3724 resultaten.
Jouw naam.
netgedicht
3.3 met 18 stemmen
1.193 Je wierp je
toentertijd
zó,
vol in mijn armen
opzichtig, dat wél,
maar dat
is achteraf gezien
maar ik zag het niet
en ik was er toen
ook heel erg blij mee
je werpt je inmiddels
zo zie ik, al
in vele armen
ik zie je naam
in vele vormen,
ik zie je naam nu
zo’n beetje
overal
En ik?…
Eerlijk
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
494 Zoek het hart in mijn woorden
kleed ze uit tot op het bot
hoor de klanken in akkoorden
van stemmingen die men vond
en verdwenen in het heden
in donkere ongeploegde grond
laat ze als ongerepte zaden
kiemen in een vrije lucht
tot ze vele vruchten dragen
naar een toekomst in het licht
waarin ze verleden niet schuwen
maar zich vormen tot gedicht…
Nocturne
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
428 Nachtelijke wolken hangen
als bevroren meren in de lucht,
vormen een zilverwerk van ijle sluiervelden
waar de volle maan vergeefs achter vlucht.
De nacht laat zich niet in het duister vangen,
geen wolk kan de maan het schijnen beletten.
Tot de dageraad zich laat gelden,
die maakt van de vriesnacht korte metten.…
In delen zielt de schoonheid
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
572 ik zie het wit
gevuld door
vragende gezichten
ogen die met kleur
steriele vlakken
willen breken
handen werpen
vormen om bewegen
weer een kans te geven
armen brengen warmte
raken meer
dan alleen elkaar
in delen zielt
de schoonheid van het doek
dat ik vandaag weer heb ontmoet…
Een grote plens
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
478 het sijpelt gestaag
grote druppels glijden van de bladeren
vallen spetterend op de grond
geen schermen regen
in woeste vlagen wind
maar een speelse lichte waterval
die je toch op een
onverwacht moment drijfnat maakt
met een grote plens
hemelwater kent
vele vormen van verschijnen
voor mij mag het op pinksteren verdwijnen…
Componenten grijs
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
480 zag mijn schaduw plat
een raakvlak
dat wij deelden
waar ik mijn oorsprong had
licht nam
vorm en ruimte
in een transparant profiel
dat mij uiteindelijk beviel
maar contrast groeide
in het donkere segment
nivelleerde de herinnering
tot een wegwerp element
er is geen samengaan
van componenten grijs
gezichtloos sluiten zij
elkaar…
Bloeit rood
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
456 de zomer heeft
jouw lente
eindelijk geopend
wat zo lang
verborgen was
krijgt vorm en kleur
je haar
bloeit rood
als nooit tevoren
herboren
zijn je ogen
in hun vlammend vuur
handen dragen
woorden aan die
nooit gesproken zijn
je lijf zingt weer
in warme lichaamstaal
het lied van jouw bestaan…
De kleine scenes
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
492 heb de laatste stukjes gelegd
de puzzel van mijn leven
zijn uiteindelijke vorm gegeven
maar alles voelt emotieloos
heb nooit de goede kleur
kunnen bekennen in wennen aan
de kleine scenes gaan
daar smeult en vonkt de liefde nog
plaats en tijdloos zonder gêne
maar het vlakke
overheerst zwart wit
in een bestaan met grijs gezicht…
Achter de chaos
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
454 Achter de chaos die dit leven overheerst,
Waarin geen lijn of vorm meer te ontdekken valt,
Waarin gedaanten vormloos in elkaar overgaan,
Bevinden zich de woorden van een heldere geest
Die nauwgezet aanvoelt dat alles dat is geweest
Alleen maar kan worden weergegeven in dit gedicht
Waarin woorden alleen nog beelden zijn op schrift
Voor…
Haar ingenomen stilte
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
593 Haar leven tegen de klok in met ongekende windvlagen
met een aantrekkingskracht voor de stilte van de storm
begaf ik mij door haar passionele blik in een turbulentie
maar door de rust in het oog trof ik haar innerlijke vorm.…
65 jaar is Jan Jacob Krediet
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
551 Het is nu twaalf uur
de elfde gaat over in de twaalfde
februari van het jaar des Heren en Dames 2017
Ik ben nu officieel 65 jaar
maar ik ga gewoon door of er niks aan de hand is
uit het gedicht van Gerard Reve:
Drinklied aangaande het leven op aarde
want god vorm me me m'n dochter is pas tien!!!…
Het laatste stukje
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
470 steeds ontbreken
wat belangrijke stukjes
heb mijn puzzel nog
niet gelegd vandaag
het is maar
de vraag of dat lukt
meestal heb ik niet
het geluk die te vinden
in vorm en kleur
kan ik ze wel beschrijven
maar het ultieme moment
van passen zal ook nu uitblijven
weet dat eens de dag zal komen
die het plaatje completeert
ik ben het laatste…
Kerstig Twente
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
873 het duister onherroepelijk
mensen haasten zich huiswaarts
ginds klinkt de midwinterhoorn
binnen branden kaarsjes
en krijgt de tijd iets van weleer
twee kerstdagen lang sluiten wij
de ogen voor al het zeer
warmen ons aan het haardvuur
en hopen op zoveel meer
zoals vrede bijvoorbeeld
de opperste vorm
van welbehagen kan zijn…
houdbaarheid van woorden
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
552 destijds heb ik eens
een portie rijpe gedichten
in weckpotten gestopt
ik hoopte op deze wijze
er een aantal te conserveren
doch er sloop waarschijnlijk
een vorm van bederf in de potten
wellicht lekte de afsluitingen
zodat de inhoud aan versheid
sterk te wensen overliet
daar stond ik dan met een
opgevist versje aan mijn vork
theatraal…
Haar beeld
netgedicht
5.0 met 22 stemmen
457 ze druppelde
glinsterend
groene voeten
in het koude
ochtend gras
spiraalde
ronde speelse
vormen in
haar gaan
door het nat
licht scheen
alle kleuren
door gebroken
stralen van
de ochtendzon
feeëriek
danste zij
met de frêle
schaduw van
haar beeld
vonkte volmaakte
schoonheid in
het langzaam
doven van haar
ochtendsleep…
Het conflict
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
486 enige tijd later ontstaan
de mooie vormen
en kleuren; zij
opent haar hart
op vruchtbare aarde
gelijk een wilde bloem
dorstig slurpend bij
het opgaan van
de prille ochtendzon
en smoort als
de stekende
rode ploert de
gouden akker
op 't hete
middaguur
verzengend als 't
kanonnenvuur…
Een teder moment
netgedicht
5.0 met 165 stemmen
448 ik heb
in je sporen
bloemen zien
bloeien hun
harten kleurrijk
oplichtend
in tal van
vormen voluit
waar jij
in een teder
moment het
kleinste bloempje
in je handen
liet groeien
bloeien nu struiken
de bermen uit
donker
ruizelen reuzen
hun weemoedig
refrein want
jij was hier
en zij willen zo
graag ook hoog
bij je zijn…
domaine particulier
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
624 volg het geëffend pad
waar onuitgesproken woorden
de voetstappen dempen
waar ontluisterende bomen
en linten van zwijgzaamheid
onvoltooide zinnen vormen
achter de hoge heuvels
van misplaatste trots
bepalen leestekens de grens
juist daar in het land van
zeggen en schrijven spreekt
men de taal van dichters...…
Ik sprak Jouw Naam
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
456 Ik sprak jouw naam – in stilte –
zoals wind een blad kan zijn –
geen echo – geen bevestiging –
alleen het zachte – Zijn –
Je vorm – hing in de kamer –
zoals licht in ochtenddauw –
je afwezigheid – zo tastbaar –
alsof ik je nog aanschouw –
We zien elkaar – in schimmen –
en liefde – als een fluistering –
zaait in mijn hart -
Ik hou van…
Boutadepruik
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
327 struik
dat van die bokkenpruik
was maar een joke,
een schertsje van scherzo
een kleine boutade
die pruik is maar beeldspraak
ach had ik hem maar
met levensecht haar
maar die is voor een pro
fessionele poëet
een nono als jij en ik
niet te betalen
het naturel donker
op mijn schedeldak
heeft na een kuur
wederom postgevat
in de vorm…
Natte plekken
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
47 de inkt lijkt zwarter met de dag
de letters nauwelijks te onderscheiden
waar ik eerder ook het wit nog zag
vormen steeds meer schaduwzijden
wolken die het nieuws bedekken
als een warme isolatiedeken
wreedheden aan het oog onttrekken
die steeds eerdere doen verbleken
natte plekken op papier
die gedrukte tekst doen vlekken…
versgebakken broodje
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.279 is een concessie
als een ongeboren baby
nog niet gekneed door de
wanhoop van hun vaders
elke vorm is een concessie
een aflóssing van de wacht
elke schrijver is bij voorbaat
een verrader…
Nachtelijk gevoel
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
708 het sfeerlicht
Het decor wordt langzaam beschenen,
terwijl schaduwen de wimpels zijn
Rust is de wakende vader,
stilte zijn metgezel
Sereniteit volgt hun voetstappen,
samen vormen zij de essentie
Zachtjes glijdt het nog voort,
koning van zijn rijk
Wachter van de nacht,
tot de dag zijn dienst overneemt....…
Sade tot Justine
gedicht
4.0 met 1 stemmen
6.084 Je trilt, Justine, je vormen staan gegrift.
Jij bent de wijsgeer onder de boerengerechten.
Alles wat nog buiten mij is wil ik verslinden,
deel van mijn lichaam maken. Een drift
uit een satijnen verleden om je rozijnen
in geurige mate te mengen.…
Wanneer woorden ademen
netgedicht
1.8 met 15 stemmen
752 Een gevoel dat zijn
stem nog zoekt in een vorm en wacht tot ik stil genoeg ben om het te horen.
Ik schrijf niet om uit te leggen
wat ik bedoel, maar om te bewaren wat anders
onopgemerkt zou verdwijnen. Een zin is voor mij geen antwoord,
maar een plek waar ik even mag zijn zonder opheldering of verklaring te geven.…
Het kunstwerk
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
409 daar ligt het paneel
klaar en bewerkt
de onderlaag hechtend
als eerste belofte
alles lijkt bedacht
en onder controle
vorm zal volgen uit wil
inzicht en techniek
de blik van de maker
blijft hangen in perfectie
materialen liggen open
ruw, zacht breekbaar-
wachtend op richting
tot het moment komt
waarop denken te
strak wordt…
Blauwdruk
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
132 Lijn voor lijn, soms in het donker,
tastend naar een vorm
die zich pas prijsgaf
toen ik hem al bouwde.
Was er een plan?
Of ontstond de vorm in het lopen zelf,
zoals rivieren geen kaart volgen
maar er een achterlaten.
Bewijs, achteraf, dat er richting
waar ik dacht dat er alleen beweging was.…
Watertekort
snelsonnet
5.0 met 6 stemmen
869 De voorraad zuiver water? Niet zo ruim.
We moeten tijd en euro’s investeren
in zuiveren, beluchten en filtreren.
De pluimveehandel krijgt van mij een pluim.
Ja, toont u alstublieft wat meer begrip
voor al dat extra water in uw kip.…
Klanken
hartenkreet
3.4 met 8 stemmen
2.641 Klanken stromen kil
Uit je mond
Vormen ijzige woorden
Die in loze beloftes
Hun graf vinden
Jij bent mijn kanker
Kwaadaardig woekerend
Heb je me nodig
Om te bestaan
Je spiegelbeeld onherkenbaar
Camouflage voor verdriet
En ik heb je antwoorden niet
De stilte tussen de woorden die je niet sprak
Versta ik nu meer dan ooit…
haven
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
930 waar hij zonder zorg kan leven
in de luwte van de storm
waar hij zonder zelf te geven
weer zijn waarde zoekt en vorm
waar hij dieper dan zijn wezen
in de warmte van het zijn
blijvend vrij, met niets te vrezen
weer zijn angst verliest en pijn
vindt hij rust en veilig water
in de armen van een vrouw
die zonder vragen, nu of later
hem…