2413 resultaten.
Axel Geza
netgedicht
4.4 met 16 stemmen
894 hoog op de poten
elegant in zijn draf
wat hebben wij
van hem genoten
hij is niet meer
Axel Geza ging
en wel terug naar af
in zijn jeugdige jonkheid
zo soepel en ongedwongen
haast springerig van aard
lief, de onhandige staanders
van deze edele Vizsla
waarvan de schoonheid
telkens werd bezongen
na zoveel jaren is hij gegaan…
The winner takes it all
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
663 De hand van de knecht van zijn fiets
Hij graait naar twee mierzoete plakken
Maar verder gebeurt er haast niets
De knecht zit al tijden te plakken
De knecht met zijn fiets aan de hand
Zijn band hoeft hij zelf niet te plakken
Hij krijgt een nieuw wiel van de kant
En wint aan de meet een paar plakken
De fiets aan de hand van de knecht
Een…
de wachter
netgedicht
2.8 met 11 stemmen
1.355 Herengracht nummer 380
3 hoog achter
zijn spionnetje ingeklapt
huisbel onklaar
boodschappen voor een hele week
hij wacht
voorkantig leven leeft zich
na de ijspret en dooi
knoppen van bomen
staan op uitbarsten
spreeuwen bevliegen weer
hij wacht
dan, langzaam, ontspruit hij
voelt energie en warmte
van de ander
een virtuele wals haast…
Stilte na de storm
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
686 verlaten ruimte, gebroken spiegel
rode lippenstift, oorbellen ernaast
spoor van vers bloed en tranen
vergeten uit te wissen in alle haast
omver gelopen stoelen, horen als
verlamd de akelige stilte aan
zo snel mogelijk weg van hier
is er de laatste ogenblik gedacht
verlaten ruimte, ongezien geweld
reflectie van vernietigende woede
- maar…
Afscheid
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.469 ik vul dag en nacht
met dromen
misschien wel
tot overmorgen laat
maar dan kan ik
niet meer komen
spoedig zal de eeuwige
niet meer schromen
je hart telt weldra
de laatste maat
je wist wat ik ging zeggen
“ ik weet wat je bedoelt ”,
zei jij
de stilte nam het over
je was doodmoe
al haast weg bij mij
nog even…
kringloop van schaduwen
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
569 plekken
en de afbeelding van het licht, hoe het
om een glimlach weent, als vreemde, ongezien
dat het steeds meer wordt
in een beheerste vorm; grachten vol gedachten,
bovenop de stilte van het alledaagse en hoe het
tenslotte zal weten dat het schrijven moet
omdat gesproken woorden achterblijven in muren
en er nauwelijks wind is
en hoe het, haast…
uit een ander seizoen
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
741 iedere dag reinig ik mijn lichaam
met zeep
ik schrob mijn huid
van wit naar roze
naar rood
tot haast bloedens toe
tot ik niets meer dan water hoor
ik draai me weg
van de nacht en van al dat sterven
waarmee ik leef
mijn ziel wil aaien, waaien, zwaaien,
schuimen naar zee
naar duinrozen
die ik kan neerschrijven
alsof…
A Christmas Carol
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
699 mijn feestgewaad bestaat uit glans…
de rood- en gouden schijn
van allen, die vandaag nog snel iets willen zijn
de haren doen
en onverhoopt
hun schoenen vullen met verwachting
met als klap op dertien pijlen
in haast hun laatste wensen veilen
binnen huiselijke kring
er mocht gezongen worden naast de kerk
(het zwerk, gevuld met wind en…
Stenen malen kaf
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
631 molenwiekend
wentelen we door
het koor op klompen
dendert in hun
halleluja’s voort
storm grijpt de
bijgezette zeilen
stenen malen kaf
koren blijft nog ongeboren
de aren zijn niet af
de gek dolt dwaas
la mancha heeft
geen haast de wereld
draait wel door zingt
het op klompenkoor
amen vlagt slechts
uiterlijk vertoon
hun hoop is…
Peultjes in een veel te ruime schil
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
514 Het afgegraven veen,
Water dat ontegenzeggelijk
Welde uit de bodem
Waar binnenkort mensen
Zouden wonen op steenworp
Afstand van de stad
Die gebukt ging onder
Een haast ondraaglijke last -
Onmetelijke ruimte met
Buiten, Binnen, Hout en Haven
Waarin mensenkinderen werden
Gestald als kiezels op het
Deense strand, als peultjes
In…
Vazig
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
476 Ik krioelde tenenkrommend
Verstomd over de leegte
Ik kon niezen, rollen, hijgen
Knijpen, grommen, tot ik brak
Ik was een vaas, mijn bloem was dood
Mijn water bruin
Mijn vel gebarsten
Ik stond bovenop een iets
-niemand kon het plaatsen-
En ik danste, speelde, zong
Werd haast woest om al mijn vreugde
Niemand zal mijn zijn ontnemen
Ik…
De oude dag
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
616 zo laat nog in de avond
zeker, deze dag nadert zijn einde
prevelt al doende mijn stem
het gebed van wat was,
over vandaag,
dus haast het oude zijnde
ik ben nu en hier
in gedachten verzonken
doch ook zowaar reeds zwevend
op weg naar boven
al raak ik door de jaren
wel vaker verstrikt
in verder kijken,
soms gelijk aan…
Zeventig
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
542 Wordt het zielenmeer opstandig
of een eigengereid verzaken aan het haasten?
Gedachten verstillen bij het voorbije,
de feestroes maakt hem tot een ongastvrije:
verwachtingen worden gedoofd als kaarsen.
Toch blijft het dwingend leven
drummend aan deuren van gemoed,
als voor “al-tijd” neergeschreven.…
Nog voor hij viel
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
402 zacht
vlaagde
wind in
warme
en koude
compromissen
zonder duidelijk
richting aan
te geven
hij stuurde
rafelende
wolken in
dreigende
kleuren
voor zich uit
nog voor hij
viel geurde
regen verfrissing
je zag het
landschap
opveren in
het snel tot
bloei brengen
van hun stukje
aarde na
verzenging
en droogte
de mens is die
haast…
Matineuze wonderen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
415 Zijn duidelijke
grenzen aangeeft dat door de haast
nimmer in evenwichtige levens kan
worden gewoond. Levens die zich
verplaatsen over de grauwe routineuze
wegen van ons vluchtige bestaan.
Zonder goede gronden bij het omzien
reeds de treurigen tot zoutpilaren
doen vergaan.
Zulke morgens vragen om matineuze
wonderen.…
Zwart afgevlagd
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
932 sirenes janken
witte jassen hollen
gele koffers met
blauw licht
ogen dwingen
mensen kijken
slikken stikkend
in een laatste adem
benauwder geel
dan blauw
een kou die
nijpend wordt
rust bloedt
bindend
echo’s doven
stilt het licht
een lege straat
keert grijze kar
zwart afgevlagd
er is weer haast
zij weten hoe
de laatste…
Veluws eiland
gedicht
2.5 met 2 stemmen
2.508 een nieuwe
bocht in; de tijd is hier anders, niet trager
maar in een vriendelijker licht
en het licht is hier
waar niet alles knippert en schreeuwt
geduldiger: zoals jij nietsvermoedend
in dit gedicht bent gelopen;
een bocht na een bocht, na een strand weer
een ander strand, een groene zee,
een geheim eiland
in de achtertuin van je haast…
Mensenpaar
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
679 haast radeloos
de vrouw
vervuld vän twijfels
Het daglicht
schamel .....
waar de herberg?
waar het haardvuur?
Het uur van baren?…
een wereld zonder ogen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
747 je was hier pas en dacht
de wereld vriendelijk
voelde je als gast in
een omgeving die verraste
ze zagen uit de verte
dat je een vreemde was
geen vriendinnen had
dat je je schaduw haastte
ze hebben je alleen gelaten
omdat je niet voor slijmen koos
ze waren niet echt boos
er was gewoon niets te bepraten
stemmen irriteerden…
Kunstverwantschap
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
282 KUNSTVERWANTSCHAP
Met Gustav Mahler, joodse componist
heeft ons vermaarde KCO een band
al meer dan honderd jaar haast onderhand
die kunstverwantschap wordt nooit uitgewist
Als hij, die zanger, dit echt had geweten
zou hij z'n tong er af hebben gebeten!…
ondertussen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
581 onder dik ijs heerst geen wind
geen geur. geen kleur. enkel
uitgevaagd pallet van pastel
als herinnerd. hoe er vissen zijn
traag zwijmelen als verstild. ze
doorzichtig zijn als nat papier en
water haast vaste vloeistof is
geworden. planten hun adem
stokken. hoe de lucht tussen ons
bevroor en ook de woorden tussen
onze monden.…
Huilen met de wolken
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
816 als haren op mijn tanden
rauwe bonen maken honger gaar
het is boter bij de vis geklaagd
Mijn Amsterdamse buurvrouw zegt:
je slaat spijkers op laag water
het is stroop aan de galg gesmeerd
de buit gaat uit voor de baten
Mijn neef die van alle markten thuis is
zegt: je kunt ijzer niet met tanden breken
je slaat de deksel op zijn hoofd
haast…
Mijn zijn
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
513 Ik was haast niets toen ik begon
slechts geliefd door wie mij baarde
nu stroom ik mee onder de zon
en spoel aan als minst aanvaarde
niemand is die het weet of ziet
men kent alleen het grote geld
immers voor velen tel ik niet
nergens nog is mijn zijn vermeld
niemand die mijn zijn verklaarde
niet legitiem onder de zon
niet eens een reden…
God huilt ook wel eens...
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
247 Soms kan God er niet tegen,
dat haast geen mens gelooft.
Dan voel ik als een zachte regen,
zijn tranen op mijn hoofd.
Want ook God kan verdrietig zijn
en wie moet Hem dan troosten?
Ik wil wel, maar ik ben maar klein
en hij de allergrootste.
Maar ja, dan zeg ik. “Stil maar God.
het komt gerust wel goed.”…
De JC bloem
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
531 de Juanita Cruyffiana
Haar groeistuipen
in de lente
gaan gepaard met een
ongekende dynamiek
haar bewegingen zijn
bijkans onnavolgbaar
haast niet bij te houden
voor het oog
Om de zoveel jaar
verschiet zij van kleur
nu eens rood en wit
dan weer paarsrood en blauw
en een enkel hoogseizoen
tooit haar kroon zich zelfs
in goudgelig…
Ouderdom als paradox
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
152 Wat zij traagheid noemen,
is niet meer haasten naar het antwoord.
De vrouw die zoekt naar een woord
weet wat het betekent —
alleen de weg erheen slingert.
We verwarren ouderdom met leegte,
omdat wij, gehaast en jong,
nooit geleerd hebben hoe je kunt weten
zonder het te kunnen zeggen.…
Bloeiende hei
poëzie
4.3 met 12 stemmen
3.806 heidewind
Vol zoete honinggeur
Nu gonst de aarde van 't gebrom
Der bijen wijd en zijd
Nu is de hoge lucht alom
Een blauwe zaligheid
Maar als de heide schoonste wordt
Dan komt de winter aan
Want bloemenschoon duurt maar kort
En vreugd is gauw gedaan
En 'k zou mijn leven lang wel graag
Zo lopen door de hei
De vreugde die ik voel vandaag
Is haast…
De gelatene
gedicht
3.8 met 24 stemmen
15.270 Dat is voorbij, zoals het leven haast.
Maar in alleen zijn is nu rust te vinden,
En dan: 't had zoveel erger kunnen zijn.…
Dichten
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
951 Ik was mijn inspiratie kwijt,
maar haast vanzelf gaat nu mijn pen
over het papier en schrijft de woorden,
waarin ik mezelf herken.
De woorden die me zoveel zeggen,
die beschrijven wat ik voel,
waarin ik mezelf kan vinden,
die me zeggen wat ik bedoel.…
zomervrouwen in het bos
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.276 vrouwen krijgen
in de zomer de
verontrustende vorm van
bewustzijnsverruimende
hersenschimmen
op een koele plek
in het zwoele bos
wat zij doen met
hun vrijelijk toebedeelde
rondingen gestifte lippen
lila nagels onbebrild niet
waarneembare strings
is een groot raadsel
voor d’argeloze dwaalgast
die zich haast-je-rep-je
uitkleedt al zijn…