1045 resultaten.
zeuren
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
472 ach zo veel om over te zeuren
niemands leven verloopt perfect
in ieders leven zal wel iets gebeuren
wat niet tot persoonlijk geluk strekt
maar als alle treinen
op tijd zouden rijden
vertrekken en aankomen
op de hun beloofde tijden
mag het wel perfect schijnen
maar dan verloopt het te glad
zal het niet tot geluk leiden
waren we het…
Nog wel fragiel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
656 Getooid in verleden tijd vertrekken uren
ze flirten en lonken nog even een moment
content over wat ooit was en lang mocht duren.
Koud kon het zijn op vergane doordeweekse dagen
met tal van levensvragen over wat zal komen,
men kan van die dagen leren wat ik kan verdragen.…
De schoonmakers
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
217 Geen vertrek, maar enkel einde,
een vraag die open blijft bestaan.
En in de lucht hangt nog een adem,
een naam die niemand noemt, maar kent.
Geen einde is ooit het antwoord,
maar een roep om wat je bent.…
De ingehaalde morgenstond
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
281 Morgenstond die zich vergist
in de warmte
een adem die nog nacht draagt
in haar mond
koude handen liggen los
naast mij
alsof ze niet weten
van wie ze zijn
de hondenriem staat op
rekt zich uit
en besluit te vertrekken
zonder mij langs het
buitenverblijven
waar deuren ademen en
hekken zacht fluisteren
loopt zij-
trekt onzichtbare…
VAN AMOR EN PECUNIA IN ZAANSTAD
snelsonnet
4.0 met 25 stemmen
2.109 “ ’t Is waar dat je een zeer riante baan had
maar denk eens aan de achterklap, laat staan dat
de oppositie zo’n affaire aanvat
voor openlijk protest, dus je moet gaan schat.
Als troostprijs bied ik je dan twee ton aan wat
ik vlot uit de gemeenschapskas vandaan jat”.…
Zonde
snelsonnet
5.0 met 6 stemmen
1.061 Precies vijf jaar was het mijn zondagsplicht
Een pakkend nieuwsbericht te selecteren
En dat met vakmanschap te comprimeren
Tot een op Driekse leest geschoeid gedicht
Op zondagsarbeid rust vanouds geen zegen
De plicht ervaar ik soms wel eens als sleur
Welnu, ik stop als vaste sonnetteur
Al blijft het dichten zelf mij zeer genegen
Ik hef…
Onwelkome gast
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
667 Parlesant Jan Zever, de kwelgeest
valt binnen als het hem uitkomt
bezet m'n geest, downloadt m'n energie
passief wacht ik op zijn vertrek
hij neuzelt eindeloos, zuigt zuurstof uit
de kamer en blaast er kooldioxide in
de mens verstikt, de plant floreert
strekt z'n groene bladeren naar hem uit
buigt naar voren om geen zucht te missen
beroofd…
genezen van liefde door liefde
hartenkreet
2.5 met 6 stemmen
1.750 Jij gaat weg, een nieuw leven, een nieuwe baan en ik verhuis naar een nieuw vertrek.
Misschien zien we elkaar nooit meer en als we elkaar zien...zullen we elkaar dan nog groeten of worden we in stilwijgende blikken herinnert aan de momenten die we samen hadden?…
perron vijf
netgedicht
4.3 met 40 stemmen
1.766 daar het grijs naar jou toe
daar het altijd mijn lievelingstint van kijken geweest is
mijn handen strengelde ik in elkaar om toch
het weerzien van weerzin te onthouden
ja, leegtes vullen gaat mij altijd wel goed af
duw ze vol met gedachten van stroop en herinnering
op het station aangekomen zie ik nog net mijn trein
van perron negen vertrekken…
Genadeloos geplukt
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
1.251 Haar blote voeten vlijen zich zoekend een houvast op natte keien
die het steile pad bedekken dat leidt naar onderaardse vertrekken
waar zwarte kelken welig gedijen
Glimlachend plukt zij de bloeiende dood en legt ze in haar schoot
terwijl haar ogen in vergane dromen woeste haatrivieren stromen
in golvende vlagen donkerrood
Zijn afwijzing liet…
Oerdrift
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
498 '
- Wat echter niet kon:
elke vrouw bleek een non
en hij moest van die vrouwen vertrekken.
In een kroeg wou de vent zich bezatten.
Een vrouw, die hij wilde omvatten,
verzette zich niet.
't Was een prettige griet.
Hij ontwaakte. Z'n droom was een natte.…
Maskerade
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
602 brengen
lange witte wolken een kalme vervreemding
het suizen van een verkwikkende koelte
is weggestorven in vroegere zomers
nu de tijd hier anders verstrijkt
windvlagen dwalen met een glimlach
door de kamers die als graven
worden gevuld met de uitgebluste toekomst
met elke korrel verliezen kleuren
zwijgend de streken van penselen
vertrekken…
Nat rotweer,
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.024 tijdens deze donkere kille dagen
soms met hagel, regen en gure wind
ril zelfs als ik me voor de brandende haard bevind
draag in huis truien met hoge kragen
waar zijn die echte winters gebleven
vraag ik me dagelijks in alle redelijkheid af
dit vochtige rotweer voelt mij aan als een straf
ben hier overigens nog maar heel even
plotseling vertrek…
zijn zwanenzang
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
2.393 het werd doodstil na haar vertrek
hij lag te denken en werd wat bang
was dit nu echt mijn zwanenzang
of enkel maar... een schandvlek!…
HET LICHT.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.209 Wij zaten aan het kalme plein,
voor 't open venster van ons klein
vertrek, de avond te beschouwen.
Wij zagen hoe de hemel, bleek
en ver, over de gevels week
van de ons omringende gebouwen.…
De nachtelijke zeeën van Ambon
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
435 Neem wel je eigen spullen mee terug bij vertrek.…
Tijdelijk
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
723 komen er verliefden
samen, tot aan je grens die vloedlijn heet
wachtend op de zon die afscheid neemt, hopend
op het groots moment van zonnerond op horizon
sprekend avondrood, over afscheid en de wederkomst
sprakeloos zien onze ogen 't grenzeloze van oneindigheid
mensen wensen nachtrust tussen vaste vormen
kussens, lakens, in vertrouwd vertrek…
Tweede Pinksterdag
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
478 De Drievuldigheid
Alles is gemaakt van witte wolken
Engelen ontspannen zich met een glas
Condens en wat manna
Halen herinneringen op aan het strooien
Van pioenroosblaadjes, het loslaten van
Duiven in nog volle kerken, Pinkstergroeten
Op papieren kaarten
Dat alles omdat men de geest kreeg
Verzucht een Cherubijn; een Parakleet
Die het vertrek…
Enfant de Cimetière (Kinshasa)
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
600 Het was je zogenaamde pa die na wat stom gestoot
zijn zaad in ma verschoot en zo wist te verwekken
om even achteloos als laf weer te vertrekken
opdat hij jullie beiden niet zou zien verrekken.
Eens wend je je af
van al die doden in hun graf
en word je wakker in een bed.…
Alles wuift
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
484 Klaproos wuift
Burka wuift
Zeilen klapperen
op 't golvend glinsterend
spetterend water
van het IJsselmeer
Lakens bollen en wuiven aan een waslijn in 't Gooi
De familie wuift
bij het vertrek: dag, dag
Koolzaad en margrieten
staan samen te wuiven
in de berm
Dag meeuw, ik wuif
De meeuw drijft af
De kont van een vliegtuig
komt in zicht…
Partir c’est mourir un peu
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
598 Een vertrekkende strijder sterft een beetje
hoeveel dorst hoeveel tranen hoeveel tijd
wie blijven achter als vogels in een lege kooi
Verdrinken liefde en laatste woorden in een graf van spijt?
We leggen je neer in een landschap van vragen
in zeeën van langzaam zwijgen
in de zomen van de tijd
Wat drijft je: rede, twijfel, moed?…
Mijn dochter Giulia wordt 13 november 18 jaar!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
920 We zitten in een hoek-appartement
op de zevende verdieping in Benidorm
het is licht en luchtig, geen wind
en ligt mooi tussen bomen en palmen
de zon is nooit ver weg in Spanje
straalt (22 graden) volop in alle vertrekken
Het strand is ook niet ver weg
daar gaan we straks liggen
liggen, zitten, luieren: uitrusten
denkend ook aan Dana's doden…
Breekbaar
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
449 Ik knik, ik luister,
beter dan goed voor me is,
en doe alsof dit gesprek
niet opnieuw
een vertrek oefent.
Je zegt precies wat ik nodig heb
om het even vol te houden,
en verdwijnt dan
zoals men een kamer verlaat
waar het te warm werd.
Wat achterblijft
is geen stilte
maar herhaling:
jouw stem
tegen mijn muren.…
Thuis als Horizon
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
254 En in de stilte van mijn eigen huis
ademt iets dat lijkt op vertrek,
maar ook op thuiskomst —
een fluistering dat leven
niet stilstaat, zelfs wanneer ik dat wel doe.
Zo wordt thuis een horizon
die met me meereist,
en ik een reiziger
die nergens heen hoeft
om toch onderweg te zijn.…
De winter in mijn vader
hartenkreet
2.3 met 17 stemmen
311 Het vale licht schuift traag
langs zijn gezicht dat dunner is geworden,
en ik voel hoe bleke herinneringen zich verzamelen,
hoe ze in hem bewegen als vogels die niet meer kunnen vertrekken.
De adem wordt ijl in de
ruimte waar zijn gedachten lichter lijken.…
Spekman weet raad
snelsonnet
5.0 met 3 stemmen
757 Een kamerlid dat min of meer ontgoocheld
De handdoek tussentijds de ring in smijt
Is blijkbaar onvoldoende voorbereid
Dus Hans heeft een remedie uitgevogeld:
Dressuur moet nieuwe kandidaten leren
Zich braaf aan Diederik te conformeren…
Chartreu-ZEN-bos!
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
500 in takkenvorken -
de wandelbordjes van de
natuuroase…
SCHENDINGEN VAN DE RECHTEN VAN HET KIND
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
593 Schendingen van de rechten van het kind
De onderste steen moet boven komen
hoe vaak is dit al niet gezegd, beloofd:
"De onderste steen moet boven komen"
Maar Nederland is gebouwd op drijfzand
die onderste steen, de onderste steen
zakt en zakt, verder en verder weg
zodat de bronnen van de oorzaken niet gevonden kunnen worden
Nederland…
Half tevreden
hartenkreet
3.2 met 10 stemmen
1.503 'Bush-bush', zei de vent,
'klinkt bijzonder bekend',
maar ze kon z'n vertrek wel vervloeken.
Ook hém heeft het danig gespeten.
Ze waren aan tafel gezeten,
doch tijdens het maal
zei de hoofdkannibaal:
'Deze vent is gewoon niet te vreten.'…
Kinderwens
netgedicht
2.7 met 14 stemmen
2.513 Straks verschijn je en vertrek ik bedeesd
de man die weigert vader te worden.
Jij buigt voor de klok in de lege kamer waar ik thuis hoor.
Wankelend dans je naast de wieg,
een stille wens die zuur opbreekt.…