3533 resultaten.
Politiek
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
556 vallen
staat er altijd iemand klaar
om ze op te rapen
uit de dwaaltuin in de schemering
met gebrek aan
richtingaanwijzers
en wandelkaarten
Als ik mijn hart als poëzie
recht uit moet spreken in de gevaren
die mij omringen dan
moet ik zeggen dat wanneer ik
door het licht beschenen
zelfs in onbewoonde streken
zingend op haar paden…
iemand dan
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
398 iemand is heel
stil opgestaan
de verten in diepe
rust verzonken
zal iemand dan de
eerste vogels horen
nu het licht begint
te wandelen de
bomen kalm ruisen
zal iemand dan
het stromen van de
blauwe rivieren zien
iemand opent de
handpalmen naar het licht
zal iemand dan een pad
tot aan de deur van
het hart graven
in het aanvangslicht…
Schep
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
521 zoals korrels van zand
worden geschud maar
steeds duin blijven of
woestijn of wat aanspoelt
strand, druppels: regen of
nevel of net nog wolk of
waterval, stenen: berg of
pad of huis en hoe kinderen
graaien met open handen als
scheppende kracht graag alles
dooreenschudden en dat ze
nog ontdekken zullen:
er is alleen de wind…
Maagdenpalm
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
569 zucht-zicht verspringende zinnen
ongerepte poppen van vlinders
Maagdelijk schoon
zuiverend van schuld
snelheid van het licht
kleurschake-ringen
Eland in vernieuwende geweien
grazen in zondagse paden
hinde die het water las
Jeruzalem in een maagdelijk blad
licht dat vlees geworden was
bestuivende bijen was…
het grote onbekende
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
405 Het voorjaar hing in de bomen
Het prille zonlicht maakte het leven lichter
De dingen hadden weinig gewicht
Zij liepen door de dagen heen
Toen de blauwe schemering
De lindeboom vond verdwaalden
Haar woorden in de takken
Wanhoop klonk zich vast in de beukenhaag
Tussen de zwijgende zerken
Het fragiele voortgaan over het pad…
Wonderland
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.417 O-
ver de zee, lichtend pad
zuiver zout in leven.
2
Er is geen ondergaan, enkel
een warme hand over velden
van muziek. Aan de oever,
in het lied van dageraad.
3
Geluk groeit in het woord
van zwijgen, stilte in kleuren
op het doek van toekomstdromen.
Nu is het tijd om haar
te begroeten.…
Juni
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
874 Juni,
in de wieg al beeldschoon
en buitengewoon
met 21 - als je huwt...
...tussen hagen seringen
en je bruidssluier lang
op het pad,
je boeket gemêleerd
van het fijnste, vanzelf
en natuurlijk pril blad
de lucht is voor jou
gedrapeerd in lichtblauw
en het goud
regent uit bomen
en
tekent…
Sterven
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
2.224 Kleuren van een schoonheid
ongekend en fel
glijden langs ons geestesoog
verdwijnen in de verte
Waar een wazige horizon
hun inhoud doet vervagen
achter waaiers van licht
die het diffuse laten stralen
Zo gaan wij op weg
als we de stof verlaten
verdreven uit de dichtheid
zwevend langs heldere paden…
Een roze tint
hartenkreet
4.1 met 8 stemmen
1.932 Drijvend op woeste golven
van vurige passie en verlangen
mijn gevoelens worden bedolven
en mijn hart is erdoor gevangen
Wandelend op gouden paden
mijn ogen worden erdoor verblind
alles wordt nu met liefde overladen
het leven is omvangen met een roze tint
Zwevend op prachtige wolken
met de kleuren van heldere lelies
deze ervaring is niet…
De laatste reis...
hartenkreet
4.2 met 21 stemmen
3.011 De pijn is ondragelijk
Het zijn je laatste uren
Een strijd van ongelijk
Kan niet lang meer duren
Zacht praat je in raadselen
Over het vale licht op het pad
Je ogen laten zich sluieren
Moe gestreden en afgemat
De dood nevelt om je heen
Je leven brokkelt nu weg
Voelend koud als steen
Langzaam glij je zachtjes weg...…
de aard
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
832 oh heer en meester
vergeeft mij mijn zonden
ik bega
gekweld zij die kwellen
een groot schuldig geweten
ik onderga
daden mijn ondeugd
onheilsgebaren
beslecht uw paden
ik loop
genadeloos vlam ik vuur
mijn vingers tot blaren
beklemd de dag des oordeels
ik neem verantwoording
geteisterd mijn ziel
want toegestaan mijn voordeel…
Draagster
netgedicht
4.8 met 8 stemmen
585 op drift langs paden
van een verlaten stadsplantsoen
doorprikt zij kil het zwervend gillen
van resten consumentenleven
in gedrukte schetterwoorden
met halfgeschoeide vuile handen
vouwt zij scherpe kerven
als sporen van berouw
voor kassabanden vol bederf
in zwaar gevulde plasticzakken
draagt zij ons nog vragend na
de lasten en de stank…
Grondvest al eonenlang
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
768 ik rotspartij
blokkeer het pad
met mijn gevallen stenen
ze graven gaten
in mijn lijf de mier
met staart tussen de benen
ik grondvest al eonenlang
zij gronden veel te snel
mijn meer dan vorstelijke kam
splijt in overdwarsheid
zonder onderscheid en raak
zo mijn frustraties kwijt
onneembaar is de laatste code
en godzijdank kostte mijn…
glijdt slechts naar lege huizen
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
2.068 mijn voeten zijn
aan het ontsporen
het rechte pad
is te gebaand
ze doen alsof ze
niet meer bij me horen
hun stappen zijn
niet meer meegaand
ze aarden in
verschillende tijden
één loopt achter
de ander voor
heden wringt
zich tussen beiden
maar dan gaat de
snelheid weer teloor
ik wil vooruit
laat ze niet schuiven
hun scheve…
natuurlijk
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
887 ik ga over haast
blanke velden
in zachte dalen
die van ontvangende
verwachting verhalen
met heuvels als ronde dijen
waar wortel en bloesem
in een ontluikende lente
later zullen vrijen
toch zijn er al
die onzichtbare
borrelende sappen
die bij mijn gang over paden
uit diepe geisers
hun passie tappen
en naar nieuw onstuimig…
rijen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.041 o.a. margraten
geschoren grasvelden
bomen gesnoeid
paden geharkt
witte kruisen
maken de stilte
knarsend grind
verstoort de doodsheid
er vallen hier echte tranen
gedachten gaan op de loop
jonge levens vernietigd
een loden last voor allen
de dodenzang van kruisen
schreit ten hemel…
natuurlijk
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.703 ik ga over haast
blanke velden
in zachte dalen
die van ontvangende
verwachting verhalen
met heuvels als ronde dijen
waar wortel en bloesem
in een ontluikende lente
later zullen vrijen
toch zijn er al
die onzichtbare
borrelende sappen
die bij mijn gang over paden
uit diepe geisers
hun passie tappen
en naar nieuw onstuimig…
op zijn eentje
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
851 aan weerskanten
van mijn pad
hangen
als 't ware van mijn schouders
diepe sloten af
vol kattestaarten
koolwitjes op jacht
minivlinders
snikheet
bijna van streek gebracht
rietkragen
grote lisdodden kolven
kolf aan kolf
man aan vrouw
aan elkaar gesmeed
een libel
daarentegen
altijd een buitenbeentje
verzoekt het
op zijn eentje.…
tijdelijk sterven
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
793 draag met mij bakstenen
in de mist van de ochtend
de nazomer lijkt te wenen
als ik kniel in het zand
een pad wil ik bedenken
naar het naderend
kale bomenland
ik herken het jaargetij
dat over een zwoele grens
de zon dieper laat dalen
en licht vooruit schijnt
op tijdelijke sterven
zo vreemd
maar toch weer
mijn innige wens;
stilte…
Sporen
netgedicht
4.2 met 35 stemmen
835 Verkleurd blad
vochtig groen mos
talloos gesponnen webben
en
in grauwgroen uitgewoekerd graspad
een diepgetrokken
glad glanzend modderspoor
doorgelopen over verhard pad
en
in een smalle net uitgebaggerde
rechte sloot
zwemt een eenzame woerd
onwennig rond
sporen van vertrokken zomer
-van een nieuwe herfst!…
Jouw dood
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
953 Nu mijn leeftijd zacht
bij jou aan aanschuift
en ik de rozen zie verwelken
in de vaas die jouw herinnering is
verbijt ik me in miskleunde uren
en graaf een tunnel naar ’t begin
in jouw geborgen hand
slechts een pad vol knarsende schelpen
loopt voor me uit en ik zie de pas ontgonnen aarde
voor altijd jouw leegte vullen…
In je verdwalen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
765 mag ik je ogen zien
één minuut of
anderhalf misschien
in je verdwalen
de paden gaan langs
keuzes waar wij draalden
ken je montere blik
het gezicht dat straalde
als wij bestemming haalden
wanneer mag ik je ogen
zien noem de prijs
onze liefde zal nooit falen…
Het loopt, zoals het gaat.
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
560 Dat huis, dat lichaam,
gelegen aan kruispunt
van onoverzichtelijke
wegen,maakt geen verschil
in de gelegenheid, het zijn
de keuzes waarmee de paden
zijn geplaveid, het had
niet anders gekund.…
Sara
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
917 ze kleurde al dat somber was
troostte, verwarmde, maakte blij
liep samen met mij ‘uit de pas’
vertrouwde blind en hield van mij
en het was zeker wederzijds
‘k hield van die lieve oude schat
loop nu de eenzaamheid voorbij
voortaan alleen ‘ons dagelijks pad’
opgedragen aan Sara de hond
juli 2009 © JS…
Vragen en laten
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
847 Gebroken dromen blijven onherroepelijk
komen
dagen als vandaag en die in de dagen erna
spelen met woorden en altijd die vraag
naar de weerspiegeling in de bloem der symmetrie
zie
loskoppelend van het super helder azuren kleurrijk gesteente
de wegen en paden
en door haar landschappen jou laten vergapen
maar toch zo wakker als wat
geen woorden…
Uiterste grens
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
522 Is het enige wat gebeurde
wat bedacht, werd geschapen
kwam uit missen en beloven,
maar als stenen gaan ontdooien,
schrijft de wereld geschiedenis,
zal het gebeuren, dat as zich
baant een weg naar boven,het
warme zaad de harten breekt
van lang versteende graven,
wie zal daaruit opstaan, tot de
uiterste grens te durven gaan
tot het pad…
Gebed van een vader
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
651 mijn kind, verstrikt geraakt
in het zwarte loverwoud
kale armen omklemmen haar
het hoofd leeg, de ogen koud
mooie woordenfluisteraar
hij heeft haar meegezogen
met takken haar huid gekerfd
vilein zijn zinnen gelogen
help mij Heer, het pad te vinden
waarlangs zij is verdwenen
laat mij haar tranen drogen
stervend op de koude stenen…
Gebed van een vader
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
871 mijn kind, verstrikt geraakt
in het zwarte loverwoud
kale armen omklemmen haar
het hoofd leeg, de ogen koud
mooie woordenfluisteraar
hij heeft haar meegezogen
met takken haar huid gekerfd
vilein zijn zinnen gelogen
help mij Heer, het pad te vinden
waarlangs zij is verdwenen
laat mij haar tranen drogen
stervend op de koude stenen…
WIE?
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
876 Wie komt er op het pad der tijden?…
Aangelegen
netgedicht
3.9 met 24 stemmen
862 het is als het verbloemde
sjansen
van dichters
een tonen om het tonen
in tonen
die blijven soms hangen
op zekere hoogte
in zich gekeerd
met schroom die geen handreiking doet
zo gaan onze paden
zijdelings samen
en wijken uiteen
waar het woud dichter wordt
er wordt
zoveel geboomd en
ook nog geschreven
het ontvangen
vaak niet…