strand
De wind gaat over in
onverschrokken woestheid
de kristallen moeten ruimen voor
uit elkaar spattende witte pluimen
die woest worden neergekwakt
op het zand van het strand
Noeste flitsen doen mee
dalen neer op de woeste
golven van de zee
door het gedonder in de lucht
gaan meeuwen…
De wind en de woeste zee
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
611 haar
schijnsel mee uit zee
naar het zand van het strand
De wind gaat over in
onverschrokken woestheid
de kristallen moeten ruimen voor
uit elkaar spattende witte pluimen
die woest worden neergekwakt
op het zand van het strand
Noeste flitsen doen mee en
dalen neer op de woeste
golven van de zee
door het gedonder in de lucht
gaan meeuwen…
Zang van de zee
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
600 havens verder uiteen
hoe de steven ook radeloos rondtast
raakt slecht eindeloos water
wind jaagt vragen tomeloos verder
onbereikbaar voor antwoorden
op de zeebodem heerst de rust
die we zoeken maar nooit bereiken willen
ons hulploos hunkeren slaat van anker
boven ons is de zang van de zee gesmoord
het is een slecht teken
als de meeuwen…
Te gek voor woorden
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
667 hoofd staat niet naar strepen
die schuinweg de tegels delen
licht en donker
hij tekent het op
schaduwen die verder schuiven
versnipperen het denken aan
vrije vlucht, zijn borst gaat op en neer
adem kent geen tucht
in zijn hoofd breekt een ijzer
de klamme muren
waar een woeste zee
krijsend op de rotsen slaat
schreeuwt hij zich een meeuw…
Een dagje aan zee.
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
535 En boven zee meeuwen die scheerlings een duik nemen
en zo een visje pakken.
Als de avond valt kan je de zon in zee zien
zakken.
De meeste mensen zijn reeds naar huis gegaan.
Maar ik blijf nog hier en loop verder langs
de vloedlijn, geniet van het mooie vergezicht
vanaf een pier begroeid met zeewier.
En tuur dan naar de einder.…