Alle inzendingen over natuur

ik zag de eerste herfst al oplichten in je ogen waar het donker loof in veel kleuren hing te drogen in het ruizelen gaf de wind meer contrast tussen aarde en wat je nog verder aan de hemel zag het bos silhouette al zijn winterpracht je stem zong in warme tonen de wegen naar de overvloed van afgelopen zomer die door lange dagen…

Op welke wijze jouw breekbare vleugels sprankelen in het leven waar zij zweven in ruimte en stilte op de kracht van de wind langs de geheimen van de natuur die in jouw tinten zijn ontrafeld Van ongerept naar ongekend, de dagen zullen ook voor jou niet ongezien voorbijgaan. Dat een aanpassingsvermogen, open geesteshouding en innerlijke vrijheid…

Zie de sterren aan de hemel, probeer ze eens te tellen. Je bemerkt dat je erin verdrinkt. Net als de hemel druppelt van de regen, duizend, duizenden druppels. Nooit genoeg, nee, nooit genoeg. Als de zandkorrels aan de zeeoever. Zo oneindig, oneindig veel. Zou je ze proberen te tellen, vallen ze van tussen je vingers als een niet te keren…

De alleenstaanden en afgevallenen deed ik samen in de pan, kookte en zeefde ze, dronk het zoete sap De trossen, vast, als families, knipte ik in drieën, legde ze op een schaal deelde ze uit…

Zijn lotusbloemen sterren, courtisanes Insignes van maîtresses, haremdames Zij sieren nimmer beltegoedreclames Als belles de jour in cameras obscuras, Die reuzeleliën in donkere kamers 's Nachts bloeit zij, Floradochter Nymphacea Langs 't hoogschild Pacaraima van Guyana Ook in de bekkens van de Orinoco Geëxploreerd door…

Hé, kom een beetje dichterbij dan kun je me beter bekijken ook al zijn wij geen gelijken er is iets dat ons samenbrengt iets wat wij allen delen iets wat aan jou, mij en zo velen steeds weer geluk en vrijheid schenkt tenminste, als jij je wel goed bedenkt dat het je werd gegeven niet zomaar of voor even de natuur en al het leven…

Ik zie, ik zie, wat jij ook kunt zien. En wat zijn hierbij joúw gedachten? Wat dacht jíj dat je kon verwachten? Hoever dacht jij zo door te kunnen gaan? Wat wil jij allemaal nog verbruiken? Of ga jij je gedachteloos gewoon te buiten totdat dit alles is vergaan? En al dit moois niet meer kan bestaan? Onnozel verwonderd hoe dat zo gekomen…

je lach ging als een zucht door het woud van gedachten lieflijk geneuzel onder gepeuzel aan de info van alledag zij openen hun bladeren om knoppen en koppen te proportioneren zij schudden nog geen nieuws uit bomen die in het zomerse dromen maar onder het bladerdek driften gekleurde sappen hun al heerlijke oogst waar…

Na lange regenval , steekt het onkruid overal welig op de tuinmannen kunnen het schoffelen niet alleen aan daarom wordt dringend beroep op vrijwilligers gedaan het schadelijk gewas kent nimmer ofte nooit een stop. Op Engelse kerkhoven moet met de hand worden geplukt lastig karwei voor wie zich uren na elkaar moeizaam bukt.…

Als ik wil schrijven een soort gedicht of een lied blijven woorden als op golven drijven en verdwijnen onder koppen schuim vaak over seizoensgebeuren of emoties van vreugde, soms verdriet natuur en vreugde wil ik uiten het ander liever niet teken wat harten in het natte zand terwijl ik bezig ben komt vloed breken golven op het land…

Het lijkt gedaan, maar is nog gaande. Gaande was het begin, dat men geboorte noemt. Gaande zal ook ons sterven zijn, wanneer sterft wie we denken. Wie we denken dat we zijn. Hoe wij ons ook verzetten blijven, gaandeweg begint elke dag. Elke dag opnieuw.…

Zo klein en zinrijk Genietmomentjes voor hart Dankbaarheid omringt. Omgeven door duizend-en-een kleine lichtjes wordt een zon vroeg in de morgen wakker zodat kleurrijke stralen beginnen te schijnen over stad en land tegelijk nemen ze wat inkt in beslag en inspireren mij tot schrijven van menig woord zowaar rijm en vers. Op elk moment…

-------------------------------- je dwaalt door de wereld en je ogen grijpen, grijpen naar dingen die te veel, te vol van schoonheid zijn en je geeft het kwalificaties als mooi en slecht en waarom. en 's nachts valt alles op zijn plaats en in de verte is er vuurwerk en gedans. en vlak voor je weg gaat, kun je alles. en je hebt het geprobeerd…

De avond valt, het wijde land wordt donker, Maar in mijn doffe hersens brandt een licht, Was het der zonne scheidende geflonker, Die als een schat in mij gezonken ligt? Ik zie mijn beeld zich aan mij openbaren, Ik zie mij bukken als een dampend beest, Ik zie mij spitten tussen wonderbare Kleurspelingen van een wegstervend feest. Mijn handen…

In de stralend gouden avondgloed van Aelbert Cuyp dromen de koeien als antieke goden. De spiegel van het bergmeer opent het binnenste zien. De hemel en de aarde rusten in elkander uit. Men zou wel willen lopen over het gele water en zo de wolken raken en nooit meer ontwaken. Zeilen ruisen uit de verte als een meisjesstem, of zijn het nevelen…

Haal nog voor de herfststorm woedt de mooiste oktoberrozen uit de tuin zoek ergens een schaduwhoekje op waar sedum bloeit met witte of roze kop voeg de trosjes met de rode rozen samen omlijst met groene koningsvaren tot een geurig herfstboeket waarin je zon en licht voor een lange winter schikt. moge ons hart eenvoudig als dit tuiltje…

Ach hoe heb ik je bewonderd eenzame, wonderlijke gele bloem slechts door mij opgemerkt nog in september onder de hulststruiken (de scherpe rand, de stekelige bladeren, de besjes) door wie ben je gezonden?…

Een oudgeworden bioloog ben ik. Een uitgedachte filosoof. Zoals gouden vissen zwemmen, wil ik niet overleven. In een kom. Zoals kanaries mogen vliegen. In een kooi. Zoals kippen scharrelen. In een hok. Ik wil, met fouten en gebreken, beslagen ramen open breken. Hersenspinsels laten waaien. Wilde haren groeien laten. Met mijn jaren…

er scheen geen maan maar het leven lichtte ons bij met haar kleur kleine takjes knapten en hun muziek vertelde van het volgende pad op het zachte mos voelden wij de vochtige veerkracht in een zuigend gaan maar er was meer ook op het stille web onder de grond roerde lichtsnelheid zijn info in tal van processen werd zonne-energie…

in jouw sporen verwelkten de bloemen al gauw zodra de dorstige zon opkwam slurpte ze de dauw kleuren en geuren die de wereld op fleuren met bloemen in de knop gebroken nog voor ze zijn ontloken…

Onlangs ging ik mijn meidoornhaag te lijf, Ik wrong me in onmogelijke bochten. Het leek of ik met tijgers had gevochten, En denk maar niet dat ik hier overdrijf. Een meidoorn knippen is bepaald geen pretje, Maar gun een meidoorn ook eens een verzetje.…

Kleuren en vormen Stuk voor stuk meesterwerken Taal van een vlinder. Hoe je als een vonk in het leven sierlijk jouw breekbare en kwetsbare vleugels laat zweven in een licht wiegend spel tussen de zingende vogels terwijl ze geheimen van natuur bij zich hebben die in jouw kleuren worden ontrafeld. Verder fladder je op de golven van een wind…

ze heeft leven gedragen de premature mens het land opgedragen net als dat tot je is doorgedrongen realiseer je je dat ze jou met hetzelfde gemak weer kan wegvagen op van die onbestemde dagen vandaag morgen of nog veel later ... dat onberekenbare water…

als rode wijn boven de aarde uit gloeit de zon daar branden de wolken in nevel en licht drinkend uit de bron de wortels van de wijnstok nog voor de ondergang een glas vol zon dan wentelt de aarde zwaar en donker duisternis…

Sinds er een vrouw boeken over schreef, is grijs niet meer hetzelfde. 50 tinten, weet je wel. Dat weten ze aan onze kust natuurlijk al lang. Lichtgrijs, dolfijn grijs, beton grijs. Je geraakt gemakkelijk aan 100 op een doordeweekse dag. Alleen wie de schoonheid van grijs in al die termen weet te appreciëren heeft aan de Noordzee iets te…

Als een zang die langzaam en machtig wiegt, Uit de verte aansuist en dan weer vervliegt, En op nieuwe wind Me nauwer omwindt, Hoor 'k steeds het geruis van de zee. Waar ik ben.... ik wandel langs zonnestranden, Alleen met het ruisen der baren die branden, Zachte branding die schuimt Naar de guurklare ruimt', Witte ontrolling…

ooit was de dolfijn een landdier het wandelde rond en haalde adem onder druk van de weersomstandigheden werd de dolfijn in luttele millennia richting het water gedreven de eens volgroeide poten werden korter en korter tot ze nagenoeg verdwenen wat de dolfijn aan het bestaan op het droge overhield waren de longen evolutionair gezien is dat raar…

Ik wortel in mijn eenzaamheid dan is het zeker niet uit verveling geef gratis zuurstof schone lucht, statig sta niemand in de weg zorg voor wat schaduw Ik vertaal natuurlijke historie in een wereld van verwarde menselijke dromen Ik ben mezelf gebleven, ik groei boven de daken van de oude stad de dagen gaan sneller dan mijn gedachten…

een wandeling in de zomer met de zon in je haar zoele warme wind die ruist door bomen zal het er nog van komen dit jaar ?…

Wolken spreken vaak in droom en werkelijkheid unieke beeldtaal. Wanneer gevarieerde wolken ontwaken in een ongeziene hemel waar ze ogen als bolletjes katoen tegelijk is het bijzonder om hen te zien voortbewegen zodat tijd even stilstaat en het kind in mij hen een voor een probeert te vangen met de twee handen. Het zijn net kleurrijke…