2289 resultaten.
Lief Valentijnsgedicht
hartenkreet
2.6 met 39 stemmen
3.947 Zoals de wind koralen weeft
door de gewelven van de nacht
Blauwbloesems zacht sluimeren
in de boezem van het woud
Zoals het leven weer ontwaakt
in de zomer van de wereld
De gloed van schoonheid straalt
in de spiegel van heldere ogen
Zo verlangt mijn zijn naar jou
als naar een glimlach
broos en teder
een warme zonnestraal
boven een verre…
wild water
netgedicht
4.7 met 10 stemmen
1.122 je hebt dat ongetemde en dat trotse
een bergbeek in godzalige natuur
het water van het allereerste uur
belaagt de oude wortels, speelt met rotsen
je bent nog onbezonnen en nog puur
een wild verlangen laat je telkens botsen
te jong nog voor een overwogen klotsen
tegen de tirannieke kademuur
maar achter verre bochten wacht het dal
eens zul…
mijn opa was een wereldreiziger
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
1.075 mijn grootvader zaliger
maakte verre reizen
wenen carthago montenegro
moldavia lisboa monaco
niets was hem te ver
ik was zijn petekind
gevraagd dus met mijn verjaardag
wat is nou echt merkwaardig
hij plukte in zijn rechteroor
dacht met de ogen dicht diep door
toen sprak hij heel officieel:
ze zijn vaak moeilijk te vertalen
niet door een…
Na de Bosbrand (landengte van Kra)
netgedicht
4.9 met 14 stemmen
1.199 Het exotische krijsen der orchideën overstemt,
zelfs van verre, het hemelverscheurende zon-geroffel.
De wanhopige boten van de
zeezigeuners worstelen
met de masculine branding.
De netten van de koperen jongens
zijn slechts gevuld
met een kwalijk riekende dood.…
Men had je alles mogen breken
gedicht
3.9 met 36 stemmen
22.918 Ga nu niet spreken van verre pijn
maar leg me zwijgplicht op. Een klankloos
woord bijt in mijn keel, breekt af in mij in
lettergrepen. Ga liever dood dan nu te spreken.
Bloed, laat hem niet stollen. Aarde kruip nog
niet op hem maar mors zijn woorden, laat ze
niet verbleken. Alles kan ik aan maar niet zijn
lekke stem. Smoor haar in mij.…
is kunst illusie
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
856 kunstenaar
is kunst illusie
fusie van de waan
en faam verworven
in de vele ruzies
over werk
met je kompaan
je naam is al
vergeten faam
aan het verbleken
waan aan het
verworden tot kunst
van witte boorden
kunst
jouw magistraal product
is visitekaartje van het
clubje elitairen
het onderscheid dat
ruik je al van verre
nooit…
Venita
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
1.169 de rotan stoel bij het achterhuis
schommelt door wind bezeten
zacht krakend en bijna vergeten
op het terras van schelpengruis
een man door zwart gedragen
wordt zichtbaar tegen het blauw
van loze adem en diepe rouw
die het dagend licht vertragen
uit zijn brieven vallen wonden
als losse blaadjes uit het leven
door zijn verre kind gebonden…
Dromenvanger
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
1.886 kon wellicht
dacht ik aan langvergane dagen
van verlaten witte wolken
die genomen door de vogels
zomerden in vergezicht
In winters hing ik niet aan slaap
die was voor dwazen - radelozen
nee - nog liever brandde ik mijn ogen
rood in evenwicht
en ving ik motten van de maan
die kwamen uit het nachteloze
voor het vuur waarin mijn blik
een verre…
De kinderlach
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
555 Het allermooist aan ’t Noordzeestrand,
was niet de branding of ‘t warme strand,
de vissersboot aan verre horizon,
of de goudgekleurde ondergaande zon.
Niet de mooie schelpen in ‘t warme zand,
de meeuwen etend uit mijn hand,
die daarna opgingen in hun spel,
van vliegen, zweven en dalen snel.…
Slaapliedje
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
1.364 Leg je hoofd maar zacht te rusten
Dan zing ik je in slaap
Geef je over aan het onderbewuste
Als ik het hier en nu wegkaap
Ik wens je een voorspoedige reis
Naar de verre velden van geluk
Ga maar op weg naar je paradijs
Mijn lieve, kleine ukkepuk
Mogen engelen je altijd behoeden
Tegen het kwaad van dit leven
Zodat je veilig en zonder bloeden…
Ik heb je naam
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
793 Maar ik weet dat is alleen
een onbereikbaar verlangen
jij bent voorgoed gegaan
achter de verre horizon
naar een andere bestemming
ver van het aardse bestaan.
Eens zal ik je weer ontmoeten
bij: de bron van ons bestaan.…
Icarus
netgedicht
4.9 met 25 stemmen
1.123 Natuurlijk mis ik jou, je was de zon
je was de maan, tot zelfs de sterren
maar ook voor mij het veel te verre
het licht dat ik niet raken kon
ik zweefde steeds jouw richting heen
maar stortte dan op aarde neer
geen weerstand had ik, geen verweer
gebroken mens van kop tot teen
een dwerg was ik in jouw heelal
die dacht dat als hij vleugels…
DE AVOND
poëzie
3.2 met 4 stemmen
1.177 Een vreemde stem gromde van ver
en neurde zwarte klachten,
en uit der wolken zwarte vachten
glansde een bleke verre ster.
Je adem zoemde in mijn oor
en zong er wijzen, zacht,
de zee weedroef neurde erdoor,-
...heel donker kwam de nacht.…
13 augustus
netgedicht
3.3 met 13 stemmen
2.264 vandaag loopt er een kind aan mijn hand
eerstgeboren voelt hij kleiner dan hij is,
want missen spreekt het grootste woord
en buiten,
in dat verre land van bruggen bouwen
speelt vertrouwen met mijn pop
ze draagt wat krullen rond haar ogen
maar ze ziet de mijne niet
ik pluk mijn witte bloemen uit een
tijdloos dood gebaar
daar samen…
Het poëzieparadijsje
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
467 had de paden geschoond
stenen weggedragen
ballonnen opgelaten
voor het grote feest
deuren stonden open
tafels gedekt
van heinde en verre zouden zij komen
voor de bundel van mijn dromen
maar in de ijzige wereld van toen
sneeuwde het uren
geen snelweg of trein bleef gespaard
een kleine groep had de heenreis geklaard
wij hebben samen…
Storm
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
689 niet meer ontkennen
kan er ook niet aan wennen
het stormt in mijn hoofd
van hot naar her
van schots naar scheef
het doet niet meer wat ik wil
we leven in twee werelden
mijn hoofd en ik
als ik naar binnen kijk
valt er nog een wereld te winnen
op die planeet van jou
die in een baan om me heen
steeds wijder lijkt te draaien
naar een verre…
Kinderschoenen (2)
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
478 Soms opent het kind
woordenloos het verre venster.…
terug naar de navel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
588 de zachtheid van het verre water
aangelengd met koppige, rode wijn
geplengd op harde, droge grond
geur van hars uit houten vaten
van Delphi naar beneden kijken
ertsschepen liggen roestig voor anker
aan de horizon springt een dolfijn
vangt het laatste licht van de dag
hier kan ik jong blijven met jou
zelfs vandaag met grotere pijn
dan verlangen…
Gesponnen kerker
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
436 Spieren die zelfs in diepe slaap
Hun spanning niet laten vieren,
Die kabels zijn in gedroomde
Herbeleving van weer een verre nacht,
Die nu plots weer actueel wordt,
Nacht waarin wel geslapen
Maar niet gerust wordt;
Ziel, het diepste ik,
Gevangen tussen scheepskabels
Van gedroomde achterdocht,
Brommend in de veilige omgeving
Van…
In perspectief
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
561 ik ben de schepper niet
als ik de golven zie in
perspectief met hoge luchten
en mijn kleinheid
me doet vluchten
met zand in mijn hand
als verbondenheid
met strand aarde en
het uitgestrekte groene land
het donkere blauw
van eenzaamheid en stilte
mij trekt naar het verre heelal
waar het woord verstomt
licht gevangen zit in gaten…
de ziel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
435 Je kijkt nog uit
over verre velden
maar je herrinnert je
niets meer van die enkele blik
die zich steeds herhaalt
Ze zit aan bij het avondmaal
op de dag van het lijden van Christus
Ze heeft altijd gedacht
dat haar ziel naar de hemel ging
Misschien is dat wel zo maar
waarom heeft haar ziel haar nu al verlaten ?…
koesteren
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
575 verzorg je
hond/kat optimaal
jij krijgt
een beeldschoon
dier
onze zwartwitte
kat het
bewijsstuk breeduit
liggend nu
voor de
kachel hier
geef eens
een gekookt
maaltje van
bijvoorbeeld kabeljauw
zij ruikt
het van
verre bij
het bereiden
ineens een
enorm geluksmiauw
let vooral
op het
juiste gewicht
eventueel obstipatie…
Magisch realisme
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
578 ik zie de imposante rij
het lijkt magisch realisme
maar de bomen ruisen blij
waar in een verre horizon
licht en nevels schoonheid figureren
leren witte wieven hun theater in het bos
zoals elven feeën en kabouters
dansen op het maanverlichte mos en
kobolden smeden in hun grotten verder op
nooit is de mens alleen er leeft
in veel dimensies…
Heimwee
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
618 over de jaren heen
groeit in mij
een verlangen
naar huis
niet dat mijn gevoel in
oude dromen blijft hangen
mijn hart gaat naar daar
waar ik nimmer ben geweest
plekken die mij
van verre raken,
het is mijn ziel, zo denk ik
die nog dieper zoekt
naar wat reeds in mij is
of toch wel
naar verwachtingen
die op mijn weg…
Naar de Maan met z'n allen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
609 Misschien naar Mars
of een verre Maan?
We zien al licht van miljard jaren oud.
Per raket naar een zwart gat
klinkt reeds vertrouwd.
Wat is de zin van ons bestaan,
als wij het aardse verlaten.
Als er mensen naar Mars zullen gaan,
of zwarte gaten?
Deze aarde heeft toch genoeg
om ons te geven wat wij wensen.…
Verdwaling
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
745 Ze begon zich te herhalen
meer en meer te verdwalen
in zichzelf en de omgeving
af en toe het besef van verlies
verdriet vermengd met boosheid
over haar hoofd dat niet meer wilde
steeds meer overgaand in wat leek
een soort berusting in de emigratie
naar een voor ons onbekende wereld
aangevuld met allerlei fragmenten
uit haar verre jeugd…
Moment
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
598 Het overviel me gisteren
in de winkel
ik voelde iets van
me-willen-vlijen tegen iemand aan
Plots zag ik hem staan
die me op een avond op de dijk
na het zwemmen, de picknick,
het liggen,
om de beurt
een regel citerend uit een gedicht
het verre licht uit Urk
verleiden wou
maar voor wie ik net niet zwichtte.…
tussenstop
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
442 het moment bestaat uit zandkorrels
ergens groeit mos op een boomstam
het lijkt alsof we wachten
er is niemand langsgekomen
misschien later op de dag
het heeft nog niet geschemerd
als tussentijdse bestemming
is je mond gevuld met
smaak naar verre woorden
voorlopig valt de deur in ‘t slot
blijft een dag gelijk aan vertrek
is de vlucht…
Melancholica
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
502 De muren hebben gaten
die beelden binnen laten
een voor een verschijnen ze
als dia's voor de geest
vanuit de verre jeugd
die eens wel eeuwig leek
maar langzaam toch verzuurde
Dagen langer dan de nachten
gevuld met liefde en plezier
doden die nog jong waren
onbekend met hun verschiet
Kleine kwalen worden groter
vreugde duurt dan vaak…
zonnig papier
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
541 ik heb met
schaduw op
zonnig papier
contrast geschreven
scheidingslijnen
zijn fel maar
later loopt de inkt
opdrogend dood
venijnig bijt zij
stukjes licht in
wat langzaam
vergrijzend zicht
waar in overgang
zwart en wit
ieder nog gaan
voor eigen belang
verre contouren
scherpen elkaar
maar van dichtbij
is grijs heerlijk vrij…