1028 resultaten.
Waar takken ademen
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
759 Zonnestralen dansen op
de regen die zacht van de bladeren glijdt,
een tedere stroom van licht. Elke glinsterende druppel
vangt het vloeiende zonlicht, en ik adem de tijd die stil in mij oplicht.
In het avondlicht lichten
sierlijke takken op, wiegende schaduwen
spelen langs mijn innerlijk pad.…
Winterse stilte
netgedicht
1.6 met 13 stemmen
533 Zonnestralen breken voorzichtig
door de wolken, hun licht streelt bevroren
takken en glinstert op het ijs. Mijn gedachten worden
meegevoerd door de stilte, elke ademhaling een gesprek met de winter.
Sneeuwvlokken dwarrelen traag
en onverwacht, hun bewegingen zacht,
zonder haast.…
Wellicht lieve vrouw
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
468 Draag gerust de maan, zonnestralen in je haren
droom van toffees en horden kunnen lopen
vergeet brandende vlaktes, verraders van leven
wurgers van gedachten en put kracht, uit
want ook het hartzeerkind in je mag stralen.…
Voor jou
hartenkreet
3.4 met 12 stemmen
2.461 De zon schijnt blij door het raam
En haar straal streelt heel zachtjes de bank
Verwarmen, verlichten van binnen
Gevoel van berusting en dank
Gevoel van intens dat beleven
Waarvan ik ontzettend veel hou:
Eén zonnestraal, toch zo gewoon, maar
Heel eventjes denk ik aan jou
Een vogel vliegt hoog in de lucht
En draait boven het bos even rond…
DE TAVEERNE
poëzie
3.8 met 4 stemmen
2.471 Een echte oudduitse taveerne,
zingende Burschen ter lindebank,
op de drempel een blonde deerne,
om ‘t houten geveltje wingerdrank;
van binnen gerookte balken,
een krachtig bruine schemertint,
en een zonnestraal, de schalke,
die dartelt over kroes en pint.
De tabakswolken blauwen.…
De Worrels
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
650 Als moeder ’s ochtends is vertrokken
Komen de worrels uit hun hokken
Eerst kussen zij de zonnestralen
Dan gaan zij verse mieren halen
Vervolgens poten zij bonbons
En borstelen het varkensdons
Ook hijsen zij de stikselnaden
En fruiten zij de giebelwaden
Hierna worsten zij de prakken
Voordat ze door hun spillen zakken
Des middags na het worrelwerk…
Moeder Aarde en de mens
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
656 de liefde kwam
met de noord de oost de west
en de zuidelijke wind
over Moeder Aarde
de zonnestralen schonken
warme glimlachjes van geluk
met de regen kwamen tranen
want wie huilt nu
wel eens niet
moet de schepper van dit
aardse dal gedacht hebben
we wandelen over kronkelige paden
soms zijn ze bedekt met
keien of zitten er kuilen
verscholen…
Mooie, mooie wereld
hartenkreet
4.8 met 11 stemmen
1.115 Kil en kaal, weer wachtend op de eerste zonnestraal.
Nu komt de kou, adem wordt een wolkje van mist,
bij iedere uitstoot van lucht, een zichtbare zucht.
De winter is gekomen, sneeuw bedekt het land,
nog steeds wachtend op de eerste warmte van het jaar,
Moeder Natuur´s warme hand.…
Wiegend ontwaken
netgedicht
3.9 met 20 stemmen
525 Ik laat mij wiegend wiegen
in de geruisloze stilte van de ochtend
en zie de eerste zonnestralen
regenbogen maken
op het naakte vocht
rond de lenteknoppen van de rozelaar.…
Maatbeker van herinneringen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
697 Zijn het de gedeelde beelden ontstegen
uit de zoekgeraakte schimmen, die zich aan
het gemoed klampen, in een laatste poging
zich van het duister te ontdoen, zich aan het
licht van morgen te laven en uit de eerste
zonnestraal een glorieuze dag te spinnen,
het ongewisse te weerstreven om de
aangeboren angsten te overwinnen?…
Aandacht voor de aarde...
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
658 Prachtige bergen langs zonnestralen.
Het vallei daar beneden gelegen onder
een ijsblauwe hemel.
Serene stilte in de verte, een adelaar
die loert naar zijn buit.
De natuur vol groen, water, geur van limoen
elders.
En dan de stranden wit, zeeen helder en schoon.
Seizoenen sneuvelen als het leven.…
Als de Zeemeeuw
netgedicht
4.0 met 18 stemmen
2.364 Blote voeten, grote passen,
zonnestralen opgetogen
Zo omhelsden wij het duin
met korrels zand en ochtenddauw
Zo droegen wij de mooiste vliegers
aan een lijn ondersteboven
En verdronken wij de schelpen
die de zee zo hebben wou
Ik hield je vast om wie je was
en keek je aan om te geloven
Om te zien hoe lief je ogen
spiegels zochten met…
Troost Rijk
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
872 Reizen wolken met ons mee
wijzen zonnestralen naar ons
wakkert ons innerlijke vuur aan door iets
lest water dorst aan dier en gewassen
die ons elk voorjaar weer verrassen,
trillen signalen door het hemelruim.…
voluit - van harte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
623 voorbijkomt
wordt deze weer als mijlpaal gevierd
voor jou daarom oprecht deze wens
dat jou de warmte van de liefde
voor de mensen en hun volle leven
jou vele gelukkige uren tellen laat
ook als schaduwen voorbijtrekken
dat jij elke dag opnieuw blij mag zijn
als ben je blootsvoets op het strand
op weg naar weer een nieuwe dag
die met zonnestralen…
Tussen hemel en hel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
503 Een zonnegod zendt
vergeefs zijn zonnestralen,
waar Hades zijn duistere
verdichtsel reeds eerder begon.
Tussen hemel en hel voltrekt
zich het eeuwigdurend tegenspel.
Het tegenspel tussen het goed en
het kwaad, dat een sereniteit van
de muzen overstemt en luistert naar
Wodans dictaat.…
Zoals de karekiet en merels het al bezingen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
499 Elk moment hier verbonden met de polderlucht
met bomen, de wolken met alle zonnestralen
ben je wel iets, wellicht deel van een oudere fiets
of regel in een gezongen lied over dit poldergebied.…
Ik zie de zon
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
448 Ik zie de zon
staan op het strand
de horizon bloedt
waar de zilte zee
rollend het hete zand
bespoelt en bekoelt
wiegend in de gloed
hoop ik en weet
het verschil tussen
hopen en weten
is het grote verdriet
waarom weet jij nog niet
ik laat me omarmen
in zonnestralen
en laat na het warmen
diep adem halen
en adembenemend
wiegen in de…
Bladzijden
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
590 Beste meneertje
Groen als gras
Koekeloeren en loeren
Je kritiek als lege kas
Ik zou nooit
Met ik beginnen
Ooit
Poëzie eren en beminnen
Op verbeterd worden door woorden
Komt als zonnestralen
Verhalen
En weer dan opnieuw horen
Deze echo
Haec libertaris Ergo
Leids zoals dit
Poetica Nascitur Non Fit
Dus jij creëert een gedicht…
Verdwenen verdriet
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
581 Momenten later
liep ik door
met de eerste
warme zonnestralen
op mijn gezicht…
ALEKSEJ ANATOLJEVITSJ NAVALNY
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
636 De zomer lag verankerd in gewapend beton
zonnestralen trachtten vergeefs het te warmen
Terwijl geen straaltje hier binnen komen kon
lag hij alleen op 't bed met gebonden armen
Veroordeeld wegens afwijkende gedachten
weigerde zich met zo'n regering te verenigen
Hem zou daarom de loodzware straf wachten
zonder zich met zijn lief te mogen…
dochter van de lente - van harte
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
606 alsof de tijd gewoon even stilstaat
wanneer zij door haar universum reist
waar klaprozen fluisteren en kersen bloeien
laat zij haar ideeën stilletjes groeien
creëren haar handen met zorg en gevoel
de wereld van haar dromen tot leven
ze leert enthousiast en loopt ook stage
groeit zo als een bloem ieder nieuw uur
de horeca lonkt als een zonnestraal…
Het geheim van geluk
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
530 Vluchtig als de wind
geluk op zachte vleugels
een vlinder vervliegt
Geluk schuilt niet in grote dingen,
in het behalen van wat de buitenwereld van me
verwacht, maar in het zachte licht dat ineens door het raam
valt, de eerste zonnestralen die het grijs van de ochtend langzaam vervagen.…
Lente-hang
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
530 Laat mij verdwalen in hemels blauw
tussen witte schapenwolken
waar d' eerste zonnestralen
mijn huid zoenend bruinen.
Leidt mij langs ontluikend groen,
neem mij mee op wandel
langs verdwenen pitoreske wegeltjes,
tussen mossig gras
en meanderende kleine beekjes,
om zo soms bij lenteregen
onder bladerdek te schuilen.…
De adem van de aarde
netgedicht
2.3 met 46 stemmen
679 Elke zonnestraal draagt de
warmte van verbondenheid, een stille omhelzing die mijn ziel doet trillen.
Het water kabbelt niet alleen, het zingt
een lied van stroming, een eeuwige dans tussen
loslaten en ontvangen. Ik hoor de fluistering van de golven
in mijn aderen, als zilveren draden die mij verbinden met het grote geheel.…
‘vuurinslagen van genade’
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
290 Zo onverwacht als elke wending,
zo ligt zij deze nacht te dromen,
na drie vuurinslagen van genade,
de warmte die ik daarna opving
van haar lippen; de geschenken,
gewaden gleden van haar zijde-
zachte schouders, soepel als was
van de Hymettus onder hemelse
zonnestralen: ik kan verdwalen.…
De Ontwapenende Lente
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
386 Het groen is weer in aantocht,
geleidelijk en verfijnd,
wanneer gouden zonnestralen
alles weer zachtjes stroomlijnt.
De lente brengt een nieuw begin;
vogels, bloemen, bijen
zullen in de warmte van haar omhelzing
weer volhartig kunnen gedijen.…
ode aan Michiel
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
542 We houden je vast in ons hart, zo dierbaar,
in elke zonnestraal ben jij altijd daar.
Rust zacht, lieve vriend, in vrede en licht,
je herinnering blijft, als een eeuwige plicht.
Je nalatenschap is liefde, zo groot en vrij,
Michiel, je leeft voort in ons, voorbij de tijd.…
Bosfluisteringen
netgedicht
2.8 met 13 stemmen
23 Glinsterende zonnestralen vallen gefilterd op de grond,
en openen een kalme, grenzeloze ruimte in mijn gedachten.
Bij een open plek in het bos blijf ik even staan,
waar het weidse licht geduldig tussen de stammen danst.
Elke boom draagt hier een geheim van eeuwenoude rust,
een stille herinnering aan de eenvoudige stroom van het leven.…
Hoeveel
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.385 hebben aangericht
hoeveel tranen moeten
er vloeien voordat
ze drogen en plaats maken
voor de glimlach
op een ieder zijn gezicht
Hoeveel harten moeten
er nog breken voordat
de liefde mij van binnen
altijd zal verwarmen
hoeveel slapeloze nachten
breng ik nog door
voordat de nacht
mij eindelijk zal omarmen
Hoeveel zonnestralen…
langs hoppevelden en staminees
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
678 den ondergaande zon vandaag
Suuske van Looi geeft een bazenbierke
hangt mee haar borsten op den toog
nen snotteraar vraagt om speelkaarten
kijkt zijn ogen uit als zij zich bukt, zo
is een echte Pajot, lustig en curieus
op tijd zijnen geus en wars van colère, wij
zijn ermee weg, aanschouwen het krassen
en patineren van de laatste zonnestralen…