1075 resultaten.
Onze hemelse bossen
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
526 De bodem begroeit met een dikke laag mos.
Hé kijk daar! Een vos!
Hier groeien zelfs druiven, vol aan een tros.
Wat voel ik me hier klein.
Alles zo immens, grof maar ook fijn.
Een enorm uitgestrekt groen terrein,
iets wat ik behouden wil, hier wil ik immer zijn.
Hemel op aarde is wat je het noemen kan.…
VAN DE NATUUR
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.628 Alom gespreid liggen de plassen bloed,
De ritselende bloedstroom ruist,
Wanneer de wind de gele bodem veegt.
De bomen worden zienlijk kaal, alleen
De kruinen van de sparren staan nog vol
Van waaiers; fijn gestoken vorkjes aan
Een tak, pluimieren zij omlaag, of kruiven
Naar de lucht, als pajongs aan een steel.…
Sierui
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
657 Ik land op een zachte bodem,
ergens niet ver van mijn moeder.
Ik ben een zaadje die nu eerst de winter
zal moeten overwinnen,
om volgend jaar zelf met mijn ranke lijf
te kunnen pronken met mijn kroost.…
Mijn aarde
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.054 Er zijn te veel ikjes
Die de ego’s in stand houden
Vrouwen onderdrukking en oorlogen
door nare en gemene demagogen
De bodem van onze aarde wordt leeggeroofd
Ten behoeve van de bevolking
Het winnen van gas en aardolie
Voor vervoer en technologie
Voor de plasticsoep in de oceanen
Is de oplossing is nog niet bedacht
Onze weggooi maatschappij…
Roofstaat en piraterijen
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
1.212 en paradijzen
van terra incognita
eilanden kusten
immense rivieren
als leguanen
monsters vulkanen
en regenwoudslangen
en in de binnenlanden tropenpaleizen
heimwee en god
noch gebod sparend
hele en halve
waarheid, sterke verhalen
legenden van zang
der verleidingssirenen
de zeemeermin
die met the flying dutchman
naar de bodem…
Wachten op de rimpel
netgedicht
1.8 met 11 stemmen
465 Hij staat stil en
laat de ruis langzaam zakken, tot het water weer zijn bodem toont.
Zijn fijngevoelige, ontvankelijke
blik weeft stilte uit lucht en beweging, en
vangt de fluistering van riet en insect. Wat voor een
ander slechts een schaduw blijft, wordt voor hem een teken van leven.…
De zwemmer
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
360 Als wrakhout, van water doordrongen,
laat hij zich naar haar bodem zinken.
De zwemmer, een naamloze knoest,
proeft enkel water: nat, met schurend zand.
Over haar nooit verkende diepten
drijft hij domweg een leven lang.
Strijkt zijn toegeeflijke hand, vaak ook bitter,
dagelijks haar bedrieglijke buitenkant.…
Stokebrand
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
321 in naam der trust van magatrump
en musk
En zal het frans domein
der wereldorde
verschrompelen tot wat de
kloktijd slaat
in postindustriële dronefabrieken
dat is wat ik u brom, het dicht verdorde
tropicale regenwoud der nevels
waar goden woonden in de Andeshemels
is kwijnende en schreidt als Zadkine's man
dikke tranen die de bodem…
poème nature
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
249 persen, deze grond waarop wij leven
teruggeven aan de aarde onder onze voeten
ons heilige moeten gunnen diep tussen wortels weg te zinken
in krioelende modderpoelen, om ons niet langer te bezoedelen
uit die onreine bronnen te drinken, maar uit de lavende nerven van bladeren
en laat ons sterven naar natuurlijke gebruiken
als stof voor de bodem…
In beweging
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
305 Je zoekt een moment
waarop alles stil mag liggen,
maar juist dan
begint de stroming te trekken,
voel je de bodem
onder je wegzakken.
Evenwicht is geen bezit.
Het is een gebaar
dat je telkens opnieuw maakt —
een arm die vindt,
een adem die zich zet,
vertrouwen
dat het water je zal dragen.
Niemand zwemt zonder stroom.…
PINNEN
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
2.250 De bodem van mijn portemonnee
trekt een grimas, alsof hij zeggen
wil: Kom op met je euro’s, ik kan
ook niet van de wind leven! Ermee
naar de dichtstbijzijnde giromaat,
die onbezet op mij staat te wachten
(het is even over vijven nog later).
De pinpas glipt naar binnen. Ik laat
mijn vinger dansen op het apparaat.…
Dubbele liefdesfractuur
hartenkreet
4.6 met 19 stemmen
2.509 En dan plots kom ik jou hier tegen
Op de bodem van mijn bestaan
Iemand die mijn woorden koestert
Een vriendschap om voor te gaan
jij verteld over haar en ik over hem
Dat schept een grote verbondenheid
Liefde die ons heeft gebroken,gekraakt
Het mooiste gevoel ooit zijn we kwijt
We delen samen onze trieste tranen
Praten tot in het diepst…
De donkere verroeste blaren...
poëzie
3.1 met 12 stemmen
4.413 Alom gespreid liggen de plassen bloed,
De ritselende bloedstroom ruist,
Wanneer de wind de gele bodem veegt.
De bomen worden zienlijk kaal, alleen
De kruinen van de sparren staan nog vol
Van waaiers; fijn gestoken vorkjes aan
Een tak, pluimieren zij omlaag, of kruiven
Naar de lucht, als pajongs aan een steel.…
Paasgedicht in Tibet
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
807 geweest
Is het dan toch de kracht van boven
Of de liefde van moeder
Dat schizofrenie mij niet klein krijgt
Maar o wee als ik het huishouden moet doen
Of verkouden ben of ik een sjekkie nodig heb
Dan is het nog erg ver naar Tibet
Een grote bergketen rijst voor mij op
Het is nog ver naar de top en ik daal
Weer af in mijn geest tot op de bodem…
Op weg naar nu...
hartenkreet
4.1 met 8 stemmen
763 In het huis is niks dan leegte
ik zet één stap en dan nog één
en nog één, stap voor stap
ga ik door de ruimte heen
de bodem kraakt, boven mij
hangt een gouden lamp....
Ik herken het hier, maar ben
er niet thuis, ik zit nog in de
toekomst rond te dwalen.…
HONDERD JAAR
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
639 Bescheiden wijsheid klinkt fijnzinnig, tóch straf:
"Behoud der oude reine schepping daalt
op 's vaderlands geschonden bodem af,
hernieuwt wildernis, door mensen bepaald."
Dit heb ik (Han Messie) enige jaren geleden geschreven ter ere van het honderdjarige bestaan van Natuurmonumenten, opgericht in 1905.…
Intense
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
770 Vanuit een kalme stilte
rijzen klanken
leggen de bodem
de vrijheid om
te laten gaan
lichaam en geest
tijdelijk overgeleverd
danst zij daar
het tempo voert op
los zweept alles
los handen in de lucht
geur van velen
muziek ruist door aderen
ritme vloeit door
rusteloze lijven
hartslag muziek beat
beelden vertragen
leven…
2022
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
530 Zo wordt de bodem voor een groene aarde gelegd.
Kunnen de bomen weer voluit groeien.…
Liefde? Ik hou van jou I
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
573 Bodem, die voeding wil?
Of is het een eenzaam universum,
dat vol is van energie en stoffen?
Vol kosmische toevalligheden,
als compositie in de Planets?
Bedoeld door Gustav Holst.
Gemaakt voor mensen.
Is het liefde op zoek naar liefde?
Is het in mensen die dat zoeken?
Is het in hen die dat durven doen?
Woont het in angst of in moed?…
constant
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
423 kelk
die je dwingt zich om te keren:
een bodem schilfers dwarrelt neer,
leegte na het drinken, magerman,
die op de winterhuid van straten
slijm en rot als goud verteert.
vocht
dat in vertwijfeling haast
zich opwaarts door de poriën
murwt: verlangen wordt angst
van het moment dat je
het popelen vangt en verlangt.…
Alles komt goed
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.383 Maar ook mannen en vrouwen die
zijn moeten afdalen
tot de bodem weten veel.
Natuurlijk gaan we positief blijven.
Die tweede lockdown is er gekomen.
Ik hoop mij aan jullie allemaal
mijn kennissen kunnen verwarmen.
Jullie die gewoon schilderen of boetseren
of in de rij van de supermarkt staan.…
Waar het land nog luistert
netgedicht
2.4 met 30 stemmen
516 Onder fluitenkruid en bloemrijk
gras verschuilt zich zijn nest, onzichtbaar voor
wie niet weet waar het zachte land breekt, waar elk drassig spoor
een verhaal draagt van vroeger, en elke trilling in de bodem een waarschuwing is.…
Hemel der onzichtbare coördinaten
hartenkreet
2.9 met 8 stemmen
784 te laat terugkeerde
een trilling, die zich
vergiste in afstand
nabijheid werd een zicht
met meetpunten zoals
de hemel haar coördinaten
verbergt-
bewegen door
eenzelfde donker vol
onleesbare citaten
Haar volgorde verward
gegooit
tegen empathie
empatisch, schrijnend
deed het diepe gevoel
verdwijnen
wat bleef, een bodem…
Tegen en mee
netgedicht
2.6 met 14 stemmen
1.130 Plots stond hij op een bodem.
Kennelijk kon hij niet dieper.
Er was steun onder hem.
Gedachten vielen van hem af.
Ze lieten zich vallen: naast hem,
achter hem en voor hem.
Ze ploften in het losse zand.
Langzaam zakten ze weg
en terwijl hij ernaar keek
gleden ze in een scheve houding.…
Adem van de Hemel
hartenkreet
4.6 met 11 stemmen
1.121 Hoog gaan de wolken langs de Hemel
Ik kwam van ver gevlogen
En zoek in de verste verten een rustpunt
Daar waar de hemel rust op haar bogen
Machtig staan bergen aan het einder
Leunend tegen reusachtige wolken
Op de loden bodem van de tijd
Mijn land zo stil en wijd
Wachtend op de sluier
Waarmee de nacht hen dekken zal
Ver gaat mijn blik,…
Zo blij, zo blij, zo blij
hartenkreet
2.9 met 11 stemmen
1.900 wachten
en te gapen
Ik heb echt alle tijd
totdat ik je herken
Ondertussen ben ik blij
zo blij, zo blij, zo blij
Ik lig hier voor het rapen
de wind streelt; de zon warmt;
de regen polijst me,
nog mooier dan ik ben
Ondertussen ben ik blij
zo blij, zo blij, zo blij
Samen zijn dan twee stenen
in een rivier die leven heet
naar de bodem…
De Friesche poëet II
poëzie
3.4 met 8 stemmen
2.593 Sinds verliepen er honderden jaren;
En men hield het er algemeen voor,
De bodem der zee droeg langer
Van Oud-Staavren geen enkel spoor.
Slechts vond men er nog op Schokland,
Die zwoeren bij kris en bij kras,
Dat er onder in de diepte
Nog heel wat over was.…
DE FRIESCHE POËET VI
poëzie
3.1 met 15 stemmen
3.071 Verbasterd is mijn Friesland
Tot op de bodem der zee.
Ik heb genoeg van het leven.
Drink zelf uw flesch Pommies."
Zoo galmt de rampzalige dichter
En vliegt de voordeur uit.
Nog een korte strijd, — en de haaien
Verdelen hun zangrigen buit.…
hemel, hel, leven
hartenkreet
2.6 met 9 stemmen
1.777 het firmament stonden gele sterren
in de landelijke kamer voor de haard
waar hij met poëtische verkwisting haar liefde
en geloofde dat zij zijn paden ging
om samen de hemel te ontdekken
of de hel
minstens echter het leven
verzonk de toekomst in een kopje bloedrode thee
die gedronken werd als adem van het ongeborene
engelen bedekten de bodem…
waanzin
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
895 hij was de slaaf van die zuigende kolk
spinsels die wervelen naar de bodem
voor elk idee vraagt hij een tolk
die ronkende waanzin omzet
in de letters van de lezer
een ander, kleiner alfabet
zijn geest lijkt verwrongen
tot de arts gluurt onder het schedeldak
waar de cel woekert tot gezwel
dat verklaart zijn gespleten onmacht
hoe hij gekneld…