4084 resultaten.
doorsta
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
414 dit vraagt om volharding;
breek de dagen, doorsta
de uren, het staan in stilstand
verblind het ogenblik, om samen
geheugen in vlees te prenten
om atomen van steen
als rook tot lucht te blazen
verzacht een rots
haper de tijd…
Afscheid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
497 Een stoet in zwart
traag tussen rijen grijze stenen.
Wijwatervogels kijken druipend toe
hoe het leven prevelend afscheid neemt.
In een kale boom zit een grafparkiet;
een windvlaag blaast speels door zijn veren.…
grensland
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
485 ergens ligt nog een verjaardagskaart
te wachten op het moment
dat samenvalt met achteloos
verstrijken van toekomst
het nu is eigenlijk nooit
zoals ook elders hier niet is
steen duurt voort
als het stof verwaaid is
volmaaktheid is nergens
geluk ligt altijd in een grensland…
Muurgedicht voor Amstelveen
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
405 Waar de Amstel van oude dagen fluistert
En in het voorjaar Cobra’s kleuren draagt
Verheft de stad zich luid en duidelijk
Nabij, maar net genoeg veraf gelegen
Hier wint de stilte van de stenen
En wordt bevrijd gezwegen…
een witte ruimte
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
603 man uit Quanzhou
elke dag duizendmaal
met vlakke hand op
de rots te slaan
na tien jaar verbaasd
het spiegelbeeld de afdruk
in het steen te zien
veroveraar zonder
heilsverwachting
van het nutteloze
het leven
een witte ruimte
zonder lijst…
POINT OF NO RETURN
gedicht
3.1 met 17 stemmen
13.299 Het maakte de wereld van dwangarbeid
en koppelbazen, van steen op steen
en toch nooit grond onder de voeten,
die meer woestijn is dan woestijn kan zijn,
bij ogenblikken leefbaar.
Maar nu, op het moment dat ik zou moeten zingen,
dronken van vrijheid zijn,
ben ik een niemand.…
Elburg
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
344 vestingwal
niets is verdwenen
verschrompeld is geen gevel
kozijnen niet verzakt naar
een wankelende droom van
verdofte ramen door klimop
vastgezogen in roekeloos vergeten
een groene waas die verdooft
tot een slaap die zijn gewicht
niet meer kan torsen
nee de kleine straten
ligt steen voor steen
naar een bekend doel gericht
zwichten…
de arduinen denker
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
1.105 Het beeldhouwwerk
toont alleen maar
de stenen waarneming
van de buitenkant.
De binnenkant
ongemoeid laat
voor de beitel.
Een denkend teken
als fragment moment
versteend.
In de beginne
een brok beeld
van oeroud arduin.
Beeldig geheugen
naar wie passeert
en denkt.…
Rebellie van het Hart
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.215 Dit hart-gelag,
geworpen stenen achter de gaten,
als een akkerwinde met lekkende plekken,
Waar het stilaan,
file wordt in de stroom,
van mijn opgebroken klop-orgaan,
Rebellen al kleumend,
voor de deur van het geestespand,
het bloed gestold, in plaats van dranghekken…
Bovenmenselijk
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
743 Ik oefen
in het behoud van de soort
streef echter bewust
naar de orde van aarde
een vruchtbare laag
op gestold steen
schimmels hebben een naam
muteren
tot een plaag
tot menselijkheid
tot heerser over leven
maar in de orde van aarde
zijn er schimmels…
om het behoud van evenwicht…
Troebel water
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
533 het water troebel en rimpelig
omspoeld
met dode vissen
glijdt langs
de witte toren met het kruis
er wordt een deur gesloten
het zal niet lang meer
duren dat de dag zal
komen
dat er helder water over de stenen
zal stromen op
deze plaats
springlevende vissen…
zondvloed
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
633 als dit de zondvloed is
dan ligt dat aan mij
sprak de man met spijt
voordat hij in 't water sprong
zoals ook Jezus destijds
de schuld op zich nam
nobel weliswaar doch
ook een tikje naief
want zij die zonder
zonden zijn hebben nooit
van de geworpen stenen
een huis kunnen bouwen…
Ramen gezwart.
netgedicht
3.1 met 16 stemmen
1.361 langs de stenen van de woning
aan de zee van onheil-
waren ramen zwart gelakt en de muren
donkerbruin gekwast.
daar achter een kleuter
met hemelsblauwe kijkers.
zo jong en zorgeloos
zó zoals het moet zijn
maar de zwarte tinten bederven
het zicht op licht.…
Luchtpost
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
717 de hemel is een stempelkussen
een blauw papier
met witte inkt
ik blaas bellen
kijk, ze drijven
op de wind
je spande spinnenwebben
om de deurklink
liet stenen kralen vallen
uit het raam
en alle bomen huilden
toen ik vandaag verloor…
Breekbaar
netgedicht
4.2 met 46 stemmen
2.712 Wil gewoon zichzelf zijn:
een mens een hart een ziel
als iedereen
met de vrijheid van een vogel
niet als een beeld van steen.…
jij
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
810 de zon straalt
omgeven door blauw geluk
de schaduw onder de bomen stuk
het beekje
kabbelt langs de rand
van losse stenen en zacht zand
en jij
jij gooit met een lief gebaar
mijn hele leven door elkaar…
MOEDERDAG
netgedicht
3.3 met 11 stemmen
2.311 Moeder
is niet meer
Onder steen
heeft ze zich
teruggetrokken
Haar hemel
heeft 'r geroepen
Ze stak over
met het veer
Te voet en
moederziel alleen
De rivier scheidslijn
tussen leven en dood
Het zal wennen zijn
deze keer:
Geen bloemen
niet het noemen
van haar naam
Eerste moederdag...
zonder moeder.…
Egoistisch?
hartenkreet
4.2 met 14 stemmen
1.426 Een hart van steen en egoïstisch,
dat wordt wel eens over mij gezegd.
Ik kies voor mezelf,
ben ik daarom slecht?!!
Ik ben er heus voor mensen die me nodig hebben,
ik help waar ik helpen kan.
Doe het alleen niet meer ten koste van mezelf,
want uiteidelijk ben ik degene met verdriet ervan.…
DE KUS
hartenkreet
2.3 met 6 stemmen
1.646 Lang geleden gewacht, hart van steen
Onbereikbaar, onaantastbaar
Eeuwen geleden gevormd, erosie verkleurd
Natuur bracht ons samen, dichter bij elkaar
Het gaf ons een gezicht, de versmelting voltooid
Jij gaf me die kus…
in één van de graven
netgedicht
4.5 met 21 stemmen
839 het is koud
mijn handen sneeuwen vogels
en nachten, zonder ophouden
melaats over het land
van magere lichamen
ik leg de aarde stil
als stenen op mijn schouder
en herhaal de winter
keer op keer
vergeet mijn naaktheid
sterven is liefhebben, zonder ogen…
Graniet
gedicht
4.2 met 68 stemmen
10.189 water slijpt steen
al eeuwen
druppelt
tel na tel
de bron zich
tot een beek
die eerst verborgen,
schuchter,
grillig,
zich een pad
zoekt naar
het meer
dan langzaam
verder nog
naar zee.
zo ebt graniet
zich terug
in de natuur
--------------------------
uit: 'Gaandeweg', 2007.…
Avondlitanie
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
577 De geladen nachtlucht
hangt onaangeroerd
in mijn gemoed
Verstoken van de tinteling
stroomt het innerlijk als een spiegel
rimpelloos over
Dus wereld werp uw steen
vang reflectie in de golven
en bezink in mij
Staar mij in de ogen en
laat mijn verwondering
de vrije geest…
HATSJEPSOET
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
830 Onthoofd, haar lijf besmeurd, vervormd,
ontkend, uit boeken weggekrast, werd ze
wat ze was: vrouw, herhaald begin,
onderste steen die altijd boven komt.…
fenomeen
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
713 houten harten branden
metalen harten smelten
als woorden kunnen landen
slijt zelfs een hart van steen
elk hart gemasseerd
door vele warme handen
tot elke kilte is geïsoleerd
de tijd als waarlijk fenomeen…
gang
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
544 Hij draagt z'n huis
zoals de mens z'n kruis
en verdwijnt onder de heg,
de zon schijnt morgen
weer hard op de stenen.
Hij draagt het als de slak
die hij is. moeizaam.…
Waar is mijn dorp gebleven
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
483 Waar is mijn dorp gebleven
Mijn lief, verdwenen
In stenen
Waar ben je gebleven
Met je kanalen, heide en venen
In de vooruitgang voorgoed verdwenen
Of ben ik niet jou maar jij mij verloren
Stilstaand uit het zicht verdwenen
Achterblijvend in het verleden
In stilstand alles verloren…
Contradictie
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
535 als stenen mij leren vliegen
en moed me leert te huilen
als stelen mij zou geven
en de dood me leert te leven
als ik met breken iets kan maken
en met vergeten meer zou leren
als ik met niks iets zou kunnen
en met de waarheid zou gaan liegen
zal liefde dalend stijgen
en haten houden worden…
Regen
gedicht
3.4 met 35 stemmen
6.838 Ik geloof in mijn droom:
dat alles eenmaal leven moet,
ook de stenen, de huizen,
de aarde aan mijn schoenen.
Ik geloof dat ook de regen
eens zal ademhalen
en verliefd worden.
Daarom streel ik de regen.
Daarom sla ik de zon.
------------------------------------
uit: 'Gedichten 1957-1970', 1972.…
Nalatenschap
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
530 Iemand is de weg kwijt
door de zelfgestrooide
stenen op te rapen.
De tredmolen van tijd
laat almaar draaiend
het geweten inslapen.…
In de tijd
hartenkreet
1.2 met 9 stemmen
1.846 Houten kruis
Gekanteld tegen
De stenen schuur
Knuffels, kaarsen,
Bloemen herinnering
Aan een noodlottig uur
Het lijden van nu
En van de eeuwigheid
Bij elkaar gebracht
In de tijd
Boerakker, nieuwjaarsnacht 2011
Posthuum opgedragen aan Kees Jan Dusseljee…