1642 resultaten.
de ééndagsbloei te vangen
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
1.425 nadat ik met de regen
de woestijn bezoek probeer
ik op mijn schildersdoek
de ééndagsbloei te vangen
het zal er weer om spannen
of ik alle kleuren krijg die
de natuur voorhanden heeft
omdat ze vier seizoenen geeft
slechts uren zal een jaar
gaan duren waarin de lente
zomert en de herfst oogst, de
lange winter alles weer verdroogt…
de bloemen bloeien dood
netgedicht
3.2 met 133 stemmen
51.458 de bloemen bloeien dood
verschieten in de mooiste kleuren
vlammen op in rood
vervliegen in de wildste geuren
eenmalig springt het zaad
voor even het seizoen ontstegen
een korte sluimering
dan kiemt het volgend leven
ik loop de cirkel
aan de binnenkant
maar zij spiraalt omdat
ineens de ronding faalt
ik nader wat mij is gegeven
ben…
Spring in the air
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
481 Zinderende zonnestralen
Spranklen sensitiviteit
Lentekriebels wandellust
Voorjaarszin en tulpfestijn
Paars gewaad trompetgeschal
der roodgemutste schutterij
Kerkuil laat de witte sneeuwklok
Galmen over groen tapijt
De nacht klinkt anders in de lente
Wil een visioen verkonden
Schuchtervroege weidevogels
Licht seizoen in bloemenbonte…
Élan vital
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
366 Cruciale kernen
schermen zich af
een trekt zich terug
een andere wenkt ons
een derde, verlost
wil het liefste verdwijnen
Maar wie goed kijkt ziet
niets is minder waar
dit alles is mana
illusie en wanen
Zij groeien
verspreiden zich
verheffen zich eerder
boven de middelmaat
willen geconserveerd
blijven ademen
opbloeien
met de seizoenen…
' letzten winter '
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
763 ' wij begrijpen ruïnes pas op de dag
dat we er zelf één zijn'...
Heinrich Heine
soms merk ik tot mijn grote
schrik dat de late herfst
nu toch echt voorbij is
en ik bevind mij in de koudste
winter van het menselijk bestaan
wanneer ik m'n rillingen zou meten
dan zeg ik 5 op de schaal van Richter
de verschrompelde…
Zachte boter
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
606 De seizoenen rijgen zich aaneen.
Lentes met zacht gekleurde bloesem aan de bomen.
Zomerse lome dagen, jonge mannen die om kusjes vragen.
Herfst met vallende bladeren en de geur van vergankelijkheid.
Winters waarin we de kou moeten verdragen.
We glijden door de tijd: uren, dagen, maanden, jaren.
Herinneringen drijven mee.…
'k Hou van je...
hartenkreet
3.9 met 37 stemmen
2.966 ‘k Verlang naar je
wanneer ik de seizoenen kleur,
bewegend door de zon en de maan.
‘k Hou van je
zelfs al ben je hier ver vandaan.…
Woest venijn
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
707 De droogte die eindeloos verzand
Het halstarrig verdorren van vechtend jong groen
De eeuwige woede die verwoestend brand
De vraag verzwijgend, wat te doen
De leegte gevuld met de warmte van een zoen
Het water sijpelt schaars over de rand
Het leven schiet voorbij terwijl het water land
De verlichting, de uitstraling van het regen seizoen…
"In de Liefde is het altijd lente."
hartenkreet
4.4 met 10 stemmen
1.279 De bomen dorren in het laat seizoen,
en wachten roerloos op de nabije winter.
Wat is dat alles stil, doodstil.....
Ik vindt er mijn eigen leven in dat heen
gaat spoeden.
Ach,ik had zo graag heel heel veel willen doen,
wat verzen en wat liefde,want wie wint er
ter wereld door klagen of door huilen?…
Allerheiligendag
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
556 vertrouwd
waren de letters
haar naam een
lach op de dag
ogen die
kleuren beloven
rond gouden bergen
vol intens verdriet
het carpe diem
is altijd haar
seizoen geweest
vol liefde en feest
samen hebben we
uren vol tranen
kunnen sparen voor
dagen vol zomer en zon
waar het bestaan
zich eindeloos koesterde
in een…
Nooit
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.164 Het is winter in mijn hoofd
Seizoenen wisselen hier snel
In mijn ogen de zon gedoofd
Uit mijn haar de bloemen Alhoewel
ze gisteren nog bloeiden voluit
en de wind zachtjes de hitte bleef plagen
is hij gekomen zonder geluid
zonder gêne en zonder vragen
liet hij vogels sterven in de kou
Klauwen in mijn geest gehaakt
vernietigen alles waar…
De laatste sporen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
497 ik zag
de duinpan
in zijn herfstkleuren
wiegend onder
straffe wind
alsof gods hand
ons de natuur
liet keuren
vers en fruitig
direct van het land
nog zijn er de
laatste sporen van
het zomerse seizoen
dat iedere dag begon
met een stralende zon
ontelbaar waren
onze stappen in het zand
die overvloedig
werden weggepoetst
voor…
Kerst in Kielegat
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
685 zijn met licht omwonden
Dat vuurtorens soms ook bij vijvers stonden
Is nieuw voor mij, ik wist niet dat het kon
De Grote Kerk staat als een bastion
In Winterland, wil haar verhaal verkonden
Met oude teksten die ooit aftrek vonden
Geschreven in een Goddelijk jargon
Breda, je doet niet onder voor Parijs
Je houdt je charme tijdens elk seizoen…
Regen En Storm
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
595 Dit weer moesten ze verbieden,
we moeten met z'n allen bidden
en de musselmannen moeten ook mee doen,
voor wat winters weer zo, dit seizoen.
Een lange maand 10 graden vorst en lekker zon
Een 11 stedentocht die weer begon.
We zowaarlijk weer eens horen:
“It Sil Heve” of eh "It Giet Oan !"…
Portret van Agatha Bas
netgedicht
3.6 met 20 stemmen
877 af de eerste ontmoeting
laat het niet los
de wijze waarop ze ons volgt
Tijdloze Agatha,
speelt met één kijkmoment
ernstig, ze zegt
welkom en vaarwel
vanuit de eeuwige deuropening
die zekere honger
naar de onsterfelijkheid
van één vrouw en één kunstenaar
bijtende in alle uren en ogen
alsof ze kersen en appelen van
de korte seizoenen…
Herfstbranden
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
820 In het vrome spoor van de vaderen
gloeit de as van de oude religie
nog rood na van het aardse hellevuur
dat de hemel de seizoenen bevocht,
maar smeulend in miljoenen stervensuur
Gods jaargetijden niet verbannen mocht.
Toch kruipen de dagen dicht op elkaar
en doven in het ghetto van de tijd.…
de pruim
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
950 heden verhaal ik van een vrucht
vaak niet door mensen gedoogd
ook ik ontloop haar gaarne
wil niet door haar kwijlen
ook niet voor even, worden afgedroogd
of in nabijheid verwijlen
zij bloeit in alle seizoenen
tot zover is de mens in staat
ze kent de vormen van meloenen
met een kracht die nimmer vergaat
daar zij behoort tot de onuitroeibare…
Sterre 2009
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
705 onverwacht
op straat of in een schouwburg
Je stem zal bekender zijn
zacht met iets van staal erin
ik heb je nog niet gehoord
In mei het bloeien van bloemen
de nectar door bijen gemaakt
Lentehoning die zo licht smaakt
nog niet met bitterheid geraakt
De geuren blijven van je haar
je huid als zachtheid van je mond
Herfst en winter zijn ons seizoen…
Omgewoeld
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
980 wij nemen de bekende weg
belanden in een fris seizoen
met verse akkers tot de kim
en klare taal tussen de velden
intussen heeft de landman
voren nagelaten
door dieper ploegen
komen oude resten weer omhoog
als weggezonken tegenslagen
is het de straffe wind
of toch het lage licht
dat mijn verdriet na al die tijd
nu zienderogen stromen…
Vakantie
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
955 Vakantie, genieten van de natuur
Zo mooi in het zomer seizoen
Dat zal een ieder goed doen
En op zoek naar het avontuur.
Vakantie, vier het met dankbaarheid
Vertrouw op Gods bewarende hand
Hij blijft met een ieder verwant
En houdt Zijn vleugelen uitgespreid.…
Een onbekende angst
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
615 jij wist de kleur
voordat de knop zich opende
in groei en vorm
herkende je de bloei
natuurlijk scheen de zon
in een warm ontvangen
maar een onbekende angst
bleef in ontluiken hangen
seizoenen werden volgemaakt
zorgen voor even vergeten
omdat alles goed leek te gaan
maar de alertheid is gebleven
signaleerde stilstand
in vooruitgang…
Het komt wel
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
811 voortvluchtig gericht, de
tijd hijgt lichter in ons
rond, stikt gaten in de
ochtendstond, is amper bij
te houden, beweegt verder
uit het zicht, schaatsers op
smeltende melk, trekken
eigenwijs sporen over het
virtuele ijs, wat gelig korzelt
aan de randen, bestijgen dag
en nacht de zon en maan in
nieuwe offerranden, hervat het
seizoen…
Besluiteloos
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
577 Een ringlijn is het spoor
waarop seizoenen volgens schema rijden.
De punctualiteit kan mij verblijden,
wanneer ik weer de lenteklokjes hoor.
Ik moet u iets bekennen tot besluit.
Het leven vind ik mooi. Toch ben ik boos.
Ziezo, nu is het hoge woord eruit.
Waar zal de nieuwe lente zijn gebleven?…
Verbroken verbinding
netgedicht
4.3 met 12 stemmen
592 een ontstaan uit Liefde
wordt als schild van verwijt
misbruikt
de ruimte welke gevuld was
met de beweging der seizoenen
raakt in verwarring
en de nabijheid verbasterd
in afstand, hardnekkig vol vlekken
blind en doof
de taal ooit zo aanvullend gesproken
verstompt en spuugt bitter
gaten in de huid –versplinterd
daar hun vogels de…
Haar wortels zijn gescheurd
hartenkreet
3.7 met 11 stemmen
1.236 .
~~
(zoals seizoenen in de lijken te zijn
zo ben ik in de war
naar het horen van het kille weten
dat jouw weg naar het sterven
is ingezet. )…
overgaan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
714 Met de overgang van dag tot dag
Kan ik alles met m’n vlinder delen
Zodat ik liefheb, leef en lach
En de wonden van het gister helen
Met de overgang
Van week tot week
Zit in alle hectiek wel even rust
Om te beseffen welk paradijs
Er opengaat als ik je kus
Met de overgang van de seizoenen
Blijkt in alles een bekroning
van liefde en ik blijf…
Liefde
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.116 in houden van
zit veel besloten
het omvat vooral
wisselende seizoenen
cupido is er vaak
op een onverwacht moment
of je wordt door fonteinen vol
gelukzaligheid verwend
doch ook wat in liefde
wordt gegoten
blijkt vaak een droom
of is onwerkelijk verwachten
met lege woorden
als versleten schoenen
en stilte die…
Tweetonig winterlied
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
690 De ruwe aard is verraderlijk
weggestoken
in valse vormen van schijnheiligheid
worden de ijskoude tonen verborgen
een arglistig zomers gezicht
dient warme, bekorende beelden op
façades vol venijn
hemels toneelspel
chanson zonder zuiverheid
afgestorven handen strekken zich
hulploos naar het voorgespiegelde seizoen
een hunkering naar…
schetsen in kleur
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
463 vredig schilderij
om eindeloos te kijken
voor als het leven
je pijn doet
jij hebt je schets
allang gemaakt
je potloden liggen klaar
ik zie donker en licht
er mogen wolken zijn
‘k zou zo graag
je eeuwig beschermen
voor donker en kou
elk naar bericht
jij hebt je jas, je tas
je laarzen, paraplu
je bent voorbereid
op elke seizoen…
mijn vingers dooiden ijs
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
757 je verijsde in je jeugd
de permafrost duurde
een half leven waarin je
niets kon geven of ontvangen
liefdeloos zonder verlangen
warmte kon je niet
bereiken in het grijze
licht van fijne sneeuw
zodat het zicht op enig
toekomst werd gemist
zacht ontlook de lente
in je koude huid
mijn vingers dooiden
ijs dat de seizoenen brak…