2104 resultaten.
De Beek
poëzie
3.8 met 5 stemmen
1.874 de verheven, kalme
verten van de avondschijn?…
Tussen hemel en zee
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
1.329 Elke duin is een stap
een spoor die ons draagt
en in elke verte hangen silhouetten
van leven.
We gooien fluisteringen
over
en de zee neemt onze woorden
zo spoelen we de zomer stil.…
De weg ...
hartenkreet
1.9 met 10 stemmen
1.204 Ik zie je gaan
in de verte
herken je tred
voel 'n traan
Dichterbij
'k wil sneller lopen
nog even voelen
eens hoorde je bij mij
't Verleden komt terug
waarom zoek ik 't op
de toekomst ligt open
loop ik nu té vlug
't Verleden is geleefd
vooruitkijken
'n nieuwe start
wie vindt de weg naar mijn hart ?…
Zomermorgen
poëzie
3.4 met 18 stemmen
4.129 rondeel
Aanstonds, toen ik wakker werd,
Scheen de zon mij in de ruiten
En de vogeltjes daarbuiten,
Van nabij en in de vert,
Sloegen, 't bekje opgesperd,
Aan het zingen en het fluiten,
- Aanstonds, toen ik wakker werd -
Dat de englen met hun luiten
Niet zo vrij en onbenerd,
- Als de doden 't oog ontsluiten -
Hunne vreugde kunnen uiten…
gefluister
netgedicht
3.4 met 47 stemmen
2.499 kom terug
jij kleine vlinder
kom terug uit de verte
de manen zijn dood
zoals het dansend lichaam
in mijn dichtersdroom
verstild, afwezig
de wind vergeten in
de graven rondom mij
ben je daar, mijn vlinder
of twijfel je nog
door de kus die ik je gaf
slaperig, de avondgod
diegene die nog wenen moet
om het antwoord van de sterren…
Voorjaarslandschap
poëzie
2.9 met 7 stemmen
2.417 Nog stonden alle bomen zonder blad,
de eiken en de iepen en de beuken,
als grijze bossen op de grijze lucht
zo waren, dicht en ruig hun brede kruinen
en leken op een rij van lege kooien,
in de effen grijzig-blanke voorjaarslucht
toen daar een vogel langs vloog, donkerzwart,
heel in de verte vloog hij traag en recht
langs al die bomen, als van…
kamerleegte
netgedicht
4.7 met 15 stemmen
770 stoelen
leggen een cirkel
in de koude wachtzaal
waar woorden, krom
door schuld en onschuld
worden gefluisterd
ik zie hoe ouderdom
zich verlengt in duizend eeuwen bitterheid
en hoe fierheid nog steeds likt aan wonden
rauw, ondood in grijze haren
ik ga en huil om verte
met ongetralied hoofd
in eigen armen
- Ius…
eindeloos
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
746 tot einder een
trage zilveren stroming
langs verdronken bomen
op hun gerimpeld spiegelbeeld
langs rijke ijsselhoeven
en werkloze graanmolens
onder een gesmoorde zon
in witte flarden op grijs
gakkende ganzenformaties
luidruchtig op reis gaand
***
de ooievaar is terug
in dit drasse land
dat zo eindeloos is
met dorpjes in verten…
ik mis je
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.754 daar sta je dan, ouwe vriend
met je ogen die niet meer staren
licht flakkert in de verte
tijd drijft voorbij
ik heb je lang gekend
weten deden we geen van beide
nu wacht ik af
zacht voelt ze, nog steeds
sommigen zeggen over tranen
gaat voorbij als regen
maar wat als?…
Schaduwzijden
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
941 Ik proef een eeuwige gouden schijn,
streel wat rest in relikwieën
en verdwaal als licht in de verte.…
Mijn oude stad
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
1.070 In de nevelige vroege morgen
Nestel ik mij in warm nat gras
En staar ik naar de zon die ras
De resten van de nacht doet worgen
In de verte zie ik contouren
Van mijn oude stad, het doet deugd
Zij herbergt mijn begin en jeugd
Wat heeft mij toch kunnen ontvoeren
Ik zal later haar schoot betreden
De wijken waar ik ben groot gebracht
Rouw…
Jachtveld
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
540 Wie fluistert straks jouw naam nog
wanneer klanken langzaam versterven
in verten waar horizon lijnen mist
wie spreekt jouw naam nog onbevangen uit
wanneer een vochtige glimlach
blank hout steeds minder aards ziet worden
wie gebruikt jouw naam nog
wanneer taal geen gehoor meer vindt
en hoofdletters ijskoud grieven
wie draait zich nog…
Afscheid.
netgedicht
3.8 met 21 stemmen
2.472 het sprankelt in mijn hart
zoals de bubbels in je glas
je grote bruine ogen
staren diep in mijn ziel
ik voel me ontdekt
in de eindeloze verte
betrapt in de snoeptrommel
van zinnenprikkelende lust
het mes beeft in mijn hand
mijn vork aarzelt voor mijn mond
ik voel de angst nabij
in woorden te verslikken
in leugens te verstrikken…
Licht nadert
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
506 Het licht nadert werkelijkheid
mijn liefste, je wordt steeds lichter
vrolijke vlinder van waarachtigheid
ik heb je lief in de straten naar het plein
vind het zo fijn in jouw zingend hart
jouw blonde haren, gordijnen, lachen
ogen alsof het werkelijk lantaarns zijn
zien de lichten in de verte, de kurk
is van de fles, ik schenk jou lente…
een zwerver
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
931 verlaat ontsnapt
de dolende zwerver
aan het straffe land
van tegenwind
gelijk elk die anders oogt
vaak niet wordt bemind
en verwordt teneinde
tot zijn eigen delver
hij gaat zijn weg
onbekend met enige verte
zijn blik raakt de grond
immers die draagt zijn benen
waarom verder zien
of de toekomst lenen
als slechts honger spreekt…
Bloemen in de wind
netgedicht
4.4 met 16 stemmen
907 jij, die in het oosten woont
adem mij je dichtzang
laat de lentemaan stijgen
in ‘t lied, door sneeuw bedekt
het landschap wervelt traag
met ranke rug gebogen
naar de sterren en
mijn abrikozen droom
kom, strijk neer
ik werp bloemen in de verte
over maagdelijke bomen en
de stilte van een winterzee
kom, rust uit
op het windkussen…
Ik zie mijn Wad verdwijnen
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
551 Ik zag aan je zoom dat de naden
gingen draden en zelfs je geur
wordt minder zout, ik weet
je gaat in regen en komt in
zwijgen telkens terug
als een dichotomie bespeel
jij het aangezicht en roemt
de verte aan jouw kim, je broze
wervels kalven dieper en dieper
om tenslotte te verdwijnen in het niets
maar mijn hand zal je altijd
blijven…
Regen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
911 In de verte de eerste regenzuil,
'k voel een felle weemoed branden,
diep vanbinnen,... en ik huil.…
Zwijgende vleugels
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
553 met wijde zwijgende vleugels
beweeg ik mij in mijn slapende wieg
sierlijk zwevend tussen
de heldere zeilen van de zeeën
op weg naar een geheime verte
die alleen een dichter zich verbeelden kan
de vele meeuwen krijsen
boven de bevuilde sneeuw
het is pas halverwege de middag
en de schrale winterzon
gaat nu reeds verdwijnen
in een veel te…
Niet welkom in de hemel
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
546 hoge poorten blijven gesloten
niemand begrijpt me
gevoelens veranderen
veranderen mij
iedereen is anders
in deze te grote zee
reikt niemand mij de hand
echoën golven tot in de verte
grote dieptes blijven onbereikbaar
drijf onbegrepen naar waar
jij je verborgen houdt
onder water
wil de hemel mij niet
niemand geeft een zier
kabbelt…
Nog neem je schaduw mee
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
559 in het uitzicht
wenkt de verte
om te gaan
weg van het orkest
uit de symfonie
mee op ijle tonen
naar waar
de paden raken in
symmetrie van het bestaan
nog neem je
schaduw mee uit
lengte van de dagen
stuwt zee
haar golven
zonder vragen
ga in het reiken
naar de einder
ook jezelf voorbij
pas in afscheid nemen
en ontmoeten…
De dood keert zich even
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
527 waar de stilte
bijna tot ons spreekt
de wind zijn rust
over de aarde laat waaien
daar drijft leemte
wat naar de verte toe
bloemblaadjes zacht en licht
komen het droeve aaien
een vogel vliegt
rond het hemeldak
zingt met ongekende kracht
een hoopvol lied
grillige boomtakken
krijgen een glans door de zon
mistdruppels verdwijnen…
Diamant
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
893 In de verdwaalde verte
zie ik het moeizaam voortgaan
zuchtend onder de zucht naar
nog meer loze macht.
Het pad vervoerend langs de rand
van lege liefdeloosheid
zonder vrede met wat je had
ontevreden steeds je pad
een weg van klinkend klatergoud.…
wandeling
netgedicht
2.9 met 28 stemmen
746 wind zwerft
door de stilte, door de dorst
naar een eerlijk inzicht
bomen wuiven, zeggen
even gedag tegen de lijster
in de lucht
het water bouwt een eilandje
aan de oeverkant, luistert tussen het riet
naar de avond die zo graag zingen wil
ik word schaduw, een maan
onder alle manen
een hond blaft de verte toe
in grote dromen
daartussen…
Herfstdag in Den Haag
netgedicht
4.3 met 14 stemmen
1.162 (voor Bob)
de hemel grijzig blauw
'k waai met de wind en bladeren mee
over het stil bekende pad, naar jou
in de verte het geluid van verkeer
een hond blaft, jij rust
ik kniel voorzichtig bij je neer
pluk dorre blaadjes weg
vertel je van mijn wel en wee
daarna ga ik terug en verder
en ook al laat ik je hier achter
je gaat in alles…
Zoeken naar een waan
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
559 uit het vlakke land
naar de eerste heuvels
in een mistige verte
later bergen
met de hardheid
van het dagelijks bestaan
ben het pad gegaan
van duizend voeten
in het zoeken naar een waan
heb mezelf zien veranderen
van luisteren naar fluisteren
tot de waterval van woorden kwam
onstuitbaar stroomt de schat
die ik mijn leven lang…
De jogger ( PCW )
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
560 Zilte zoete voeten
stappen gretig toe
in schemerige verten
langs
zovele paden
gaan jouw stappen -
verre schemering –
tegemoet
langs ochtenddauw
en mistige velden
wind en pollen
wuivend riet
als
mistige voeten
gaan jouw stappen
voort – voort –
laten evenzovele
sporen
van mistige stappen
in het verschiet…
Jij, die is
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
1.099 warmtebron
nog ver van onbewust
wiegend in een zon
en toch in alle overgave
de vruchtbare donkerte kust
jij die is
en steeds verder wordt
geeft aan verbeelding
een pure kracht
al heet het nog kort,
voor je schepping,
ongekend voor mij,
is al aan je gedacht
en dragen woorden
de trilling van je bestaan
alleen de verte…
Misschien gooi ik een fles
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
498 LIEFDE DIE GEWOON DE WOORDEN MIST
Ver van mij verwijderd
Is mijn lief - drie
Oceanen scheiden ons
Van elkaar terwijl we
Onuitsprekelijk veel
Naar elkaar verlangen
In een liefde die gewoon
De woorden mist - gevangen
In de mist van die hulpeloze
Verte weet ik dat jij
Daar bent en ook denkt aan mij
Misschien gooi ik vandaag
Een…
verzilverd
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
578 eenzaamheid
zoekt het schelpenpad
dat ik achtergelaten heb
het zal zachter zijn
nu ik er mijn dromen
als van trap tot trap
neerleg
ik draai me om
langzaam vult de zee
mijn ogen
met een zilvergrijze zon
een meeuw wordt weer
een stip, schip in de verte
ongehaast
misschien is het een teken
dat de horizon zich verdiept
in een stilstaand…