Alle inzendingen

Zij voelde zich Op het droge Als een vis In het water, Want zwemmen, Dát kon ze niet Zo heel erg goed. Maar rennen Én dichten Des te beter, Dát kan een vis Noch zeehond Allemaal niet. Maar een vogel, Kan vliegen, En dát kan ze niet, Zou ze wel willen, Maar zij die Dát probeerden, Overleefden Dat niet.…

jouw bonte woorden streelden als wijzers het ankeren van tijd vriend, de dood is een hutsel van leven, vriendelijkheid, ontnemen verdwijnen en herinneren - het sterven is de versmelting die ons evenbeeld naar het kind genoegzaam herkent in de ogen die nu het eeuwige licht ergens anders gaan dragen jouw poëzie droeg deze wegen die naar…

Omdat hij de sterkste was de rijkste, de wreedste, de man die het kon, was hij koning - ons koninklijke lichaam de beste bescherming die we beschermden We groeiden voorspoedig ons lichaam werd een reus We schreven steeds meer wetten - waarin eigenbelangen evenveel verwaterden als ons gevoel een sterk lichaam te zijn Er zijn andere lichamen…

Om talloos veel miljoenen te negeren wier werk in druk of online is verschenen is iets dat zelfs AI niet bij kan benen een loterij voor Zweedse keuzeheren? Het moet wel een heel oeuvre zijn, dat scheelt dan vallen talloos veel miljoenen af bij 't scheiden van het koren van het kaf waarbij nog één klein hangijzer meespeelt 't moet wel verwijzen…

Ik wil dat mensen applaudisseren voor mij. Ik wil gouden medailles behalen, misschien zelfs de Vredesprijs.. En dan gooit iedereen geld op mij Ik wil erin verdrinken, totdat ik stik. Ik wil veel volgers hebben en dat mensen mij dan aanbidden, tot er niets meer over is, En mij dan zien. Ik wil meer, Meer macht, meer geld en meer mensen…

Je bent eenzaam teruggegaan naar die nuchtere schaduwen de echo van een illustere hoer in de hotelkamer van het ruwe land Je drinkt nu goedkope rode arbeiderswijn in een kamer die naar as en oude mannen stinkt. Zij eist luidruchtig dat je haar purperen liefdestalen spreekt alsof een eenvoudige man zijn eigen goden zomaar kan verruilen…

't Liefste wat ik weet is dichten, Dat is: van de innerlijke gezichten Woorden maken. Die doen ontwaken In andren wat ik zie; — Zodat van vreemd en menig Wij worden vriend en enig: Zielen raken Elkaar en slaken Een zucht, een melodie. ------------------------------------- uit: Het blank heelal (1908)…

Alles is je hart dat blijft verlangen het kleine omarmen leven en alles geven Alles is de knipoog naar je spiegelbeeld de lach om je stomme grap het verwelkomen van je imperfecties de waarheid boven illusies Alles vraagt niet te veel alles ben jij in het geheel alles kun je doseren help alles het je te leren Gewoon in alles Alles…

Die prachtprijs van de Zweedse heer Nobel Is toegewezen aan een Canadese Een dichteres die alom wordt geprezen Mooi nieuws dus voor Gedichten.nl Al heeft ze nooit een snelsonnet geschreven Maar ach, dat willen wij haar best vergeven…

"Wie raadt welke vogel dit is, mag met mij eens in de koffer !" roept een morsige meid met een papegaai op haar arm, in "Café Joffer", Stilte alom, niemand is blijkbaar geïnteresseerd, tot wethouder Lex spottend een emoe insinueert, en ze knikt "Dat zal ik dan voor één keer goedkeuren, jij boffer !"…

hij zag haar lopen langs het water gelijk de waarheid buigzaam is mee kan buigen met de tijd de zondaar in leven blijft in angstig beven totdat over de dood is verteld de mens niet zomaar wat doet liefde werkelijk bestaat en ieder een deel ontvangt hij tijdens de reis ernaartoe niet meer bang hoeft te zijn omdat hij antwoord kreeg…

De woorden die ik mezelf vertel
 verdwijnen langzaam 
tussen de stiltes door.
 Ze verliezen hun betekenis,
 alsof zelfs mijn eigen stem 
me niet meer herkent. Ook in stilte ben ik aanwezig. Ik ben meer 
dan de de woorden die ontbreken, 
meer dan de zinnen
 die ik niet kan afmaken.
 Ik ben ook de blik,
 de beweging,
 de stilte tussen…

Zichtbaar geroerd raak ik ongerept de verbeelding gevloerd en zonder lagen krijg ik bodemloze ideeën op een onbewaakt moment.…

Iedereen die haar kent, zal van haar gaan houden; een lot uit miljarden vrouwen, dat is wat je waarschijnlijk denkt, omdat zij met jou haar eigen leven wil opbouwen; waarbij jij haar liefhebt en alle dagen aandacht schenkt, jij direct opstaat als zij jou achteloos wenkt; jullie relatie wordt namelijk afgemeten aan het vertrouwen…

Het is de melancholie van meer dan 100 stemmen mannen en vrouwen die me raken en mij worden aangereikt op een zilveren concertschaal die goud blinkt, rijk klinkt en mij vooral meer dan heel goed doet mij doet voelen, dat het goed komt in ieder geval, dat het mij hoop geeft mij te mogen nestelen als een vrededuif op haar nest, mijn vredesnest…

Vanmiddag reis ik af naar Amsterdam Misschien dat ik daar dan die prijs ga winnen De nominatie heb ik alvast binnen Hoe mooi dat mijn vormvastheid zo ver kwam Zelfs derde worden straks voelt niet verkeerd Ik ben al blij te zijn genomineerd…

Jouw Grote Woorden — droegen de Substantie Ik was de Schaduw slechts — die eromheen gleed Nu sterf ik in de Vaas — op het Dressoir Waar de Verwaarlozing — haar Kille Werk deed Het Wegen van het Lidwoord — valt te zwaar Nu de Armoede — de Zielen heeft besmet Wij staan gerantsoeneerd — strak in de Rij Voor bitter Zout — dat nimmer Redt…

de inkt lijkt zwarter met de dag de letters nauwelijks te onderscheiden waar ik eerder ook het wit nog zag vormen steeds meer schaduwzijden wolken die het nieuws bedekken als een warme isolatiedeken wreedheden aan het oog onttrekken die steeds eerdere doen verbleken natte plekken op papier die gedrukte tekst doen vlekken…

Na ruim zes decennia popmuziek - van hitweek tot hitparade - meer zijn het niet - die z'n roots te danken heeft aan jazz en blues zijn er maar weinig die de tand des tijds als eminent kiezelvast rotselement in halls of fame in 't elysium zweven Picture yourself in een dageraadlied nee, niet van the beatles, die bedoel ik niet of neem het…

Ach, al die goden die boven de wolken de hemelen zouden bevolken, zij wanen zich veilig, maar vergissen zich in het scherpe venijn van de werkelijkheid De werkelijkheid is niet bang voor hun nutteloze gedrang rondom een eigen waarheidje, hij weet al heel erg lang vele malen beter dan dat Zij die geloven dat er meer is tussen hemel…

Luidruchtig durft zij reeds te dromen dat ik haar sprekende talen vloeiend ken maar ze blijft voor mij die vreemde die mijn zelfrespect ontheemde. Grauwe wolken heeft ze leren lezen samen met werkelozen en arme wezen wollige schapen leren vrij te dansen met woeste wolven zonder reële kansen Zij brengt de hemel dicht bij de grond, weeft…

Zij houdt van heldere zinnen zuiver als een Travaalse winter wit van bevroren dauw. Haar woorden bevriezen soms zij moeten bij haar binnen blijven om te ontdooien zo nu en dan. Het heimwee schrijnt als de ondergaande zon en de tegelijk opkomende maan haar weemoedig maken. O laat de vaste grond niet onder haar voeten wegvallen zij…

Dezelfde datum. Dezelfde dag. Vierentwintig jaar geleden. En toch is dat ene telefoontje soms maar één ademtocht van het heden. Dat kuttelefoontje, pa. Daar is geen mooier woord voor nodig. Jij was er - en ineens niet meer. De rest klonk even overbodig. Nu kijk ik naar je foto. Je lacht, je ogen bijna dicht. Ik zou zo graag…

Groeten vanuit West -Vlaanderen., buur van Zeeuws Zeeland, waar de Damse kanalen niet bevist worden, de buizerds met tientallen wonen, ten zuiden van de Zeeuwse schonen, met haar rijen bomen, roofvogels tortels en houtduiven de tijd doden, de wintertijd is aan het komen we allen de hemel beloven waar geen bladeren vallen zijn verloren…

Dit herfstgeel bekoort me als nooit tevoren: het is licht en maakt blij maar roept ook weemoed wakker. De vruchten op de akker, het fruit, de maïs, alles is weg maar toch is er nog hoop gebleven, het leven gaat door. Die weemoed schildert een toekomst die wacht, al komt er eerst nog het echte duister, de nacht met zijn droefheid en vragen, onzekerheid…

Geen vrije tred langs wegen en wind, geen lichtvoetig volgen van wat zich bevindt Het ritme van rust en gemis de maat van een dag, die verdraaid en geheel anders is Een lichaam in stilstand de blik op de tijd, een vleugje onmacht een sprankje strijd De kunst van het wachten, de weemoed erbij, het verlangen naar ruimte, naar…

De wind is kleurloos in jouw lege stad die mijn wereld beheerst zien jouw ogen nog die straten? en hoe jij zat op de grond misschien dichterbij dan ik bij dat wat bodemloos wordt genoemd vergankelijke woorden sprak je nooit ze hoorden bij jouw eindeloosheid zelfs hoe jij een begin aankondigde als een reeds geleefde avond woorden bewogen…

Het kleinkind heeft mij afgebeeld In zwart en wit, tot grijs geveegd Ik heb een mond zonder gebit Dus lach ik niet, ik grijns Ik heb geen benen want ik zit Niet nodig, zegt ze eigenwijs En armen? wil ik van haar weten Ook niet, niet nodig zegt ze Je moet maar met je handen eten Heb ik die wel? vraag ik alsnog Dat zie je toch, kijk hier beneden…

Een compliment kost de gever niets, Is gratis en voor niks, Voor de ontvanger is ’t onbetaalbaar, Diens kostbare bezit.…

in de wind dwarrelde een pluisje zo licht dat het door géén opgemerkt werd maar hij met het scherpe oog der hoeder van elk detail waaide eventjes met het pluisje mee hij gaf het alle ruimte buiten de duinen waar het verzwijgen hoogtij viert echter waande het pluisje zich een edel dier tot hier en niet verder zei de meest wijze van de…