Alle inzendingen over echo

1044 resultaten.

Sorteren op:

droomstrijder

netgedicht
2.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 486
instrumentarium voor de armoe waarmee hij lezen kan en in ’t metrum schrijvend overblijft als redder van de onzichtbaren met de prikken nog in zijn arm ’n oplichtende cirkel van redenering met grote gevolgen tot op heden vechtend tegen verstoorde mitochondriën behoort De Strijder tot de stille getuigen tussen leven en dood zonder ‘n echo…

Negen maanden

hartenkreet
4.5 met 46 stemmen aantal keer bekeken 5.622
Eindelijk is het zover, het komt eraan Ja, je bent zwanger nog 8 maanden te gaan Dan een echo voor de zekerheid gedaan Vol vreugde en geluk, het is waar!…
Gizmo10 april 2003Lees meer >

kerkbezoek

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 589
In gedachten ga ik de preekstoel op een opengeslagen statenbijbel, 'red mij van mijn vijanden' lees ik hardop de echo is het roerend met mij eens. Weer terug naar de uitgang. Het rinkelend geluid van wat kleingeld dat ik in de gleuf van een metalen bus laat vallen klinkt profaan de kerk door.…

Zwaar weer op komst

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 668
Ik hoorde dubbele tongen onuitspreekbare onzin beweren ik hoorde de echo van holle vaten die niet konden communiceren ik hoorde driekleurige violen zingen op gebroken noten ik hoorde geklater van water dat een continent overstroomde Wat heb je gehoord mijn luistervink?…

Cyclus: Vallen en Blijven ( deel 1 )

hartenkreet
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 307
Het is de echo van een val — letterlijk én figuurlijk — en het aarzelende begin van een terugkeer. Dit is het verhaal van een man die sprong. Niet om te vliegen, maar om te verdwijnen. Die de diepte zocht om eindelijk stilte te vinden, maar die — tegen zijn verwachting in — bleef. Het is rauw. Het is eerlijk. Het doet pijn.…

Niemand ooit zo gebroken als wij nu ademen

netgedicht
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 279
Een vrije vogel springt op de rug van de wind maar mijn ribben zijn een smalle kooi blijven steken in de oranje zonsondergang die nooit komt alle namen van de vrouwen in mijn familie verloren in de wind, alleen de bergen herinneren zich nog hoe hun keel klonk toen ze stierven zonder echo nu ben jij als een god, zei de man op…
anna10 maart 2026Lees meer >

FEBRUARIE

poëzie
4.1 met 11 stemmen aantal keer bekeken 6.690
Geen winteravond meer, doch elk gerucht vergaat in een vreugde-echo. Zo’n dwaas geluk kent een knaap die plots te zwemmen gevat heeft, of fiets te rijden. Er is nog niets tastbaar veranderd. Dat is juist het grote van het genot. Gister: aleksandrijnen over wintermajesteit.…

Tien JaNu- Ari(A)

netgedicht
4.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 663
licht Opgewarmde uitgestorven levensaderen Wintergloed is er water genoeg Zonder dat de dijken breken Voorzienigheid ons geluk Ons be-Heren Kleurrijk leven Oratorium in Avondzon Licht aan slapen toe-komt Sprekend in stille,verbindende maten: “Vriendelijk licht dat heel de dag aan de hemel hebt geblonken,dat uw gloed niet kan ont-beren” Echo…
arensoog10 januari 2024Lees meer >

Ondoofbaar schijn

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 8
De bekers zijn nu leeg, de laatste kruimels zijn vergaan, en aan de einder sluit de poort van goud en purperrood; geen herder die nog roept, geen heilige blijft staan, alleen de echo van een droom die even warmte bood.…
Avril Gareel21 november 2026Lees meer >

Ter Levenszee

poëzie
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.405
Hij roept: geen echo die hem hoort, geen lichtbaak in het vergezicht! En, razend schier van spijt en smart, nog eens de blik omhoog gericht, dan, met een laatste zielebeê, in d'afgrond neer der levenszee! Maar, zie!…

dire op de rij

hartenkreet
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.133
jaar zich laat vieren stoeit zich onverwacht een droom tot leven stilletjes in vruchtbaar water geborgen boetseert zich het mooiste geschenk van leven van erwtje klein tot heuse familiestaak met oogjes als diamantjes en een mondje dat lacht alles komt er op en eraan van vingertjes en teentjes tot een neusje zacht als mijn hartje – in echo…

Zelfdruk

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 446
Ik stapelde bladen, haar stem werd een echo. Ik nummerde dagen, er was geen verband. Ik telde vlekken, lijnen en gaten, scheurde en lijmde, brak het zichtbaar verhaalde tot letters en woorden, zonderde cijfers zwijgende af. III Pulp rest mij nu.…

Eurydice

netgedicht
3.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 510
zijn grieven overboord en liet Eurydice naar boven gaan tegen zijn wil Op haar tocht dient zij zich echter barrevoets noch blootshoofds te vertonen aldoor gehuld in sluiers als een mysterieuze bruid Ongezien geblinddoekt en half op de tast naar vrijheid waar zijn stem als zonlicht klinkt een heldere klank die zij beantwoordt als Echo…
Xander26 september 2024Lees meer >

Surplus

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 390
En als de echo langzaam zakt, blijft er iets rechtop staan in de stilte: een koor dat weet hoe het verder kan, en een dirigent die in elke stem nog jaren zacht zal doorklinken.…

Twee lichtjes zijn je ogen

poëzie
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 2.206
Twee mooie schelpjes, rozegetint, Zijn je open oren, mijn schuimeblank kind, Die vaag echo-klankdrupjes vangen Van boos, boze menszee, die bruist en druist... Hoeveel van al wat naar binnen ruist Blijft in je hoofdje hangen?…

Logeerkamer van de dood

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 682
En dat er geen echo was, dat de vogels bleven hangen op hun takken terwijl de week brak. Hoe je enkele uren later in deftig pak in de hitte lag te glimlachen achter glas.…

de leegte zonder jou

hartenkreet
4.4 met 42 stemmen aantal keer bekeken 4.591
markante persoonlijkheid en je vrolijke gezicht zullen wij ervaren als een groot gemis Want een dag zonder lach was voor jou geen dag Van vele dingen had je nooit genoeg je laatste reis kwam veel te vroeg Plotseling ging je heen Nu ben ik alleen Onuitsprekelijk verdriet Vergeten zal ik je niet Dwars door de stille leegte klinkt de echo…

de dag is gekomen

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 858
der volkeren kent geen einde De dag is gekomen dat ik mijn ogen sluit Omdat de weg van leven mij naar de sterren voert Laat het duister jou niet tegenhouden Want de opstand van de hoop wint altijd De dag is gekomen dat mijn stem zwijgt Omdat de strop van de dood de woorden verstikt Laat de stilte jou niet verstoren Maar luister naar de echo…

Miles smiles in june

netgedicht
2.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 497
vertelt - van de beloofde helper als de redder voor haar vrijheid temidden van relatieve quanti mocht hij niets zien, face to face op straffe van nie wiederkehr VIII Nog immer grillig haar levenspad in het donker zonder raam ziet zij geen glinzende linzen in de graven van Toet-Ank-Amon tussen geluiden van de dood klinkt slechts de echo…
Xander15 juni 2025Lees meer >

Gelatenheid

poëzie
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.200
Grimt hem de rampspoed aan, hij krimpt reeds voor het slaan, en kermt de echo moe bij de eerste slag der roe, alsof hem 't lot te wreed, te ondraaglijk lijden deed. Slaat hem het ongeluk de stugge nek in 't juk, zijn knieën knakken neer; geen adem rest hem meer.…

de soldaat lacht in juni

netgedicht
1.8 met 10 stemmen aantal keer bekeken 568
verwachtingen tussen afhankelijke hoeveelheden niet te zien, van aangezicht tot aangezicht met tot gevolg ‘the neverending story’ VIII nog steeds onzeker over te maken keuzes in de duistere stilte zonder Spaanse sleutel hoort De Soldaat geen fonkelende noten in de gleuven van -om ’t even wat- tussen de geluiden van de dood klinkt alleen de echo…

Gelatenheid

poëzie
2.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.179
Grimt hem de rampspoed aan, Hij krimpt reeds vóór het slaan, En kermt zelfs de echo moe Bij d' eerste slag der roe, Alsof hem 't lot te wreed, Te ondraaglijk lijden deed. Slaat hem het ongeluk De stugge nek in 't juk, Zijn knieën knakken neer; Geen adem rest hem meer.…

Mei (Boek I)

poëzie
4.2 met 52 stemmen aantal keer bekeken 9.569
; maar eenmaal leek haar doel Een effen duinvijver, een vogelpoel, Die 'n zomerdag niets doet dan spiegelen Het kleone vee dat de lucht afweidt en Zich samen naar den stal beweegt waar ver Al zware rind'ren liggen en een ster Des avonds brandt; zoodra die avond komt, Dalen daar vogels in, het bijke bromt LAngs heuvelhelling en de flauwe echo…