6267 resultaten.
Web
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
493 Het wonder van webben,
wirwar van draden
van druppels
van werk en van weven
in bos op de paden,
in de tuin,
in je leven,
behoedzaam gesponnen
de parels gewonnen,
in de morgen, een uurtje,
onvermoeibaar,
de spin en haar rag,
zo fijn en zo teer,
trilt in de wind
wiegt heen en weer,
de dag die begint
met een lach
dank dat dit mag
en ‘…
Mooie Ochtend
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
586 Zachte bries strijkt door haar kapsel
masseert golven door zilverglans
van zachte zijden draden
die deinen als vreugdedans.
Als tranen van ontroering
hangt dauw in berkenblad,
klinkt door eik en beuk in vervoering
vogelzang in lof gevat.…
de zwaarte van het licht
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
490 de dood van mijn dochter
is een rode draad
zijn laffe daad -toen hij haar nam
kwam onverwacht; mijn gram
voor altijd durend
na zoveel dagen nog haar geest
in duizend meisjes zien
blond en lang geschouderd bovendien
verwaait door mijn verlaten zien
tot goud
ik voel me oud
als ik haar jeugd in stilstand weet
het glas is koud, maar…
voor een laatste glas
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
753 drank had zacht
zijn web gelegd
rond mijn bestaan
ik had me bijna laten gaan
liet me wiegen
op zijn draden zou ook
zelfs mijn vriend verraden
voor een laatste glas
maar uit hoeken
loert de dood die met
zijn spinnepoot de trilling
aanvoelt van mijn hoge nood
ik laat me nog niet pakken
kap nu met het vatten van
de glaasjes vrijheid…
een web verleidelijkheid
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
787 er hangt toekomst
in de lucht
gesponnen door vandaag
een web verleidelijkheid
en schone schijn
die vlieger gaat weer op
duikelt soms of struikelt
ik spin met zoete woorden
lange koorden tot cocon
trek met draden
dood uit leven
smul heel even
spin de gaten dicht
en hang weer vlug
toekomst in de lucht…
G-d
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
410 Het weefsel,
waarin mensen rode draden zijn.
De stoffen,
die wij wisselen.
De talen,
die wij allen samen spreken.
De goede gedachten,
die alle mensen samen delen.
Het goede,
dat ook kwade mensen doen.
Stoffen, talen en goedheid
vormen het wonderweefsel
dat alle mensen samenbindt.…
De dijk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
567 Om met een hoofdletter te beginnen
Ben ik iets te klein
Deze legendarische band
Ze stoppen en dat doet pijn
Als een rode draad
In gekleurde klanken
Door het leven
Laten we ze bedanken
In een schouwburg genezen
Van een krankzinnige tijd
Het is voorbij
Het kent geen spijt
Elke dag valt iets te vieren
In het klein en in het groot
Geschiedenis…
Zwarte rozen in de lentezon
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
1.183 De dagen hangen aan een dunne draad
bijen zoemen in een honingraat
een kat droogt zijn vacht bij de haard
en het alfabet is van de kaart
De regen valt maar hindert mij niet
ik heb genoeg aan mijn verdriet
met al die nattigheid langs mijn wangen
is er niemand die mijn tranen ziet
De klok slaat als een hamer
in de tiktak hollende tijd
er…
Utrecht
poëzie
3.0 met 2 stemmen
3.723 Een stugge sfeer, vol plotselinge volten -
De pleinen liggen meest terzijde van 't verkeer,
Dat, saamgeperst in zulke smalle geulen,
Dat reeds een sandwichman zijn houten vlerken schuurt,
Chronisch aan spijsverteringskrampen lijdt,
Nergens ter wereld
Heeft een kleinburgerlijker actualiteit
Zich zo voornaam versierd met het tot op de draad…
Geluksvinder
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
898 Ze noemen mij
ook wel een geluksvinder
de man zonder zorgen
alsof ik de regenboog teken
bij elke beweging van mijn hand
Alsof de zon mijn innerlijk kust
er altijd warmte in mij is
alsof een engel in mij is geland
Ze denken dat mijn reis
rustig is
dat het water zachtjes
en doordacht zichzelf
tegen de oevers aanduwt
Dat het nooit…
Kartonnen wanden
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
257 Een zakmes in de melk
de melk onveranderd wit
alsof
scherpte niet in staal woont
maar in wat onzichtbaar verschuift
de middag vol schaduwen zonder oorsprong
een steen op tafel
tegen de avond meer tafel dan steen
alsof
de tafel zich de steen herinnerde
uit een halfopen lade
de geur van regen die nooit gevallen is
onder de tafel rust een…
Het woordje 'liefde'
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
651 Mijn pen ligt te rusten in mijn hand,
het lijkt alsof de inkt is opgedroogd.
In gedachten zoek ik naar zinnen,
het is alsof de tijd mijn letters heeft geroofd.
Ik kan de beelden niet stilleggen
die dartel spelen door mijn hoofd,
ik kan ze niet vatten om vast te leggen
ze weergalmen in dat ene woord:
'liefde'.…
ALS HUMUS LOKT
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
1.023 en al, van bomen rukkend
Zelfs na mijn dood ben ik voor ’t oog een lust
De mensen zullen niet lang om mij treuren
Mijn dodenmasker geeft de meesten rust
Soms hitst de wind mij op, is ‘t uit met zweven
En hult de zon de grond in koperen kleuren
Dan wèrvel ik de dans van dood en leven
Maar hoe dan ook, pas ik het doodskleed even
Door spinnen…
bloot en onbeholpen
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
5.030 van kattig schommelend naar
poeslief. van op vredige dekens spinnen
naar grillige muisjes op lentesla
je telt meermaals van tien tot
één; de nul een nieuwe eeuwigheid
als nieuwjaar doet het verse verlangen
zingen in bange euforie, krijsend of
van warmte weg een mens
wat kouder wordt
oud op nieuw verklaart de wereld jou
vogelvrij. je…
Geen verlies van tijd?
netgedicht
4.9 met 65 stemmen
472 Diep van binnen blijf
je toch een spin, die altijd haar
eigen web zal spinnen als vangnet
voor gelouterd zelfbehoud, en blijf
je nonchalant als ik jouw wereld
binnenvlieg om in mijn eigen spinsel
te blijven hangen in een duivels gevoel
van verlangen, een mengelmoes van
vrees en vragen.…
Kijk uit het raam
hartenkreet
3.6 met 16 stemmen
1.813 Een tochtje met de trein
heb dit dertien jaar niet gedaan
kijk uit het raam
zie huis na huis
gezin na gezin
met kinderen
zonder
een enkele grijze muis
Geluk dat zoveel mensen kennen
gezellig met elkaar binnen
een koe staart eenzaam voor zich uit
een kat ligt in een vensterbank
genoeglijk van zich af te spinnen
En buiten verkleuren de…
EEN ETS
poëzie
2.9 met 7 stemmen
1.742 Gelijk de droom eens kinds is, dat een dag
Van wandelen en spelen buiten stad
In zwoele zomer-hette heeft gehad:
Een uchtend, dat het landschap zonnig zag;
Een middag, dat de lucht gestapeld lag
Vol donkre donder-wolken, en 't kind mat
En drensend voort moest over 't zandig pad
Met in zijn oogjes stof en spinne-rag;
En in de spoortrein…
Kees
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.877 ,
fulmineerde ik ontelbare malen
wanneer hij weer eens als een Houdini
in een onbewaakt ogenblik ongezien
de paradijselijke tuin was ingeglipt
maar vaak nog geen half uur later
zich van geen zondigheid bewust
luidruchtig op mijn schoot kwam spinnen.
“Kees, heel gauw naar boven!”…
zeven hemels gingen open
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.061 alle woorden doen me pijn
ik voel het in begrijpen
in het te lang weer samen blijven
ontstaat de irritatie en venijn
het is de hel van hemel samenzijn
ik pluk gedachten uit de lucht
streel zinnen die beminnen
je voelt je lekker vogel vlug
om luchtig als een poes te
knorren en op schoot te spinnen
ik bied je rozen aan
gewoon om te beginnen…
herfst
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
376 voeten van de bomen
waar daaronder de belofte van vernieuwing groeit
aan de losgelaten schaduw van wat verleden is
om later dan weer in nieuwe levenslust te bloeien
daar waar wij gezellig de volle oogst genieten
korten zich dagen sneller naar lange nachten
de grijze ochtenddauw glinstert als diamanten
gevangen in het zijdezachte rag van de spinnen…
Oude Kat
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
421 steeds meer van je kwijt
Het moet zo zijn, het doet me pijn
De tijd die krijgt ons allen klein
Soms flakker je nog even op
Krijg je de kolder in je kop
Het duurt heel kort, dan lig je plat
En heb je het alweer gehad
s'Avonds voor mijn slapen gaan
Loop je even bij mij aan
Echt altijd op dat moment
Het is hoe je nog altijd bent
Spinnen…
scheppend
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
443 het schrijvende
diepe zelf verkent
een denkbeeldig
onmetelijk landschap
het tekent beweging
een gevleugeld tweespan
dat het witte en zwarte
paard gaande houdt
het krast op wit tot het
zwart tevoorschijn komt
het hoort hoe Thor over
de rooie gaat
het schrijvende
diepe zelf
schrijft zich los
van de ander…
De zwaartekracht in jouw ogen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
5 De zwaartekracht in jouw ogen
trekt mij uit mijn verlegenheid
en maakt een verleidster van me
wat ik niet ben
Weerloos schik ik me
naar jouw tomeloze begeerte
en geniet ik van de pijn
van mijn vrouwzijn
Alsof dat alles is
wat ik ben
Alsof ik niet anders kan
dan fantaseren over mezelf
als onweerstaanbaar lichaam
en wellustige prooi…
Maandag vier november
hartenkreet
4.7 met 15 stemmen
989 De zomer is zo lang voorbij
Alsof hij nooit geweest is.
De winter is nog zo ver weg
Alsof hij nooit zal komen.
En ik,
Ik zit hier in de zon
En wellicht voor het laatst dit jaar
Op maandag vier november.…
De weg kwijt
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
1.662 alsof het zweeft in mij
en leeft in duizendvoud
kriebelend langs wegen
die eerder waren afgesloten
voor doorgaand verkeer
raakvlakken kenteren
door gemiste afslagen
alleen die ene snelweg
lijkt nog berijdbaar
maar het is
alsof het zweeft in mij
en zelfs het rechte pad
mijn zicht verlaat
in het kwadraat…
uitgeteld
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
971 ik tel verder steeds maar verder
alsof er nooit een eind aan komt
of ik niet reeds ben afgestompt
ik tel verder steeds maar verder
hoewel er niets te tellen valt
niet meer op mijn vingers
alleen vuisten nog gebald
ik tel verder steeds maar verder
alsof er nooit een eind aan komt…
zo wij zijn
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
515 hoezo ben je nog als de dood
voor als hij komt,
alsof de angst je klemvast
houdt in zijn verkilde greep
je weet, dat maakt mij machteloos
en boos, alsof de dood
niet bij het leven hoort
de vrouw die zwanger is
weet zeker dat zij eens moet baren
het doodgaan past de mens
we zijn ervoor geschapen…
Waar de hond bleef staan
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
191 De hond bleef staan
alsof de wind hem
herinnerde
wat nergens meer lag
Hij keek niet vooruit,
niet achterom,
maar naar de ruimte
tussen twee geuren
Geen spoor vroeg hem te
volgen
Geen stem kende zijn naam
Hij koos niets
Hij liep
Alsof iedere stap
het antwoord al
had losgelaten.…
Ingrediënten voor de dag
hartenkreet
4.2 met 22 stemmen
1.922 Verliefden kijken elkaar met dezelfde wanhoop aan
Op de droge straten vallen regendruppels plat
glanzen even in het licht van een straatlantaarn
Dezelfde glinstering vind je in de ogen van hen
die verloren raakten in elkaar, terwijl de kat
speelt met een bolletje wollen draad die hopeloos
met zichzelf in de war raakt
Hoe zou het zijn waar jij…
DE JEUGD
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.392 kan de onrustroes niet verbreken
toekomstloos, gewetenplagend afgrijzen
maakt zich meester van ieder weldenkend mens
als iepen zwaaiend in de storm
maken impulsen zich in mij wakker
door mijn eigen somberheid
zie ik in de grote onbezonnen leegte
een schaduw afgespiegeld in een web
een fascinerend beeld
verstrikt in eigen slijmerige draden…