1330 resultaten.
Rusteloos
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
588 vinden als genoegdoening
Is er een wezenlijk doel in mijn ademhaling
Komen eenzame zielen op mijn pad zodat ik hen inwijd
Is de achterlijke wereld me liever niet kwijt
Zijn mijn woorden sterk genoeg voor een vertaling
Ik sluit de ogen al doet het pijn
Ik mediteer over al het zeer
Ik absorbeer en win terrein
Mijn grote hart is even kwetsbaar…
Voorbij het bestaan van alle dag
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
678 Er is in jou een ruimte
Met planken vol verlangen
Een kamer die niet op slot kan
Daar waar je ziel woont
Dat is de ruimte waar jij
Jezelf en God ontmoet
Bron van geloof, maar ook van kunst
Ruimte waar vanzelf muziek gemaakt wordt
Jouw leven, jouw ruimte, jouw eigen
Zelf, dat wat jou tot jou maakt
Ziel ook die kwetsbaar is, die niet…
Witte regenbogen?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
444 De bodem is nog niet bereikt
omdat ik de toekomst niet overzie,
eindeloze put van medelijden, wat
ik niet bedoel, gedempt, gestut en
gevoed door lief en leed, de jaren
liggen grijpbaar in een open schaal,
de bron waarin ik de kwetsbare
verlangens koel, waaruit ik ademhaal
en samen met het licht en
schaduw het leven deel.…
Te licht bevonden.. ?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
499 De geest is meeslepend
in zijn kwetsbare naaktheid,
behoeder van een onderhuids
en schuw geheim, dat zich in
tijden van ontroering – even -
haar grootse intimiteit blootgeeft.…
Veroordeeld
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
801 Ik dek mijn kwetsbaarheid af met een zwart laken
Als een matador dans ik met mijn opponent
maar ik steek 'em niet
Eens zouden we weleens vrienden kunnen zijn…
De perfecte toon?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
537 verspreidt,
tegenstelling in de schaduw van de stemming
op de strakke toetsen van zwart en wit is
het klavier in het muzikale kind vervangen
door een aangeslagen akkoord van zelfvertrouwen,
het web lichter geweven in een symfonie
zweeft verder dan verlangen naar zuiverheid
past zich aan de tijd die even struikelt
in de liefde als kwetsbaar…
Zonder vis
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
492 venijnig
blies de wind
net boven het
zand dat te
drogen lag na
de jongste vloed
kleine tornado’s
kwamen al hoger
na hun aanloop
op het vlakke
strand en vrijwel
uitgeraasd te zijn
zoutkristallen
deden een aanval
op je kwetsbare huid
die jij met knipperende
ogen afsloeg en je van
deze slagen afkeerde
om de natuurmassage
goed…
NASTOOT
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
903 koek was op
Ten dode opgeschreven
Jij was getuige
Je was erbij
Het moest kapot
En ik moest bloeden
Voor elke traan
Door jou verspild
Op het laatst
Wist jij het zeker
Dat ik dit alles
Had gewild
Maar lief
Denk je nu echt
Dat het mijn keus is
Om kapot te gaan
Verscheurd door pijn
Alleen te staan
Opnieuw beginnen
Weer naakt en kwetsbaar…
Jan Mankes
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
621 Jouw kunst omarmde kwetsbaar leven,
je frêle handen verkenden het lege doek,
wat jou boeide heb je aan ons doorgegeven.
Toch wilde je liever nog naar Annie op zoek,
onhandige liefdesbrieven heb je haar geschreven
als je ’s avonds klaar was met een zieke roek.…
Als medicijn vermomd?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
553 Misplaatste persiflage van het zelf
als herhaald proces wordt kwetsbaar
door onzekerheid vermomd, ontmanteld
zoete dromen die door de tijd wordt recht
gezet als leidraad voor een levensstijl,
verwijtbare bescherming in onkwetsbaarheid,
getooid met maskers en de narrenkap
van onwetendheid, wat zeker niet naar
protectie leidt, toch als medicijn…
nog wil ik schrijven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
522 tot kleine
stekeligheden, voor wie me kent
was mijn schrijven de inhalatie
het vermogen dat nu
onbekend mijn krachten remt
het toetsen van mijn vaardigheden
is als smog aanwezig in de
latente geest die alle scherpte
heeft verbannen in de schranderheid
zoals het eens was geweest
moge ik mij de schuldenaar noemen
die kwetsend doch kwetsbaar…
Illusie (2)
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
639 snel verdwenen
Bij het ontwaken
Uit de zwarte nacht
Waarom treuren
Om een fata morgana
De ultieme illusie
Een droge spons verlangend
Naar een druppel water
Om weer te leven
Te herrijzen
Uit de zwarte nacht
Als de illusie dan werkt
De vuurvogel herrijst
Zijn vrijheid tegemoet vliegt
Waarom dan zijn de vleugels
Zo kwetsbaar…
Als het lijntje breekt?
netgedicht
5.0 met 10 stemmen
438 het firmament waarin iedereen
zich herkend, ontrolde het ragfijne
touw van mystieke dromen,
waarna zij - voor ons aller oog als
marionetten en tevens onbestemde
toeschouwers - de ontwarde kluwen
van alle minderheden zichzelf
ontrafelen, waarna ieder zich tot
elkaar verbindt, een begin en end
weer uit te vinden voordat dat
kwetsbare…
Het dier
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
769 o het dier,
wordt wakker hier
stem met dat papier
op hen, het helpt geen zier
op andere partijen, het is geklier
maar hier op het dier,
kwetsbaar, maar ook fier,
trouw, onschuldig als een mier,
stem op een dier
wij hebben elkaar nodig
niet persé om op te eten,
dat is overbodig
maar voor het systeem waarin we leven
van insecten, bijen, vogels…
vrijheid weet je
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
545 of liefde
te doen en te laten
lichamelijk en geestelijk
wat jou bewegen laat
vrijheid weet je
is vrede en vreugde
met wie je bent
is verdraagzaam ook
toont respect en aandacht
voor wat anderen drijft
opdat ieder voor zich
verwonderd en gepassioneerd
vrijheid weet je
is niet raar of afwijkend
hij verbindt het verschil
dat ons kwetsbaar…
vrijheid vraagt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
660 respect en ruimte
voor geluk van een ander
opdat die zijn mag
wie en wat hij is
vrijheid vraagt verzoening
van mening en oordeel
over geleden verlies
geofferd voor bevrijding
van ondergaan lijden
met aangedaan verdriet
in mededogen en compassie
vrijheid vraagt erkenning
van gelijkheid van mensen
bij de keuzes die wij maken
in kwetsbare…
een gewone mens
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
477 morgen is het weer zomer
dan hangt aan het groene ijzerwerk
rondom mijn kleine buitenterras
weer het opgehangen plastic in zwart
gevuld met een kleurrijk gewas
of beter gezegd, eenjarige plantjes
zij blijven twee seizoenen
zo sterk als
de kwetsbaarheid van oude van dagen
er zijn nog vetplantjes in rieten mandjes,
overjarigen zoals dat…
Weerspiegeling
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
503 soms jong nog soms oud
maar allen dromen
slapen een winter lang omdat
het gewoon moet en mag
maar toch bekijken ze
zichzelf zo af en toe heel even
op zo’n heldere winterdag
bij een enkele kaal en bloot
zo kwetsbaar zie ik
een heel voorzichtige lach
het zijn zij die het al weer
voor zich zien – het volle leven
ze dromen al weer
hun groen…
wandelen
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
511 huizen plakken
naargelang gecultiveerde
historie wordt beleden
in die sfeer kijk ik rond
teken ik dromen, opgeroepen
door passanten, soms kleurrijk
flanerend, mij even rakend
in het heden
ofwel ervaar ik de melancholie
van overjarige stoepen
langs geschaduwde muren;
toch verlaat ik mij doorgaans in stilte
op eigen innerlijk kwetsbaar…
Golven van het leven
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
682 Golven
Golven van verslagenheid
Golven van verdriet
Golven van woede
Golven van angst
Golven van onzekerheid
Golven van ongeloof
Golven van wanhoop en hoop
Golven van verbondenheid
Golven van kwetsbaar zijn
Golven, prachtig is zijn woestheid
Golven, prachtig in haar imperfectie
Golven, ongenadig in het nemen
Golven, die in overvloed…
Een vertroebeld einde
hartenkreet
4.2 met 9 stemmen
934 In glazen muren
wordt een fragiele en
kwetsbare ziel gevangen.
Een terugvallen op je naakte bestaan,
van elke bestemming ontdaan.
Tranen blijven vallen en
in een waas gehuld.
Op zoek naar evenwicht
lig ik in mezelf gekruld.…
De illusie van veiligheid
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
681 zodat een ieder
mag mee genieten
waardoor ze even
van hun angsten mogen bekomen
de illusie van veiligheid
loopt dan vol overmoed
door het straatbeeld
dat door menigeen is gewenst
het gevaar ontkennen
van de harde wereld
die zich als een valse wolf
om ons heen grenst
met water
langs hun mondhoeken
zoeken ze naar de meest kwetsbare…
Oude schaduwen
gedicht
3.7 met 86 stemmen
34.241 Ik heb nog een collectie heel oude schaduwen,
Sommige half vergaan en kwetsbaar,
Een paar nog uit de 18e eeuw.
Kinderschaduwen uit Antwerpen,
De schaduw van een rode lelie,
Een meeuwenschaduw uit Den Helder.
En uit de tijd van Koningin Emma,
Gerafeld maar nog goed herkenbaar,
Schaduwen van grijze dames.…
Goed beter best
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
469 de maatschappij
is losgeslagen
alleen de sterkste
benen kunnen nu
nog de weelde
dragen van macht
in rechtvaardigheid
egotripperij was
te kwetsbaar
gebleken alleen
in groepen waarbij
ieder hetzelfde eet
en ook de info over
samenleven weet
dat geeft een kans
om te overleven
omdat het functioneren
in een groep andere
en meer mogelijkheden…
Kritiek
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
1.017 Filosofie is soms kunst, kunst soms oogmerk
voor hogere gedachten, met lyriek
overladen woorden, tot een vorm, tot beeld
schoonheid is geen eis, is bron voor de kritiek
smaak maakt elke kunst en poëzie minder
We moeten prijzen wat kwetsbaar wordt gedeeld
niet neigen naar een vlotte vorm van repliek
want voor begrip is dat de grootste hinder…
goddelijk moe
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
1.271 de duisternis
de wereld ligt open
en verkondig mijn lied
"ach,mensen hoor mij toch
laat u niet van de heerlijkheid
beroven"
ik zing het lied naar buiten
over het schone geluid
dat elkeen soms ontmoet
tijdens een dans met fluiten
betoverd worden door
een oogverblindend meisje
dat wiegt voor mijn ogen
mij zuigend naar haar
kwetsbaar…
In vloeibare herinnering
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
595 ik wist dat het
glas ooit zou breken
samen hadden wij lang
naar haar volmaakte vorm
en transparantie gekeken
zij gaf de
hoge zuivere toon
die als een droom
kristallen muziek
uit de hemel vibreerde
daar waar
anderen verscherfden
in kwetsbare posities
erfden wij de laatst
overgeblevene van het stel
in vloeibare herinnering
dronken…
Ik zal er zijn
hartenkreet
3.8 met 62 stemmen
7.139 einde te komen
Maar altijd is daar weer die iemand, die iemand die hoopt
Hoopt op een gelukkig bestaan voor beide
Hoopt op een leven vol geluk
Hoopt op een zonnige toekomst
Maar meestal is dat ook een toneelstuk
Een masker draag je om iets te verbergen
Een masker draag je om alles even te vergeten
Een masker draag je om je even minder kwetsbaar…
ach u wilt verrast worden
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
2.969 ach u wilt verrast worden aan het
verkeerde adres meneer mevrouw
een dichter is een kringloop van papieren
genieen gerecycled verslonden verteerd
en uitgebraakt duizend maal het wiel
opnieuw maar dan net even anders
u wilt geraakt worden maar u bent
allang niet meer gevoelig voor kwetsbaar
heden zeker als ze niet de uwe zijn wat
raakt u…
ontwapende soldaat
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.252 alles is relatief voor de soldaat
die zo kwetsbaar blijkt te zijn
als het commando van zijn oversten
zonder overwegingen uitgesproken
hem in de armen van de vijand drijft
voorbij de uren vol glorie
het bespieden van de ander
het wachten op wat actie
en een blinkend streepje lint
na het schrijven van geschiedenis
mag hij eenzaam kwijnen…