8650 resultaten.
zou je
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
557 zou je het wit lezen
als een gedicht
een ode aan jou?
zou je het bewaren
als ik het niet
verklanken kan?…
engelwortel
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
450 in de polder
legde iemand
je ijzeren ziel
zachtjes tussen
witte schermbloemen
minutenlang
was je gelukkig…
SPRINGBALSEMIEN
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
445 Oud wit, jong roze
bloeien door elkaar; beide
glanzen vol zonlicht.…
Sneeuw
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
353 Het sneeuwt
In mijn
Aderen
Witte
Vlokjes
Sneeuw
Vallen
Door mijn
Aderen
Zie hoe
De hemel
Bloedt…
Rood met witte letters
snelsonnet
2.9 met 16 stemmen
2.063 Nieuw rood met witte letters op de vlakken
Het eigentijds gewicht zal ook verschillen
Spillebeen kan zelf z'n paddo tillen…
Appel tanden wit
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.881 Een klein hartje, jong, een pit
groeide sterren hoog, vol kracht
in schoonheid, moed, verzet
bergen, sterk, ik zag
appel tanden wit
zo mooi, je lach…
Witte licht van de dood
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.818 Daar sta je dan: Achter het witte licht van de dood,
het was 'n kwestie van één stap, die stap was groot.
Ik ben hier achter gebleven, ik bleef achter... alleen,
en Ronald is de naam die gebeiteld staat in wit steen.…
zwart wit getoetst
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.834 Bekijk mijn handen
Strijk glad die kreukels
Voel de ruwe huid
Betast de blauwe aders
Dat afgestompte duimpje
Die korte vingers
De afgekloven nagels
Het knokige geheel
Niks rank en slank
Wel kort en krom
Nooit glanzend gelakt
Altijd mat antiek gevlekt
Ben je teleurgesteld?
Zijn dat pianohanden?
Wees eerlijk.. ongeloof?
Is dit…
Wit zingende krullen
netgedicht
5.0 met 74 stemmen
365 zacht streelde je
het magisch blauw
over wit zingende krullen
koelde met donker diep
de warme lagen
in hun eigen huid
die zich oplichtend
golvend blootgaven
je lach had de
kracht van de zomer
was warm als de liefde
van menig dromer
de armen gespreid
in het omvatten
van eindeloos veel
in zonstralende vrijheid
jij alleen op…
één witte roos....
hartenkreet
2.8 met 18 stemmen
2.697 als het beeld in mijn dromen
één witte roos
diepheerlijk verlangen
breekbaar en broos
met liefde doorweven
blaadjes satijn
eens, mij gegeven
onthult zij pracht
waar schoonheid breekt
in de kleur van het leven
die roos gekregen
mijn dromen beheerst…
Zwart-wit moraal
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.392 Bij de geboorte allen bloot,
er is maar één zekerheid,
door wit en zwart te mengen,
blijft het bloed bij allen rood.…
De witte schermen van de vlier
netgedicht
4.4 met 15 stemmen
9.592 De witte schermen van de vlier
ze houden aandacht mild gevangen
en doen ontluiken nieuw verlangen
naar verder dan maar enkel hier.…
"Witte-Doek"-syndroom
netgedicht
3.4 met 16 stemmen
1.630 Soms waan ik me in een film van Quentin Tarantino
zwart, cynisch als "Pulp Fiction"... zo
hard en vreemd, nét onwerkelijk genoeg
zoekend, tastend langs donkere straten,
mijn gevoel is van emoties verlaten;
ik beland in een onbekende louche kroeg.
Blikken doorboren mijn persoon
Ik hoor honend gelach,
niet wetend of het over mij gaat of…
de kleine witte keeshond
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.392 etenstijd vond hij de potten op de grond
‘s nachts hield hij zijn oren scherp, zelfs in zijn slaap geen waakhond af
al gebeurde er niet vaak iets dat belangrijk genoeg was voor geblaf
in een dorp met enkel vaste wintergasten
de kleine witte keeshond plaste
in het dorp Piaam…
Zusters en witte jassen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
758 ik wist de kamer
niet meer te vinden
hij was wit en blauw
van binnen met
zitje en raampartij
de geur was antiseptisch
gesproken woorden
kwamen langzaam terug
bedachtzaam afgewogen
zwaar van waarheid gedogen
ik was verdwaald tussen
zusters en witte jassen
die elkaar beglimlachten
op een professionele manier
maar waarom was ik hier…
het kleiner wordend wit
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
696 kastelen
op het water
kaboutermensen
puntmutsten hun groet
het zag er zwart
van afscheidnemend velen
meeuwen krijsten
schor hun groet
water sloeg in deining
terug met golven
hoofden braken ze
maar argeloze voeten
werden nat bedolven
met een laatst
signaal de haven uit
de zee draagt langs
de pieren het kleiner
wordend wit…
Dweellocht der witte wieven
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
1.041 en bol
De zon zakt weg en het wordt kil
De dampen stijgen op boven het zwil*
Dat zijn de wilde wieven en ze zweven
Over het ven en voelen zich verheven
De mens ziet stille toe het doet hem huivren
Niet slechts de kou maar ook spookachtig wuiven
Want lichten in de nacht, dweellochten
Zijn boodschappers van germaanse godentochten
De witte…
geurend wit (haiku)
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.008 ik vervolg mijn pad
stond even stil bij een boom
besneeuwd met lente…
Witte mars Antwerpen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
685 De wolken wenen
witte tranen waar ik sta,
verdriet van alle tijden,
tranen en niet te noemen lijden..
Hoelang nog
verwelken bloemen op de stenen,
eer hun verdriet
ook mijn verdriet wordt ooit
en dat van "A".…
Uit een wit rode kerst
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
570 zocht overal contact
raakte muren en bomen
maar niets dat warmte gaf
zag mensen passeren
zonder ogen en lijf
strak in de kleren
voor mij was geen tijd
voelde drukte
om mij bewegen
stemmen bevroren
op mijn ijskoude tocht
wist dat de tijd
stilte ging slaan
merkte totale verstarring
de trein kwam er aan
stond bij de bomen
uit een wit…
GROEN ZWART-WIT
snelsonnet
4.3 met 25 stemmen
1.860 Wanneer iemand de toegang wordt ontzegd
alleen omdat zijn huid niet blank gekleurd is
zoals in discotheken vaak gebeurd is,
dan lijkt een lijst daarvan ons heel terecht.
Discriminatie moet je niet verbloemen.
Maar of je dat nou “zwarte lijst” moet noemen…?…
geheel in 't wit
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
775 ik zag je komen
geheel in 't wit
ik riep je naam
er was geen ontkomen aan
een geur van oleander
hing in de laan
je liep langs bloemen
je had iets vrolijks aan
zelfs de sterren
was je glimlach niet ontgaan
het was ook niet
toevallig volle maan…
Vers gevallen wit
netgedicht
3.2 met 17 stemmen
801 grenzen
van deze eindeloze stilte,
de stilte van de diepe midwinter,
van verlangen naar zachte voetstappen,
dat stille hunkeren, onbenoembaar,
naar het gekraak van verse sneeuw,
dat heldere, zachte, witte knersen,
teer en erotisch, verlammend,
koud, stil en zo meedogenloos…
Zon op de witte daken
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
882 werk, de koude wind en de ruzies,
maar ook de bankkosten die weer worden aangerekend
- een kleine vergoeding omdat we het zo goed hebben
en zonodig geld uit de muur moeten kunnen halen
om weer wat uit te geven -
maar er is ook de zieke buur en het kleine kind dat
de dupe is van de scheiding van zijn ouders;
er is de zon die schijnt over de wit-beijzelde…
geluk in zwart/wit
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
996 in beperkt schijnsel
van de toverlantaren
zag ik destijds
als in een stripverhaal
de beelden voorbijkomen
van Stan Laurel & Oliver Hardy
als brokkenpiloten
zelden heb ik later nog
zo ademloos genoten als toen
in die duistere achterkamer
bij het avotuur in zwart/wit…
'n wit papierke
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
946 met de nacht voorhanden
tussen zuivere zilte wind
en jouw haren, kalmeer ik
praat tegen je huid
leg knopen in het wit
't is den morgen
van dauw en jong gras
van vrijdagliefde, grote ogen
besneeuwde telefoondraden
die ons samen bedekken…
Tussen het witte linnen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
554 ik was in de ban
van vorm en kleur
zij inviteerden mij
als hun penseel
mijn beitel bleek
te scherp en agressief
claimde teveel ruimte
in een brok graniet
bij het sierlijk
transparante van glas
was het de warmte die
ik niet onder controle had
ik wist altijd
al garen te spinnen
tussen het witte linnen
in mijn schildersatelier…
Geld wit wassen
hartenkreet
2.9 met 12 stemmen
1.450 Met een zak vol geld en dan moeten plassen
Is dat nou de term geld wit wassen?…
Herinneringen in zwart wit
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
415 ik had de luiken van
mijn comfortzone gesloten
verstoken van buiten hield ik
herinneringen in zwart wit tegen
het steeds donker wordend licht
hagen en struiken
groeiden woekerend dicht
in hun wanhopig zoeken
naar de laatste streepjes zon
herfstte het groen in schaduw alom
ik weet van buigen en barsten
heb mij eindelijk vermand
ben uit…
Zoveel wit op dit papier
netgedicht
3.0 met 20 stemmen
2.298 Zoveel wit op dit papier,
geen sneeuw gevallen,
niet te tellen
wat ik droomde
ver van hier.
Maar een Kind verhaalt
de aarde:
vol van waarde
is elk leven
hier.…