371 resultaten.
Opgesloten
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
434 Er ligt een vertragende stilte
in de schaduw van jouw lichaamstaal
een droef verhaal, het zwijgen waard
vergeten in zichzelf, gekooid
niet welkom in de wereld
en alles wat je tegenkomt
blijft zelfgenoegzaam
op veilige afstand
van jouw werkelijkheid
beperkingen, je hebt ze nu
in dwaze dromen opgesloten.…
Hier
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
672 De tijd die ik nog leven mag,
ga ik niet versnellen,
niet vertragen.
De afstand die ik af mag leggen,
van hier tot hier opnieuw,
is onvoorspelbaar kort.
Moeder rust hier nu.
Ik kniel hier al.
Elke avond zal ik overlijden.
Elke nacht zal ik liefde dromen.
Elke morgen hoop ik op te staan.…
Beeld en gelijkenis
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
449 ik heb
de glimp
gezien van
volmaakt
bewegen
gedragen
door jouw
creatieve blik
in ogen
die het tempo
soms vertragen
waardoor je
bijna stikt
in het
genot van een
hemels orgasme
gegeven aan
de mens om
zijn schepping
veilig te stellen
naar zijn beeld
en gelijkenis
wat is er toen zo
vreselijk misgegaan…
Vergankelijkheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
534 Vergankelijkheid spelt weer de herfst
en langzaam leer ik lezen,
van zomerlicht genezen: de uren zijn geteld.
De zon viert nog, maar heel bedaard
verguldt ze de eikenbladeren.
Behoedzaam voel ik naderen
wat node wordt gemeld:
dat vuur gedoofd wordt, niets gehoord
meer waar de zangen klonken.
Oktoberlucht verzonken
nu naar de winter snelt…
Het licht schrijft zonder woorden
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
573 Het licht kent geen ophouden,
geen vertraging,
het wenkt en groet.…
Stilgevallen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
455 Zomer die heeft
Afgedaan voor wat
Vandaag betreft,
Zon vervangen
Door somb're
Buitenlucht,
Gedachten die
Zichzelf vertragen
En welhaast tot
Stilstand komen -
En dan toch twee
Witte vlindertjes die
Dwarrelend in de lucht
Tot grote hoogte reiken
En mijn stilgevallen
Brein weer tot leven wekken…
Bouwen...
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
615 wind en regen hun trawant
De maandagkrant
meldt vertraging
en crisis in de bouw
....op til?…
naderend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
505 de vallende avond lijkt op uitstel,
op verlengde speeltijd, op aankomst
met onbekende vertraging
in deze ogen blinkt een hemelzucht,
even later passen eendagswolken
met gemak in hun jachtvelden
wie zwaartekracht van licht kan verdragen
leest een donkertalig gedicht, scheert
de wol van zijn luchtledige schapen…
Apathisch
hartenkreet
3.8 met 15 stemmen
1.197 Een apathisch zwijgen
Een wegglijden
in mijn lichaam
Een langzaam haperen
in mijn lijden
Een schimmig doodsbeeld
wil me verleiden
Mijn pijn
graaft steeds dieper
in een bodem van tranen
Met elke stilte gaat mijn pas vertragen
en tekent wanhopige lijnen op mijn gezicht
De nacht lokt me met haar verblindend licht…
Het ultieme moment
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
592 in verbazen
voel ik de wereld vertragen
tot een zielloos decor
waar geluid overheerst
passeert doodse stilte
is de tijd stop gezet
tot in detail uitgelicht
zie ik vragen waarvan
de antwoorden niet dagen
is dat het ultieme moment
waarop je in bewondering
een moment uit de schepping herkent…
Als de zon ondergaat
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
857 in helder licht
sieren lijnen
mijn avondbloem
die haar tinten tonen,
soms mijn verbeelding
doen beschijnen
een zachte zucht
geeft vaak aan de
ouderdom wat lucht
die schaduwen
kan verschonen
van een belegen dag
zo’n fluistermoment
maakt gewag
van tederheid
schept vertraging
die tot herkenning leidt…
gebroken wit
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
642 en de stenen dragen
mijn stille stem
zij zijn handen
vertragen het licht
en leiden me naar iets
wat ik nog niet weet
ik ben mond
moeilijker dan de waarheid
mismaakt door gifpotten
in het nachtelijk huis
is er een aards paradijs
of een open oog
om oneindig lief
te hebben
de stenen
blijven, dat wil ik geloven
binnen bereik…
Zoekend naar scherven
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
709 soms vader
door de omgekeerde
verrekijkers van de tijd
zie ik je weer
hoe je bestond
op de rand van de eeuwen
hoog en rechtop als graan
in augustus
alsof je altijd hier
zou zijn
dan zie ik dit
gehurkt en gebogen
een kind aan het water
zoekend naar zeeglas
maar blind voor de dagen
die zonder vertragen
wolk na wolk
boven ons razen…
Aanpassing
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
537 Als je wereld harder gaat
dan je eigenlijk bij kunt houden
kun je zelf blijven versnellen
tot je uiteindelijk af moet haken
Of je kunt bewust vertragen
tot je wandelt of bijna stilstaat
om je heen kijken en constateren
dat er ook andere dingen bestaan
die wellicht de moeite waard zijn
Soms heb je die keuze
of moet je die maken…
Het verhaal
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
356 nog staan
ze op papier
maar dadelijk
dansen de
woorden in
hun eigen
snelheid
en kleur
vertragen of
versnellen zij
afhankelijk van
de emoties
die zij dragen
en of zij nog
in dezelfde sfeer
kunnen aanhaken
zonder de rode
draad van het
gebeuren uit
het oog te verliezen
of te verdwalen in
een bos waar
alle bomen op
elkaar lijken…
Ongesproken
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
1.505 Ik lees weken voorbij
de langzame dagen
die het leven vertragen
om de stilte in mij
nog meer te behagen.
In wonderen verborgen
woorden van sprekend vermogen
laten de wereld meer ogen
naar een nieuwe morgen
tot emotie bewogen.
Wanneer lippen ongesproken
zo geluidloos blijven spoken
me hier binnen telkens raakt.…
vleugels gedrapeerd in wit
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
677 ik zag een vogel
vallen in de vlucht
geen lucht kon
haar meer dragen
de lange pennen
ontoereikend nu
waren gespreid in
hopeloos vertragen
de landing was fataal
handen niet aanwezig
je leek niet terminaal
ze waren elders bezig
ogen braken in moment
vleugels gedrapeerd in wit
zo heb ik jou helaas
mijn levenlang nog niet…
Gewoon bereikbaar
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
1.153 Er staan files
ten zuiden van mijn stad
langzaam rijdend verkeer
opstoppingen rond het dorp
winkels onbereikbaar
vertragingen op het spoor
vluchten geannuleerd
stapvoets door de polder
boten uit de vaart
veerpont gestremd
omleidingen
en uitkomen op een doodlopende weg
maar mijn hart is
gewoon bereikbaar…
geleende tijd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
527 een zee van lentelucht
voert haar naar een
oud verlangen de
geleende tijd te
leren omarmen
de smalle richel
tussen het rekenen
in dagen en het
vergeefs vertragen van
de woekerende groei
ze opent het venster
nieuw licht valt binnen
in het betraande weten
van haar getelde dagen
in geleende tijd…
Achteruit
hartenkreet
2.0 met 4 stemmen
1.098 Vechtend,
tegen spoed
wil ik vertragen
om even stil te staan,
ik alleen.
Traag,
m'n hoofd
terug draaiend
richt mijn blik zich
voor me uit.
De toekomst
vangend
in 't verleden
loop ik achterwaarts
vooruit.…
Soms
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
784 soms
heb ik van die dagen,
dan wil
ik de tijd even vertragen.
een boodschap in wijnfles
in golvend water gooien,
hopend dat ik iemands
vlinders kan laten ontdooien.
soms
heb ik van die dagen,
dan wil
ik antwoord op mijn vragen.…
LEVEN-- EN DOODSREIS!
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
741 Als ik levensmoe wordt
mijn leven is voltooid
ga ik eerst nog treinen
reizen met de NS, 1e klas
van Den Helder
naar Maastricht
van Roodeschool
naar Vlissingen
en op de terugreis
ga ik op het knooppunt Utrecht
in het hart van Nederland
op de rails liggen
zonder enige vertraging
languit op het spoor liggen:
eindpunt van mijn
leven…
De ganzen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
498 Mijn passen vertragen,
ver de bocht voorbij hoor ik nog steeds
het gakken en het gulzig rukken
aan de grassen.…
Nummer B 0698
netgedicht
3.3 met 14 stemmen
778 laat zijn tranen over Poolse akkers lopen
bijtende kou kan hij verdragen
maar nooit, slijt het snijden
van stilte
in voetstappen die vertragen
weer ziet hij de barakken
waar zijn ziel werd vermoord
en waardigheid verkracht
hij brengt zijn hand naar de borst
zijn stem stokt, ze stalen mijn naam
ik werd nummer B 0698…
je huist in pluizen wol
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.002 je huist
in pluizen wol
het uitzicht stoffig
en je hoofd is overvol
de zachte draden
haken niet van binnen
laten zich niet spinnen
en tot garen klaren
je wilt weven
het leven in patroon
vorm en kleuren naar
het dagelijks gebeuren
het pluizen maakt je dol
de rode draad is al versleten
dagen zijn aan het vertragen
omdat de uren…
Mijn afscheid
hartenkreet
4.6 met 10 stemmen
2.602 Lees me dus nog één keer
In de vertragende paring.
Herhaal mijn gerangschikte zinnen
Tot ik niets meer beteken
En zonder een zin op je wacht.…
Enkele reis naar oneindig ......
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
784 Verblind door dromen
gaat het échte leven
in sneltreinvaart voorbij
geen vertraging
tijdig, echter tijdloos
in gedachten spoort
geen wissel verkeerd
zelfs de klok tikt gelijk
geloof, hoop en liefde
wachten onvoorwaardelijk
op het perron
van de tijd
geen spoor wordt
gemist, ondanks
geloof en hoop
in oneindige liefde ....…
Weg
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
509 Lange gangen vol immense leegte
worstelt ze door voordat ze
daar is waar ze wil zijn
voetstappen lijken te vertragen
daar de grond van modder schijnt
waarin haar voeten
steeds verder weg zakken
wordt het zicht vager, het happen
naar lucht ijler
tot ze vast zit tot aan haar middel
al vechtend hopend op
geeft ze zich over aan wat komen…
Geloof
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
861 Als Vaders gang lijkt te vertragen
wordt het kind naar Huis gedragen.…
Vlakbij de dood
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
439 de stilte
vlakbij de dood
bekende geen
kleur meer in
bewegingloze melodie
ondefinieerbaar
beklemmend grijs
sloeg vaag neer
in vertragend
afdekkende tijd
de condoleancerij
schuifelde op
geluidwerend tapijt
waarboven muziek
met donkere tonen
het verdriet van
de afgelopen tijd
heel lichtjes
in tranen deed
weg stromen…