Bosfluisteringen

Tussen stammen
schuift zonlicht over het bosgroen
een blad blijft liggen


Traag wandel ik onder het dichte bladerdak,
waar de ochtendwind zacht de oude takken raakt.
De lucht draagt een milde geur van mos en aarde,
en ik adem rustig in, alsof de tijd heel even stilstaat.

Soms komt de buitenwereld te luid en te dichtbij,
maar het ruisen van de bomen vormt een eigen, veilige taal.
Glinsterende zonnestralen vallen gefilterd op de grond,
en openen een kalme, grenzeloze ruimte in mijn gedachten.

Bij een open plek in het bos blijf ik even staan,
waar het weidse licht geduldig tussen de stammen danst.
Elke boom draagt hier een geheim van eeuwenoude rust,
een stille herinnering aan de eenvoudige stroom van het leven.

Wanneer ik straks weer terugkeer naar de drukke straten,
neem ik deze zachte echo ongemerkt met mij mee.
Het is een fluistering die vandaag én morgen standhoudt:
zoek de vertraging op, want hier vind je altijd de kern.

... Geïnspireerd op deze film: www.youtube.com/watch?v=YkbTLKQA4dE ...

Biografie van deze schrijver

bos fluisteringen vertragen

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 1