6267 resultaten.
depri
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
527 storm
waait wind
frisse lucht
zuurstof
alsof het gratis is
mijn ik is vacuüm…
Jou missen...
hartenkreet
2.1 met 7 stemmen
1.173 Alsof er een ledemaat ontbreekt,
je mist iets wat je nodig hebt,
om dagelijks, compleet,
te kunnen functioneren...…
Pijnlijke mededeling
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
844 De visfilet was heerlijk
maar die wond in mijn keel
alsof de vis
mee wilde delen
wat het is...…
[ De acteur weet wel ]
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
381 De acteur weet wel
waar het om gaat: doen alsof --
je echt een mens bent.…
Utrecht
poëzie
3.0 met 2 stemmen
3.723 Een stugge sfeer, vol plotselinge volten -
De pleinen liggen meest terzijde van 't verkeer,
Dat, saamgeperst in zulke smalle geulen,
Dat reeds een sandwichman zijn houten vlerken schuurt,
Chronisch aan spijsverteringskrampen lijdt,
Nergens ter wereld
Heeft een kleinburgerlijker actualiteit
Zich zo voornaam versierd met het tot op de draad…
Wij denken, herdenken en denken nog
hartenkreet
1.0 met 2 stemmen
660 nummer ziet
verleden is heden...af te keuren
de ziel van Auschwitz verdwijnt toch niet
mijn god...laat dit niet nog een keer gebeuren
want terrorisme is als een tang
het werkt beknellend en doet pijn
onveiligheid maakt mensen bang
en kunnen niet zichzelf meer zijn
geloof is niet waar het om gaat
filosofie is het gemis
ongeloof de gouden draad…
ALS HUMUS LOKT
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
1.023 en al, van bomen rukkend
Zelfs na mijn dood ben ik voor ’t oog een lust
De mensen zullen niet lang om mij treuren
Mijn dodenmasker geeft de meesten rust
Soms hitst de wind mij op, is ‘t uit met zweven
En hult de zon de grond in koperen kleuren
Dan wèrvel ik de dans van dood en leven
Maar hoe dan ook, pas ik het doodskleed even
Door spinnen…
bloot en onbeholpen
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
5.030 van kattig schommelend naar
poeslief. van op vredige dekens spinnen
naar grillige muisjes op lentesla
je telt meermaals van tien tot
één; de nul een nieuwe eeuwigheid
als nieuwjaar doet het verse verlangen
zingen in bange euforie, krijsend of
van warmte weg een mens
wat kouder wordt
oud op nieuw verklaart de wereld jou
vogelvrij. je…
zeven hemels gingen open
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.061 alle woorden doen me pijn
ik voel het in begrijpen
in het te lang weer samen blijven
ontstaat de irritatie en venijn
het is de hel van hemel samenzijn
ik pluk gedachten uit de lucht
streel zinnen die beminnen
je voelt je lekker vogel vlug
om luchtig als een poes te
knorren en op schoot te spinnen
ik bied je rozen aan
gewoon om te beginnen…
Kijk uit het raam
hartenkreet
3.6 met 16 stemmen
1.813 Een tochtje met de trein
heb dit dertien jaar niet gedaan
kijk uit het raam
zie huis na huis
gezin na gezin
met kinderen
zonder
een enkele grijze muis
Geluk dat zoveel mensen kennen
gezellig met elkaar binnen
een koe staart eenzaam voor zich uit
een kat ligt in een vensterbank
genoeglijk van zich af te spinnen
En buiten verkleuren de…
EEN ETS
poëzie
2.9 met 7 stemmen
1.742 Gelijk de droom eens kinds is, dat een dag
Van wandelen en spelen buiten stad
In zwoele zomer-hette heeft gehad:
Een uchtend, dat het landschap zonnig zag;
Een middag, dat de lucht gestapeld lag
Vol donkre donder-wolken, en 't kind mat
En drensend voort moest over 't zandig pad
Met in zijn oogjes stof en spinne-rag;
En in de spoortrein…
Kees
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.877 ,
fulmineerde ik ontelbare malen
wanneer hij weer eens als een Houdini
in een onbewaakt ogenblik ongezien
de paradijselijke tuin was ingeglipt
maar vaak nog geen half uur later
zich van geen zondigheid bewust
luidruchtig op mijn schoot kwam spinnen.
“Kees, heel gauw naar boven!”…
Geen verlies van tijd?
netgedicht
4.9 met 65 stemmen
472 Diep van binnen blijf
je toch een spin, die altijd haar
eigen web zal spinnen als vangnet
voor gelouterd zelfbehoud, en blijf
je nonchalant als ik jouw wereld
binnenvlieg om in mijn eigen spinsel
te blijven hangen in een duivels gevoel
van verlangen, een mengelmoes van
vrees en vragen.…
herfst
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
376 voeten van de bomen
waar daaronder de belofte van vernieuwing groeit
aan de losgelaten schaduw van wat verleden is
om later dan weer in nieuwe levenslust te bloeien
daar waar wij gezellig de volle oogst genieten
korten zich dagen sneller naar lange nachten
de grijze ochtenddauw glinstert als diamanten
gevangen in het zijdezachte rag van de spinnen…
Oude Kat
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
421 steeds meer van je kwijt
Het moet zo zijn, het doet me pijn
De tijd die krijgt ons allen klein
Soms flakker je nog even op
Krijg je de kolder in je kop
Het duurt heel kort, dan lig je plat
En heb je het alweer gehad
s'Avonds voor mijn slapen gaan
Loop je even bij mij aan
Echt altijd op dat moment
Het is hoe je nog altijd bent
Spinnen…
[ Ter verzoening zing ]
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
475 Ter verzoening zing
ik de woorden die passen --
het bekende lied.…
De dromer dicht voort
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
864 De dromer in het dichte woud
droomt luchtkastelen eeuwenoud
de zanger zingt benauwd
noten zonder inhoud
De danser danst zijn wals
maar de blues klinkt te vals
de schilder vangt de kleuren
maar mist nog steeds de geuren
En de dichter droomt voort
woorden als toevluchtsoord
zinnen veelzijdige draden
langs zwaarbeladen paden
en de…
Stop station
netgedicht
2.7 met 14 stemmen
1.174 ik tel de bruine tegels
op ’t perron de blauwe
de stenen boorden
en als ik vertraag
laat ik de spanning
in de draden
zingen en rillen
zucht perslucht
stop geschokt
dan blaas ik
alle deuren open
en spuw ik
mijn verleden uit
op ’t perron de blauwe
de stenen grenzen
worden overschreden
door massa’s mensen
dan ga ik voort…
Laat je voeten lopen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.287 Geen nood, ik red me wel
tussen jouw schoenen nee,
tussen jouw voeten zit geen
verbinding of draad gespannen.
de bloem kun je vertrappen,
de brief kun je verstampen,
de grond kun je deren
maar je kunt jezelf niet verweren.…
Deze weg
hartenkreet
5.0 met 11 stemmen
1.358 Als een rode draad loopt de weg
door mijn hele aardse leven heen.
Vanaf de doop tot aan het laatste gebed
loop ik deze weg met opgeheven hoofd.…
izabella
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.565 waarom zie ik toch telkens
weer die bleke vrouw
met donkere ogen
en lokken als
ragfijne draden
die niet gedogen
dat ik mijn handen strek
vol wellustige begeerte
om haar eer te versmaden
haar uitdagende lippen
zo intens zwoel
zuigen mij nog dichter
naar haar lijf
zij dwaalt af, ik mis mijn doel
raak verstrikt
in het erotisch…
Vertel mij je lichaamstaal...
hartenkreet
3.1 met 17 stemmen
2.188 Streel mijn verlangen
Laat je passie bloeien
Verwarm mij met vuur
welke altijd zal gloeien
Borduur mijn naam
met draden satijn
Draag mij met je mee
zodat we samen kunnen zijn
Liefste, kus mijn verlangen
in een zinderende droom
Neem mij mee in sereen
en smaak onze liefdesroom
Streel mijn lichaam
naar een zalig gevoel
Laat je vingers…
die rozen witter maakt dan sneeuw
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
684 ik zag de rode bal
kon haar niet ontwijken
zij ging langzaam over lijken
rolde als een draad
langs wegen die ik
volgde in mijn leven
ik kwam haar ook vandaag
weer tegen terwijl het rood
alleen gebruikelijk is voor overwegen
we botsten heftig
in een kleur die rozen
witter maakt dan sneeuw
ik denderde maar door voelde…
Hulp
gedicht
3.0 met 27 stemmen
12.588 Vroeger kwam bij ons een vreemde vrouw
die jurken maakte van kapotte broeken
en soep van groente die was weggesmeten
die lappen breide van verdwaalde draden
en overvloed van bodems los kon schrapen,
die planten overreedde tot gedijen
en koeken vulde met een hart van spijs
en als het nacht was liep ze weer naar huis
en kroop in bed…
in een lastig parket.
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
560 de draad die je oppikt
opnieuw de lijn volgen
al is ie krom als de Rijn
maar wel vloeiend, zacht
hoop je als donkere olie
en zo loop je ook, met
vliegen en opgestookt
door bijen door het ver-
keer dat dan leven heet.
Maar ik ken geen betere
weg!…
Zij, die Lente heet
netgedicht
3.6 met 20 stemmen
869 nu winter de laatste niesbui heeft
z'n mantel uitgeveegd
zit lente op zijn schouders
jong en fris en groen
speelt zij met wilde haren
spint een draad van oude dagen
om te glijden naar benee
haar zoete adem zo licht en teer
bemind door vroege vogels
strijkt ontluikend neer
vooruitgesneld door faam
proeft en voelt
een ieder haar naam…
(on)draagbaar
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
523 de wind wervelt
door mijn avonden
wanneer ik terugkeer
naar het begin
de draden tussen
jou en mij
zijn beladen
en ik kan enkel lopen
met wapens
onder mijn ogen
gericht doet het mij schamen
is het een onvermogen
om jou in mij te dragen
of verdraag ik mijzelf niet
verdwaald in een verstand
vol mist
de dood zal mij
niet vroeg…
Schrijnend
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
624 Ik heb nog brandhout voor vele strenge winters
en in mijn brein sprokkelde ik ideeën voor een eeuw
maar mijn leven is een kluwen , een spinrag
met te strak gespannen draden
de ragebol kijkt lijdzaam toe
het is nu wachten op bevrijding
hoe kom ik los uit dit bizarre labyrint
van onvervulde dromen
zal ik stiekem over het muurtje kijken…
Onafhankelijk en vrij
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
559 ik wil niet meer
dat een ander
aan de touwtjes trekt
mijn benen heft
en armen laat bewegen
wil geen marionettenleven
heb de draden doorgeknipt
mijn oude ik vaarwel geknikt
deuren achter me gesloten
het voelt kwetsbaar
koud en kaal om eindelijk
weer op mezelf te staan
maar ik heb doorgezet
oude gewoontes afgelegd
voel me onafhankelijk…
Het rag is verwaaid
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
496 wij sponnen een web
ieder met eigen draden
kwamen in het kruis samen
met vlechten en hechten
beschermden wij onze plek
zij aan zij de wereld voorbij
leken vrij in doen en laten
maar wat wij maakten
bond ons te veel aan elkaar
wij waren geen jagers
maar voelden ons prooi
met het web als bewaker
het rag is verwaaid
de spinsels herinnering…