Netgedichten

netgedicht (nr. 87.825):

Winterse stilte

Witte sneeuw bedekt
de lucht fluistert puur en zacht
vrede stroomt rondom

De wereld ligt stil onder een
wit deken, elke kleur lijkt verzacht, elke
vorm vertrouwd. Ik adem de koude lucht in en voel hoe
ze door mijn lichaam glijdt, een subtiele toets die me teder wakker maakt.

Zonnestralen breken voorzichtig
door de wolken, hun licht streelt bevroren
takken en glinstert op het ijs. Mijn gedachten worden
meegevoerd door de stilte, elke ademhaling een gesprek met de winter.

Sneeuwvlokken dwarrelen traag
en onverwacht, hun bewegingen zacht,
zonder haast. Ik observeer hoe mijn hart reageert op
de serene wereld, hoe een kwetsbare vreugde zich langzaam ontvouwt.

In deze winterse rust is er ruimte
voor alles wat leeft. De natuur slaapt maar
toont een stille kracht. Mijn verfijnde zintuigen openen zich
voor de kleinste details, en in die aandacht voel ik mezelf diep verbonden.