3024 resultaten.
Boom in de ochtend
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
423 Ach, kon ik maar voorgoed wonen in dit moment,
met bladeren nog vochtig van de ochtenddauw,
wortels, vrij kronkelend in de koele aarde,
en takken, zich strekkend naar het hoge blauw.…
een aanhoudend koeren
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
501 de witte duif
vliegt niet meer
stille apostel van vrede
liefde en hoop wacht
vleugellam op een tak
van de oude boom
wie hoort de aanhoudende
mantra’s van zijn droeve koeren
hoort iemand de schreeuw
verbijsterend jankend gehuil
in vermoeide vleugelslag verlaat
de vredesduif zijn oude boom
zal iemand hem zien
iemand hem horen…
Breekt toch de betovering
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
675 in de stilte
van de morgen
als de zwaarte
nog aan bomen hangt
het zwart van nacht
zich lichtend keert
in weer verwachten
van een zonnedag
voel ik de spanning
die het onweer bracht
beladen dragen bladeren
nog hun regenlast
pas als een lichte wind
de takken suizelt breekt
toch de betovering lost
magie in nieuw beginnen op…
Vederlicht
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
408 Speelde de winterwind
maar door mijn haren
als zilverlicht dringend
door takken en twijgen
als blaren die op
golvend watervlak drijven
Nu dringt geen wind
door in gewikkeld garen
van vaten, daar woedden
bladloze demonen
in ontwortelde dromen
Ook hier rijst de vraag
of dit hier en nu
überhaupt wel bestaat
in poëtisch jargon…
in de sluis
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
280 hier rust het water
dat tijdens het leven
tegen wil en dank, vroeger of later
van taken werd ontheven
in robuuste armen gevangen
tot stilte gedwongen
neigend naar onderhuids verlangen
het avondlijk vuurlicht verdrongen
maar bootsman noch wachter
geven zich prijs
dan klinkt het alsmaar zachter;
waarheen gaat de reis?…
Winter
gedicht
3.0 met 48 stemmen
18.034 Hoe winter waakzaam is
voor alles wat beweegt
en keerpunt is:
de aanslag van een karabijn,
het knappen van een tak,
de hoefslag van het everzwijn.
Hoe winter weerloos is
voor alles wat verdwijnt
en zichtbaar blijft:
de voetstap van de jager,
de stervende sneeuw,
het eeuwig brekende water.…
Stel vier bomen
gedicht
2.8 met 27 stemmen
26.768 Eén speler in het midden
wiens taak het is
eerder bij een boom
te zijn dan de andere
spelers die rennen
van stam tot stam
en wisselen van plaats.
Lukt het -
een ander komt
in het midden.
Lukt het niet -
hij mag het
nog eens proberen.…
Als de winter
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
809 Trektochten achter blad stengel lege tak en ijs
sterven kris kras door elkaar geweven uit
als ze wapperwindsgewijs verdrongen worden
door sarcastisch vrolijke merels
en een laagopgeschoten hemellamp
Ja dan kraakt een voetzool of vier over
rillend loomgereanimeerde woudhuiden
en kijkt men weer over de toppen van de duisternis
maar vooral…
Het overwinningslied
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
559 ik heb
vanmorgen vroeg
met mijn merel gesproken
hij is van zijn
hoge tak af gedoken
kwam goed in zicht
zag zijn wakkere
ogen vol blijdschap
over het eerste licht
begon mij omstandig
uit te leggen hoe hij zich
tegen indringers verzette
het territorium was
van hem en zijn griet
hun nestje en liefdesgebied
ik begreep hem
draaide…
ontmoetingen bis
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
1.033 het uur tikt tak
hij zit daar maar
hij luistert geboeid
de seconden weg
stilte prevelt iets
hij luistert niet
hij is geluid
waarom ook niet
zijn canon ongehoord
een gebroken gerucht
in een meer van stilte
deze wereld herkent hem niet
hij grijnst - en doe het goed
want morgen ben ik daar
ik mijn grijns, jij jouw hoed
wij samen, de…
Midwinter
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
616 traag rolt de mystiek
van een verre hoorn
door de melkige nevel
bomen met hun kanten takken
zweven boven het witte niets
tegen vervagende bosranden
oergeluid tot de onzichtbare einder
de weemoedige roep
van bezinning op deze verre heide
herinneringen aan een ver verleden
gedachten komen tot rust
in de intimiteit van de sluimerende…
beukenboom
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.031 de wind speelt
een symfonie
met de bladeren
in rake noten
de wind raakt
de boom zichtbaar
zodat ze plots
huilt van het lachen
de wind wiegt
als een moeder
takken in slaap
totdat de boom droomt
de wind staakt
haar wilde bui
de boom komt tot rust
de laatste noot valt…
herfstwind
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
957 Herfstwind
ruist door de bomen
die de takken wiegt
als een moeder met haar
pasgeboren kind
blaadjes koesteren zich nog even
knus bij elkaar
aan de gouden zon
om straks als tranen
te vallen
en de aarde bedekt met
een dik bladertapijt
waarmee de wind zal spelen
in de reflectie van de tijd
wachten we op de winter
die vanzelf zal komen…
Drie van Lesbos
gedicht
2.5 met 48 stemmen
16.430 Hagedis, kleine sauriër,
met jou is het hollen of stilstaan
als een dode tak. Beweegt je oog?
Inslag! Daar spat de cipres omhoog.
De olijfboom schiet vol uitroeptekens.
Alles komt goed, sust de vijgenboom.…
rookgordijn
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
823 geen mens die de wanhoop
in je wezen vermoedt
wie telt de tranen in de nacht
van een wereld
onder een wolk
zwart van het verdriet
van miljoenen, miljarden
zolang je functioneert
fabriceert
taken vervult
en verwachte antwoorden geeft
kraait geen haan
naar het gat in je hart
blijft het verborgen
achter het rookgordijn
dat je optrekt…
Verjaren
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.611 de kalender was al vele jaren niet afgestoft
vergeling sloeg toe, niet alleen op het behang
op het raam tikte de tijd, een te lange tak
die had weten te ontsnappen probeerde het
steeds opnieuw
uiteindelijk opende ze de ramen waardoor de zon
haar ten dans vroeg
stilletjes kroop de prille lente naar binnen…
dankjulliewel!
netgedicht
3.9 met 50 stemmen
8.272 er zat een merel
op een tak van een boom
en ik wenste dat hij de duizend stemmen
in woorden en aan het dichtersglas
naar mij zou kunnen brengen
zodat ik de bloemen kon horen
in iedere letterademhaling
en in iedere stap naar
een open deur
-het plukken van rozen
en witte zwanen-
en op dat moment
verdween de boom en de merel
in…
op weg
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
510 langs de rand van het park
schijnt de zon, gebroken door takken,
schitterend de nevel
zilveren snelwegen tussen de bomen,
waar elfen dansen in het ochtendlicht
en kleine wezens met puntmutsjes
wroeten in de aarde
op weg naar mijn werk
fiets ik door een sprookje
zijdelings zie ik stuurse auto's,
koninkrijken zonder doel…
Niemandsland
netgedicht
4.2 met 61 stemmen
934 Nu jullie gans zijn uitgedoofd
zet ik de bijl in alle takken
van de stamboom in mijn hoofd
om het leven te herpakken
moet ik de verwachting doden
en in oude wortels hakken
zelfs het mooiste mij geboden
heeft nu alle vrucht verloren
van geloof in jullie goden
niemandsland zal mij bekoren
tot ik uit de laatste strohalm
als eerste nazaat…
Coïncidentie
netgedicht
2.0 met 7 stemmen
501 muisgrijs het asfalt
dat aan de horizon
samensmelt met donkere wolken
hoge bomen staan
levenloos langs de kant
kale takken grijpen naar de wind
zwerfvuil draait rond
de as van het onzichtbare
en baant zich 'n weg naar boven
er valt 'n onhoorbare stilte
die nog lang na zal
echoën in de schemering…
Ontluiken
netgedicht
3.7 met 23 stemmen
709 ontluiken bloeit
uit haast dode takken,
nog in donkere kamers
met beschimmelde ramen
daar schuilen
tere knoppen in
schuldloos schamen
de adem van buiten
zuigt aan wanden
die zijn opgebouwd uit
dichtgetimmerde ruiten
en waar licht botst
om dan in het niets
te verzanden
totdat mijn vogels roepen
en ik ze verder draag
in mijn…
morgenplantjes
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
621 ik ga morgen plantjes kopen
voor mijn lief in de tuin
alles dat groeit en bloeit
maakt de zon in haar wakker
ik ga morgen plantjes kopen
voor mijn lief in de tuin
maar eerst snoei ik haar takken,
zet ik mijn spade in haar aarde,
morgen kust zij zijdezacht
een brekelijke ochtend
neemt het tere groen in haar handen…
Ghostriders
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
506 Als in duistere winternachten
padden zich verschuilen
en honden angstig huilen,
als damp opstijgt uit diepe grachten,
hoed u dan als takken kraken
en schimmen glijden over daken,
denk niet, ach 't is maar een kraai
want terwijl je staat te wachten
sluipen ze met vereende krachten
in je gemoed en je gedachten,
de ghostriders in the sky.…
Zeeslenteren
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
505 mistwaaiers ademen takken vol beweging
zodat ik niet op mijn tenen hoef te staan
om met mijn hoofd in de wolken te lopen
vlindervisjes lokken me naar het strand
waar de ochtend geduldig staat te verzanden
loslippig zonlicht struikelt over loslopende wolken
waterspelend spoelen golven droog op het zand
rust meert aan…
Mont ventoux
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
660 daar ligt de berg
begraven onder
een witte deken, langs
het hobbelige
pad een rij
bomen de stam gehard, takken
verward als haar
lange lokken in de wind, we
verzamelen bij het fontein
in het
pittoreske dorp temidden
van de wijngaarden:
toi toi toi mijn
vrienden de klim is hoog, en
ik, ik kus de regenboog.…
Ultieme vrijheid
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
564 ik heb nooit
als vogel gevlogen
die ultieme vrijheid gekend
wilde altijd wel
naar boven
beneden was ik gewend
draaien en keren
zweven en scheren
in tijdloze vlucht
duiken en stijgen
landen en krijsen
in koud warme lucht
geen auto of huis
maar een tak in de boom
‘s nachts een zorgeloze droom…
Herfstbladeren.
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
785 De zon schijnt door
de kale takken van de bomen.
Ze voelen, dat de
winter gaat komen.
Ik laat het bos alleen
en ga ontroerd weer heen...…
Groeide haar voorbij
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
497 zij had losgelaten
keek vertederd hoe de jonge loot
in nieuwe grond ontsproot
boog haar takken
in verwachten tot zijn kroon
het licht bereikte om samen te gaan kijken
hij groeide haar voorbij
in zijn ontdekken van de hemel
ontplooide frank en vrij
zij ziet hem gaan
ondanks samen wortelen
voelt zij zich verlaten in bestaan…
Het boomt niet zo tussen ons
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
518 zodra ik een stukje groei
steekt hij zijn takken uit
niet om mij te helpen, nee
hij ziet me liever aan zijn voet
soms hoor ik hem wat kraken
wanneer de wind ons schudt
ik buig dan diep, bemoei
me niet met zijn gemoed
hij kan me raken, zijn kruin
hangt naar onweer en zwiept
en zweept en met heel m’n bast
hou ik me aan de liguster vast…
uit: getuigenis van een vriend
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
506 al wat ik ben blijft deren
ook het breken -God verhoede-
van dorre takken die zich met
niets meer kunnen voeden
koude voert schuldbeladen benen
langs rafels van een versleten nacht
wanneer ben ik gegaan, wanneer
heeft men mij tot zwijgen gebracht
het is in deze donkere tijd
dat al wat sterft, krimpt en kraakt
mij in mijn wezen raakt…