15403 resultaten.
DagSchepping
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
624 En maar dicteren componeren
orchestreren dirigeren
alles was er al
land lucht water vuur
als vier seizoenen
modder sneeuw rivier en brand
ook knechterige wolken onder haar
absoluut uitgestrekte troon
Zelfs de zon dook weg
achter de horizon
Zwijgen kijken
en kwaad staren
tot alles stopt met vallen
en de dag eindelijk eindigt
in zonneschijn…
Raadgevingen van een oud recensent aan zijn zoon
poëzie
3.3 met 7 stemmen
3.819 Beuls-professies (petten af!)
Zijn sinds jaren meestal erflijk.
Daarom, kind! (een mens is sterflijk,
En uw vader helt naar ’t graf!)
Ware ’t nimmer te vergeven,
Zo ik u geen raad zes zeven
Vóór mijn end te slikken gaf.
Primo – Jongen, voel uw waarde!
Want een echte Recensent,
Schoon ’t langoorigst dier der aarde,
Houdt zich voor de knapste…
Waar
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
631 Zon de
duiker dirigeert de aardkorst
nacht beluistert heimelijk
Engelse radio’s
Jammer
Morgen zonneschijn nu zelfs
al sterrenschijn
En de nacht weet niet
waar kruipen…
Zongedroogd lied
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
724 De heen- en weergalopperende zon doet klaar de
klaagzang over droogte herrijzen. Tijd heeft hier
nog een eeuwigheid om zijn roest te laten rijpen.…
Een aardje naar...
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
983 De woudreus in het bos der filosofen
verwachtte ook hetzelfde van z'n zoon.
De appel van de boom der wijsheid kwam
ten val. Hij viel vlakbij de hersenstam.…
DE ZON LIGT IN MIJN LINKER-HAND
poëzie
3.4 met 9 stemmen
3.604 De zon ligt in mijn linker-hand,
en zijpelt door mijn vinger-brand
van laag en logger bloed, in 't welkend westen,
op dak en doom, alover vout en veste.
De maan rijst uit mijn rechter-hand
en zeeft haar weemlend zilver-zand
alover wuiv'ge wake en schemer-weven
van 't graan, waar de aedmen, blauw, van 't graan in beven.…
Zonnest(r)eek
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.507 Oh zonnescherm, oh zonnescherm
wat zijn je strepen koen
ik zag je bij de buren staan
met een plastieken jasje aan
oh zonnescherm, oh zonnescherm
ik gloeide langzaam groen
oh zonnescherm, oh zonnescherm
wensend dat ik jou had
- omdat die hete ploert gemeen
me constant in mijn bakkes scheen-
oh zonnescherm, oh zonnescherm
heb ik jou snel…
HOOGZOMER
poëzie
3.6 met 7 stemmen
2.207 De slaap ontwijkt in deze lichte tijden.
De schemering verdiept tot donkerblauw,
En vóór dit zwart wordt, komt het morgengrauw
Reeds als een rook de hemel overglijden.
Klopt ’t bloed zo zwaar door onze ontruste rust?
Zijn het de maaiers die hun zeisen haren*?
Valt er een schaduw binnen van de blâren?
Is dit een droom? Spoken hier dood en lust…
[ De bulderzee schuimt ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
487 De bulderzee schuimt,
ik rust, de zon droogt mij af --
met zijn zachtste hand.…
Uit de eerste hand
netgedicht
4.5 met 98 stemmen
399 zon
te kunnen ontsnappen
door schemer te omvatten…
Wat late middagzon
netgedicht
4.9 met 16 stemmen
688 Wat late middagzon
en heel veel mensen juichen;
wat doet het toch met ons
wanneer het licht verschijnt
en vonken van de daken spatten?
Is soms ons hart de bondgenoot
van 't licht dat vaak verborgen
in alle wezens schuilt
en wacht om uit te breken?
Is 't licht een afglans van 't geheim,
van ieder levensteken?
O kon ik maar met liefde rood…
Zomer
poëzie
3.2 met 36 stemmen
9.452 De grote zomerdag staat open
En bouwt zijn weelde over de aarde,
Het malse moes lacht in de gaarde
Bij 't sappig groen, met dauw bedropen;
Het ruiselt in de weke hagen,
Het gonzelt in de bloesemstruiken,
het tintelt in de groene pruiken
Der berken bij de zoete vlagen;
De kool brandt op de peerse kluiten,
De blonde brem bloeit welig tegen…
EEN HERFSTDAG
poëzie
3.7 met 9 stemmen
4.602 En om me ook wat van dat goud te geven
Speelt blij de zon op m’n aangezicht even,
Dan met schalkse klownknijpen, speelt de zon
Over m’n beeltnislege medaljon.…
Schimmenspel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
517 ik volg mijn schaduw
op het ritme van de zon
een hoekige schim gemaskerd
dansend als Pinokkio.
de slagschaduw van mijn armen
vecht met het asfalt
als een Don Quichote
onbewust van de illusie.
ik houd van dit spel
met de zon als toeschouwer
mijn schaduw omarmt mij
als trouwe tochtgenoot.…
Parapluutje, parasolletje
hartenkreet
1.3 met 3 stemmen
997 Als ik mijn Broeders Hoeder toch moet zijn:
ik bood een paraplu aan tegen regen
en och, het komt ook vast niet ongelegen
een parasol in het geval van zonneschijn
ja, als ik Femke was: ik wist het wel
ik hield de plu vast in het midden van het stel!…
Het grootste geschenk
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
712 Hij zond zijn volmaakte Zoon,
die zijn leven gaf, zonder een fout te begaan.
Hij kocht aldus de mensheid,
met zijn zondeloze levensbloed.
Een mensheid in grote nood.
Verschafte een losprijs voor iedereen.
Een losprijs voor alle mensen,
om hen te bevrijden van de dood.…
Hoe komt het toch?
netgedicht
4.4 met 25 stemmen
1.159 Hoe komt het toch dat heel dit machtig
leven zo broos en breekbaar is en
dat de zon toch telkens weer de
moeite doet om over iedereen te schijnen?
Geen plaats wordt overgeslagen,
geen donkere hoek voorbijgegaan,
geen droevige mens die toch niet
heel even kan glimlachen.…
vaders zoon bis
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
764 het was een jaar, vader
gebroken door ziekte
geteisterd door stilte
met luide brokken protest
tegenover de luwe vreugde
van oef, het is nog niet gedaan
vandaag en hier, vader
vraag ik om vergiffenis
voor moeders enkele tranen
om treurnis die ik haar bracht
die nacht, toen ik jouw naam
spontaan vergeten was
mijn geheugen is niet meer
dan…
Moederhart
hartenkreet
1.2 met 5 stemmen
3.203 Er is geen berg zo hoog
Er is geen zee zo diep
Als een moederhart
Dat tot je riep
door het leven ben je geslagen
En was je vaak alleen
Toch houd ik altijd van jou
Door alle jaren heen
Hoe moeilijk het soms ook is
En ben je ver van thuis
Er is altijd iemand bij je
Die je kracht geeft naar kruis…
De buitenkind kleuren
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
409 de buitenkind kleuren
in je van nature zomerse
gezicht dat altijd door
de zon wordt belicht…
Weemoed
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
617 ‘k hoorde mijn ziel
in weemoed zingen
toen de avond viel
zonder enig licht
geen morgenlicht
om nieuw te beginnen
alleen tranen brengen
mij een wazig zicht
hoelang blijft het duren
voor de zon verrijst
achter die hoge muren
en mijn pijn verdwijnt
komt er een ommekeer
waar ik zolang op wacht
vind ik mezelf ooit weer
na een…
De ochtendzon
hartenkreet
3.5 met 10 stemmen
1.863 De ochtendzon op mijn gezicht
Laat mij van binnen stralen
De warmte van haar gouden licht
Is nimmer te betalen
Zij geeft als ik naar buiten ga
Dat niets mij kan bedreigen
Als ik bloot tussen bloemen sta
Kan jij de kleren krijgen…
Aarzelende
netgedicht
1.5 met 8 stemmen
631 Aarzelende zon
en boven zee doorzichtig
de rijstwafelmaan…
Zonsopgang
hartenkreet
4.0 met 10 stemmen
843 Het kind van de zon fluistert de sterren weg
doet de maan verdwijnen
bloost een wolkje
laat de dag weer schijnen…
dag vader
netgedicht
2.2 met 9 stemmen
2.622 met een foto in de hand
zit hij in zijn versleten zetel
waar zijn zitvlak de tijd heeft
uitgevlakt, tot eeuwig vermaakt
zodat zijn dagen blijven duren
vele uren langer dan zijn gevoel
nog maar kan erkennen
de glanzende glimlach blikt
vijftien bij tien groot omhoog
naar zijn gelaten ogen
in zijn hart nog de warmte
die armen om hem heen…
ruisen
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
522 een golvend graanveld
ruist na in de avondwind
voor de rode zon…
Maart
hartenkreet
2.5 met 6 stemmen
1.215 Nog maar even later,
straalt de zon,
verwarmt de aarde,
alsof de lente begon.
Dan trekt de hemel dicht,
er vallen hagelstenen,
groot en stralend wit,
ook zo maar weer verdwenen.
Stukken strand zijn weggeblazen,
de storm joeg het water op,
zand werd meegesleurd,
huisjes dreven als een notendop.…
Zijwieltjes
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.482 Zoals ik als een levend ding
mijn fiets zag staan, uren sleutelde,
het zadel aaide, alles glom
voordat ik slapen ging.
Zo werk ik nu aan materiaal
dat ik 's nachts van zolder haal: steun-
wielen achter. Ik leun
te zeer op wat is vervlogen.
Maar ook dit zal gesmeerd lopen.
Ik wil de afstand dichten. Doodmoe
maar in extase op de Mont Ventoux…
Waar blijft de regen
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
976 Zon, brandende zon.
Frisse, verkoelende wind.
Een eindeloze lucht,
strakblauw en zinderend.
Heel in de verte
piepkleine wolkjes.
De aarde zucht,
de aarde smacht
met al haar poriën naar regen.
De zon vervolgt zijn weg,
zich niets aantrekkend
van ons verlangen,
onze inmense behoefte aan
regen en nog eens regen.…
CARPE DIEM
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
541 de roodkoperen zon
boven het landschap
geeft iets van verwantschap
want ook ik
maak nog wel eens
een schijnbweging
Lejo van Kuijeren…