1655 resultaten.
ruggen-tegen-elkaar-liefde
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
836 hij raakt mij niet kwijt
ik voel zo, dat hij
aan zichzelf lijdt
maar ziet hij ook
mijn duizend tranen,
mijn, ons eiland
van verdriet
waardoor wij een steeds
kleinere weg banen…
Klein heelal
gedicht
2.9 met 31 stemmen
13.450 Ik zocht me een plek in het Turkse bad
waar warme mist je huid bewasemt
en fibersterren van kleur verschieten
en steeg op met m'n gedachten
tot ik dacht dat ik niet meer dacht
en de aarde bleef hangen in haar baan
ver van m'n aangekleed bestaan zag ik
mensen verdwijnen waar ze kwamen
stof tussen de hemellichamen
De stoom trok weg in…
Een aquarel van tranen
hartenkreet
4.2 met 19 stemmen
1.404 Als een kunst verheven
Een aquarel van tranen
Glinsterend en zo zuiver
Prachtig gevormde banen
In emoties gevangen beelden
Geven ware gevoelens weer
Een tentoonstelling in het heden
Gevoed door druppels oud zeer
Een galerie vol trieste kunst
Trekt bezoekers bij de vleet
Mensen als een levende aquarel
Tonen openheid van diep leed…
Dromen poetsen
netgedicht
4.1 met 211 stemmen
409 die ik
altijd lezen mag
er is nu stilte
maar te weinig vaart
weerwoorden zijn
snibbig en schaars
in de rolverdeling
kennen we de paden
en gewoontes tot ze
ons weer gaan vervelen
wereld zit op slot
de nieuwe spelers
lopen nog met oude
borden voor de kop
de regisseur trekt
zich de haren uit het
hoofd hem is ooit een
goede baan…
Verloren
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.354 rozenrood
Verloren in haar netten
Jouw handen op haar lichaam
Het stoot ze af…
Als golven dansend op de rotsen
Je zit vast in het ritme van de zee
Je vecht voor vrijheid
Maar te laat
Je liefde als de zee zo ruig
Veranderd in een harde haat
Dan wordt het eb
De zee wordt kalm
Je hart niet meer gevangen
Verlost van liefde, van de ban…
e=mc²
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.353 licht is overal even snel
ondanks de zwaartekracht
die alles tot de hete kern dwingt
het punt waar de steen vlam vat
stel dat de ruimte stil stond
omgrensd door vaste sterren
als waakhonden, roerloos
dan kan het rekenen beginnen
zoals de baan van een kogel
in het wilde weg gelost
de loop loodrecht omhoog
ontsnapt hij aan een vrije…
Angstdromen
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
476 ik heb angstdromen
in de ban gedaan
zij zullen mij
niet meer overkomen
sluiers zullen geen
ogen doven die niet bestaan
fluisterende stemmen
vergeten hun misdadig plannen
het gefolterd schreeuwen
en de eindeloze val
ik ken ze allemaal al
van opgejaagde creaturen
nooit meer zal ik
badend in het zweet
ontwaken om pas na uren
weer…
Twoseater
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
547 incarnatie
is mijn karma rond misschien
dan scheur ik in mijn glansbolide
van zestienhonderd paardenkrachten
in wat luttele seconden
van nul naar honderd, kan niet wachten
een losgeslagen projectiel
van wijk bij duurstede tot tiel
niet als james dean maar juist solide
langs dorpen weiden berg en dal
waar het goed zicht is en ruim baan…
Droogte
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
925 Nederland vergrijst want de jeugd van toen is middelbaar,
dus worden banen niet meer ingevuld.
Nederland verhard, niet alleen op mentaal gebied,
want ook de aardkorst snakt naar vocht.
De boeren zien hun oogst teniet gaan,
want ook de sproeiers mogen niet meer aan.…
stokoud
gedicht
3.3 met 66 stemmen
17.809 Een stok, die ik nergens laat staan
omdat men mij er niet mee griefde,
want hij leidt mij, verkommerde haan,
naar de laatste en hoogste geliefde,
die, aan 't eind van mijn schamper bestaan,
mij, als stralende leidster, beliefde
te wijzen op 't eind van mijn baan.
Verwaaid zijn haren en rok
maar de haan blijft eeuwig bestaan...…
Rijles nummer 1
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
688 Laat mij dralen op de weg
die alle paden verenigt
zich in banen voegt
die alleen de jouwe zijn.
Pijl mijn verlangen
in dromen die ik reis
om steeds bij jou te zijn
hoe ver dat ook schrijnt.…
de dood in prijzen
netgedicht
3.5 met 14 stemmen
704 vergaan, niemand is met je begaan
al roep je nog zo hard, vol van smart
het doel staat vast, het is tot ieders last
ik schenk je een lach, ik maak daarvan gewag
alhoewel zuur van aard en aan haat gepaard
kon je niet velen, laat staan mijzelf met je delen
je was geen vriend, dat had je niet verdiend
je kunt gaan, van mij krijg je ruim baan…
Niets te zeiken
hartenkreet
5.0 met 7 stemmen
1.100 Zo vrolijk en zo vrij
Ik had vertrouwen in de mensen
Vertrouwen had men niet in mij
Wat mij nu plots is overkomen
Dat had geen mens toch echt verwacht
Ik lig te woelen in mijn kussen
Oneindig lang is nu de nacht
Er valt mij echt niets te verwijten
Toch vallen steeds de tranen
Geef mij nu nog een goede kans
Er zijn toch nog wel heel veel banen…
Traan
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.465 Een traan rolt
Vanuit ’n hoek van m’n oog
In een boog
Bolt
Over m’n wang naar benee
Zoals het water
Van vloed naar eb
Het strand verlaat
Het zilte water zich bang
Terugtrekt naar de zee
Om zich te voegen
Bij alle tranen
Die ooit in al hun banen
Stroomden
Van alle zanderige gezichten
Als stille gedichten
Naar oceanen
Van week ach…
Ontdroomd
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
664 Altijd
was je wel een dromer
licht zwevend boven vaste grond
gedachtenloop
net naast de wereld
korte wandeling op de grond
al weer aanloop
voor een nieuwe vlucht
maar de harde werkelijkheid
heeft je tenslotte ingehaald
voluit gesneden
uit je baan gereden
als tegenstellingen
veranderen in haat
tegen alles
wat afwijkt van gewenst…
Nog herfst zon
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
770 jij hebt
bloemen bestoven
hun zaden geraapt in
het oogsten van zomers
nog herfst zon
door aangeslagen ramen
jij vouwt rustig de handen
in warme stilte samen
terwijl stofjes dansen
in schuine banen licht
overpeins jij de kansen
waarvoor je bent gezwicht
soms wat gelaten
over zaken die jij
niet hebt kunnen maken
strevend naar evenwicht…
Kloppend hart
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
520 meegaand met de stroom is verzet zinloos
penetreert geur van etenswaar de neus
wat herinneringen oproept aan toen
heel even de ogen sluitend opgaand
in de mensenmassa komen vluchtig
een paar blauwe ogen voorbij
welke het hart sneller doet kloppen
angstvallig zoekend in de menigte
wordt het een gevecht te ontsnappen aan
in de ban…
Geheugen
netgedicht
2.6 met 11 stemmen
1.181 Nu ik 't mij weer herinneren kan
geniet ik terug met volle teugen,
'k was er uren van in de ban,
van dat ene woord: Geheugen!…
Haar wortels zijn gescheurd
hartenkreet
3.7 met 11 stemmen
1.236 Wat als de wereld van binnen
gaat beven, hevig de korsten doet
scheuren en alles buiten de banen wordt geleid.
Wanneer het zilt vervangen wordt voor lava
en een moeder haar handen rond haar hart legt
om het ritme van de angst in te tomen.
Slechts om haar kinderen de kalmte te laten bewaren.…
LIZZY'S STAR STRAALT!
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.184 Er zijn zoveel sterren aan de hemel
vaak zo goed te zien vanaf de aarde
en zo'n sterretje in je beide armen
doet je leven zo echt intens verwarmen
heel kortstondig, maar net, heel even
voel je het, aan je gegeven leven, leven
dan kiest de levensster haar eigen baan
zal in een overstijgende levensbaan gaan
schitteren tussen alle sterren te zien…
Eeuwigheid*
netgedicht
3.5 met 14 stemmen
1.655 Het samenvloeien van onze banen
is een wonder zoals het mij verscheen
hetgeen zelfs Copernicus zou beamen.…
Eenden filosofie
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
813 Het gesnater daar in het water,
hield me even in de ban,
die van Jo Ko Do en Mo,
zo zie je maar weer, dat onze taal
verbaal of non verbaal,
geen stand houdt in het water,
dus geen verhaal!…
Venus en Mars
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
724 Hij lokte haar met sterrendromen
en vuurwerk in een leeg heelal
tot zij tenslotte viel voor zijn komeet
en hem verlustigd traag besteeg
nu baart zij daaglijks sterrenregens
en voedt hen onderweg
met altijd verse melk
hij bewaakt zijn kleine sterren
spreekt hen vermanend toe
als zij uit hun baan willen gaan
blijf altijd weg van het zwarte…
Vloer op drift
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
510 De waterweg slaapt
in donkerblauwe dromen
een oeververbinding wenkt zwierig
de veelkleurige baan verbindt
twee uitersten van het bestaan:
mijn diepste vrees en mijn stoutste visioenen
ik sluit de ogen en zet een eerste stap
deze schrede beroert een onbestaanbare dimensie
de weg is week en wankel
een schuimend koord zonder vangnet
op…
In het heelal
gedicht
3.0 met 16 stemmen
5.213 Sterren planeten razen door elkaar
en moeten in banen worden geleid.
Melkwegstelsels in kaart gebracht
en onderhouden, clusters uiteen-
gerafeld. Altijd druk, altijd druk.
En dan die reizigers,
altijd hun geliefden kwijt, altijd weer.
Kosmische stormen trotserend
zweven zij die grote ruimte in
en vereenzamen.…
Pinksteren
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
589 Die pinksterdag was nat van tranen,
mijn ziel verzonden in die vloed
die door geen dijk geleid in banen
naar waar haar 't licht weer rijzen doet
die met zijn vuur de aarde zuivert.…
Amsterdam....het Mekka.
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
600 Levenslang
bang
voor het kwaad
in de mens
Op straat
in een steeg
op het pad
langs de baan
Je hult je
in een harnas
verbergt je
in het zwart
want bang
voor hen
die uit de maat
lopen
Een andere
levenswandel
gaan
of maken
Vuurspuwende draken
zijn ze niet
die je tergen
of bedreigen
Zelden of nooit
gaat je weg
over…
Zonder om te kijken
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
579 Zonder om te kijken
Steek je de weg over,
Baan jij je een weg
Tussen vrachtwagens
En langsdenderende
Trekkers door -
Jij moet ergens heen,
Al weet je zelf niet
Waar naar toe -
Ik groet je,
Omdat ik je zo goed ken,
Dag vrouw Aukema, hoor je
Me zeggen, je kijkt me aan
En je twijfelt of jij dat bent,
Want tussen jouw ogen en…
Zelfbehoud?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
365 Blijvende verwondering
zie ik ons baden in de
watervallen van geluk
even opgehouden in z’n
versnelling, waarmee het
leven gaat meanderen, de
aderen en de beddingen
slippen langzaam dicht
waarmee de toekomst in
perspectief doorgelicht
om niet totaal droog te vallen,
in een duurzame ondertoon
een veilige weg te banen, maar
diep van binnen…
Nostalgie…
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
647 hoge bergen, tropische landen
verre oorden, witte stranden
heimwee is niet altijd denken
aan vervlogen tijden,
soms heb ik heimwee naar
je warme handen die zich zoekend
een weg banen in mijn wilde haren
je bonzend hart dat op hol slaat bij
het fluisteren van je naam
je sensuele blik die zich weerspiegeld in de ruit
van ons geliefd…